Kronika prawa

z 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

(Dz.U. nr 44, poz. 251)

Wyłączono z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych wniesienie aportem przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki kapitałowej do innej tego rodzaju spółki. Chodziło o prawidłowe dostosowanie naszych regulacji do prawa UE.

ministra gospodarki z 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych (Dz.U. nr 55, poz. 332)

Rozporządzenie dotyczy metod badania jakości benzyn silnikowych stosowanych w pojazdach wyposażonych w silniki z zapłonem iskrowym oraz sposobów kontroli oleju napędowego stosowanego w pojazdach i ciągnikach rolniczych, a także w maszynach nieporuszających się po drogach, lecz wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym.

ministra infrastruktury z 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia granicy portu morskiego w Wolinie od strony lądu (Dz.U. nr 55, poz. 333)

Rozporządzenie częściowo zmienia przebieg granicy portu. Pozwala rozwijać się zapleczu portowemu i usuwa rozbieżności między granicą terytorialną portu a odcinkami granic działek ewidencyjnych. Uwzględnia przy tym wymagania dotyczące dokumentacji geodezyjno-prawnej.

ministra infrastruktury z 24 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie programów szkoleń i wymagań egzaminacyjnych w zakresie kwalifikacji zawodowych marynarzy (Dz.U. nr 55, poz. 334)

Dostosowano rozporządzenie ministra infrastruktury z 13 lipca 2005 r. w sprawie programów szkoleń do wymagań Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy. Artykuł 3 ust. 1 Dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do szklenia marynarzy służących w żegludze międzynarodowej na poziomie wymaganym przez międzynarodową konwencję dotyczącą tego problemu sporządzoną w Londynie 7 lipca 1978 r. (Dz.U. z 1984 r. nr 39, poz. 201 ze zm.).

ministra zdrowia z 22 marca 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz.U. nr 55, poz. 336)

Komisji z 15 kwietnia 2010 r. zatwierdzająca krajowe środki w zakresie ograniczania wpływu niektórych chorób zwierząt akwakultury i dzikich zwierząt wodnych zgodnie z art. 43 Dyrektywy Rady 2006/88/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1850)

Skierowana jest do państw członkowskich UE. Stosuje się od 15 maja 2010 r.

W okresie przejściowym do 31 lipca 2010 r. przesyłki zwierząt akwakultury, którym towarzyszy świadectwo zdrowia zgodne z załącznikiem III do decyzji 2004/453/WE, mogą być wprowadzane do obrotu pod warunkiem, że przed tą datą dotrą do ostatecznego miejsca przeznaczenia.

Komisji z 19 kwietnia 2010 r. w sprawie przystąpienia Komisji Europejskiej do Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii

Komisja Europejska uczestniczy w Globalnym Partnerstwie na rzecz Bioenergii. Komisarz ds. energii lub jego wyznaczony przedstawiciel jest upoważniony do podpisania w imieniu Komisji stosownego mandatu. Program działa dzięki składkom członkowskim. Mają one jednak charakter dobrowolny, a decyzja o uczestnictwie nie obliguje Komisji do wnoszenia wkładu finansowego do wspólnego budżetu. Samo uczestnictwo w programie jest skutkiem określenia przez UE dla sektora energetycznego celów związanych ze zwiększeniem bezpieczeństwa dostaw oraz redukcji emisji gazów cieplarnianych. Metodą ma być większe zużycie energii ze źródeł odnawialnych. Istotnym elementem strategii jest produkcja bioenergii. W tym celu zaś konieczna jest zrównoważona produkcja biomasy. Unia przyjęła także kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów. Niemniej Komisja wyraża przekonanie, że osiągnięcie pełnego potencjału bioenergetyki i wynikających z niej korzyści możliwe stanie się jedynie wtedy, kiedy inne kraje (spoza UE) również przyjmą strategie na rzecz bioenergii i będą je realizowały w sposób zrównoważony.

do rozporządzenia Komisji (UE) nr 318/2010 z 16 kwietnia 2010 r. ustanawiającego standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

Rady Europejskiej z 26 marca 2010 r. w sprawie mianowania wiceprezesa Europejskiego Banku Centralnego

Mianowanie stanie się skuteczne 1 czerwca 2010 r. Wiceprezesem EBC na osiem lat zostanie Vítor Constâncio.

Artykuł 5 ust. 1 pierwszej Dyrektywy Rady 89/104/EWG z 21 grudnia 1988 r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania reklamodawcy reklamowania w internecie swoich produktów według słowa kluczowego identycznego z zarejestrowanym znakiem lub do niego podobnego. Zasada ta ma zastosowanie do sytuacji, w której ów reklamodawca, kupując usługę odsyłania, wybrał znak bez zgody jego właściciela. Chodzi o reklamę towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których znak towarowy został zarejestrowany. TS zaznaczył też, że problem powstaje, gdy reklama nie pozwala przeciętnemu internaucie zorientować się, czy towary lub usługi, których dotyczy, pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też od osoby trzeciej. To samo dotyczy reklam mylących, które wprawdzie pozwalają odróżnić podróbki od oryginałów, dla których został zarejestrowany znak towarowy, ale odbiorcy reklamy mogą mieć trudności przy ocenie tej sytuacji.

