Kronika prawa

ministra finansów z 15 stycznia 2010 r. w sprawie kontroli wykonywania zawodu przez biegłych rewidentów i działalności podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych (Dz.U z 2010 r. nr 3, poz. 83)

W rozporządzeniu zawarto jedynie przepisy dotyczące zasad i trybu przeprowadzania kontroli wykonywania zawodu przez biegłych rewidentów i działalności podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych, które mają charakter uzupełniający i doprecyzowujący. Ich adresatem są przede wszystkim osoby przeprowadzające kontrolę, przez które rozumie się odpowiednio kontrolerów, wizytatorów lub pracowników komórki organizacyjnej urzędu obsługującego ministra finansów odpowiedzialnej za rachunkowość i rewizję finansową. W kontrolach planowych uczestniczą również jako obserwatorzy - pracownicy urzędu. W rozporządzeniu uszczegółowiono także ustawowe uregulowania dotyczące przebiegu kontroli prowadzonej w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu wykonywania działalności, w szczególności poprzez: wprowadzenie pojęcia programu kontroli, wskazanie warunków i środków, jakie powinna mieć zapewniona osoba przeprowadzająca kontrolę, dookreślenie formy dokumentowania przez osobę przeprowadzającą kontrolę dokonywanych czynności kontrolnych, o których mowa w ustawie (protokoły z wyjaśnień, protokoły oględzin), jak też określenie zasad dokumentowania przez osobę przeprowadzającą kontrolę przebiegu i wyników czynności kontrolnych (akta kontroli).

ministra zdrowia 18 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz.U. z 2010 r. nr 3, poz. 89)

Komisji z 18 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia wieloletniego programu wspólnotowego gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa na lata 2011-2013 (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 10121).

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Dane o wszystkich niezbędnych dla prowadzenia programu zmiennych ekonomicznych są gromadzone corocznie, z wyjątkiem określonych jako zmienne przekrojowe i tych określonych w celu mierzenia wpływu połowów na ekosystem morski, które muszą być gromadzone na poziomach bardziej zdezagregowanych. Badaną populację stanowią wszystkie jednostki figurujące w rejestrze statków rybackich Wspólnoty 1 stycznia. Dane o wszystkich zmiennych ekonomicznych muszą być gromadzone dla statków aktywnych. Dla każdego statku, dla którego gromadzone są dane ekonomiczne, wymaga się również gromadzenia odpowiednich zmiennych przekrojowych. W odniesieniu do statków nieprowadzących działalności połowowej gromadzone są wyłącznie dane dotyczące wartości kapitału i zdolności połowowej. W zestawieniach waluty krajowe należy przeliczyć na euro przy zastosowaniu średniorocznych kursów wymiany Europejskiego Banku Centralnego. Zmienne ekonomiczne są podawane dla każdego segmentu floty oraz regionu połowowego. Zdefiniowano sześć klas długości (na podstawie pomiaru długości całkowitej - LOA). Państwa członkowskie mogą jednak w odpowiednich przypadkach dokonywać dalszej dezagregacji klas długości. Kryteria dominacji stosuje się w celu zaliczenia każdego statku do segmentu na podstawie liczby dni połowowych wykorzystanych dla każdego narzędzia połowowego. Jeżeli narzędzie połowowe jest wykorzystywane w stopniu większym niż suma dla wszystkich pozostałych narzędzi (tzn. statek wykorzystuje je przez ponad 50 proc. swojego czasu połowów), to statek zaliczany jest do danego segmentu.

nr 1/2010 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z 28 stycznia 2010 r. zastępująca tabele III i IV pkt b) protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 17 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 lutego 2010 r.

Ustalono krajowe ceny referencyjne dla stron umowy, ponieważ na rynkach wewnętrznych zmieniły się ceny rzeczywiste surowców, wobec których stosuje się środki kompensacji cen. Rzecz dotyczy żywności - m.in. zbóż, mleka, jaj, cukru, tłuszczów.

do decyzji Komisji 2010/75