Gdy postanowienia umowy koncesyjnej na usługi zostały zmienione tak bardzo, że zasadniczo różnią się od postanowień, które uzasadniały zawarcie pierwotnej umowy koncesyjnej i w konsekwencji stanowią wyraz woli stron, by renegocjować istotne postanowienia umowy, to należy zastosować - zgodnie z wewnętrznym porządkiem prawnym zainteresowanego państwa członkowskiego - wszelkie niezbędne środki pozwalające na przywrócenie przejrzystości postępowania. Nie jest przy tym wykluczone nawet nowe postępowanie koncesyjne. Takie nowe postępowanie powinno zostać zorganizowane na zasadach dostosowanych do szczególnych cech spornej koncesji na usługi i należy w trakcie tej procedury umożliwić przedsiębiorcom z innych państw członkowskich dostęp do odpowiednich informacji o wskazanej koncesji, zanim zostanie ona udzielona. TS rzekł jednocześnie, że jeśli przedsiębiorca koncesjonariusz zawiera umowę dotyczącą usług objętych koncesją przyznaną mu przez jednostkę samorządu terytorialnego, obowiązek przejrzystości (wynikający z art. 43 WE i 49 WE, jak również z zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową) nie ma do niego zastosowania, gdy został on utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego w celu usuwania odpadów oraz oczyszczania dróg publicznych, ale prowadzi także działalność komercyjną. Możliwość rezygnacji z obowiązku zachowania przejrzystości dotyczy też sytuacji, w której jednostka samorządu terytorialnego ma w firmie koncesjonariusza 51 proc. udziałów, nawet jeśli decyzje dotyczące zarządzania zapadają większością trzech czwartych głosów na zgromadzeniu wspólników tego przedsiębiorcy i tylko jedna czwarta członków rady nadzorczej tego przedsiębiorcy, włączając w to przewodniczącego rady, jest powoływana przez tę samą jednostkę samorządu terytorialnego. Chodziło o sytuację, w której koncesjonowany przedsiębiorca uzyskuje ponad połowę swych obrotów z umów wzajemnych, dotyczących usuwania odpadów oraz oczyszczania dróg publicznych na terenie tej jednostki samorządu terytorialnego, która wywiera na jego sprawy wpływ, przy czym jednostka ta finansuje powyższe usługi z podatków lokalnych płaconych przez jej mieszkańców.

Zdaniem Trybunału zasady równego traktowania oraz niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, zawarte w art. 43 WE i 49 WE, jak również wynikający z nich obowiązek przejrzystości, nie wymagają, by krajowe organy administracji publicznej musiały odstąpić od umowy ani by sądy krajowe były zobowiązane do wydania nakazu w każdym wypadku, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia tego obowiązku w związku z przyznawaniem koncesji na usługi. Krajowy porządek prawny powinien uregulować zagadnienie środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień przysługujących jednostkom w taki sposób, by środki te nie były mniej korzystne niż podobne o charakterze wewnątrzkrajowym, i żeby nie powodowały, że korzystanie z tych uprawnień stanie się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Trybunał przypomniał też, że obowiązek przejrzystości wynika wprost z art. 43 WE i 49 WE, które są bezpośrednio skuteczne w wewnętrznym porządku prawnym państw członkowskich, z pierwszeństwem przed wszelkimi przepisami prawa krajowego, które byłyby z nimi niezgodne.

W zakresie ustalenia prawa do zasiłku chorobowego osoby podlegającej rolniczemu ubezpieczeniu społecznemu stosuje się odpowiednio art. 9 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 ze. zm.).

Powszechne towarzystwo emerytalne przejmujące zarządzanie otwartym funduszem emerytalnym wstępuje w prawa i obowiązki powszechnego towarzystwa zarządzającego dotychczas tym funduszem wynikające ze stosunków pracy (art. 66 ust. 2 ustawy z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych; Dz.U. z 2004 r. nr 159, poz. 1667 ze zm.).

Stosownie do brzmienia art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. nr 115, poz. 728 ze zm.) kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób pomniejsza sumę miesięcznych przychodów stanowiących dochód osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej. Nie ma znaczenia przy tym fakt, na rzecz kogo alimenty są świadczone, o ile jest to osoba na mocy właściwych przepisów uprawniona do alimentacji, nadto bez względu na to, na jakiej prawnej podstawie obowiązek ten jest realizowany oraz bez względu na to, czy dochodzi do tego dobrowolnie czy przy zastosowaniu prawnych środków przymusu. Przy czym odliczeniu od przychodów podlega wyłącznie kwota realnie uiszczana z tego tytułu, lecz nie wyższa niż miesięczne bieżące alimenty należne osobie uprawnionej na podstawie prawnego tytułu, tj. bez kwot zaległych świadczeń, o ile są one wyższe od bieżących alimentów, i ewentualnych odsetek oraz kosztów egzekucyjnych (opłat i wydatków).

Przepis art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wskazuje wojewodę jako organ wyższego stopnia w stosunku do decyzji starosty, wykonującego na podstawie tej ustawy zadania z zakresu administracji rządowej - z mocy odesłania zawartego w szczególności w art. 12 ust. 5 oraz w art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Rozstrzyga jednocześnie kwestię właściwości organu odwoławczego do rozpoznania środka zaskarżenia od decyzji starosty w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną w trybie przepisów specustawy drogowej.

Wojewoda jest organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie starosty w przedmiocie kosztów postępowania, w którym ustalono odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę gminną w trybie przepisów specustawy drogowej. Obowiązek pokrycia wydatków związanych ze sporządzeniem operatu szacunkowego dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych spoczywa na organie prowadzącym postępowanie (art. 262 par. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), którym to organem w odniesieniu do dróg gminnych jest starosta. Koszty sporządzenia takiego operatu stanowią koszty postępowania w rozumieniu art. 263 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz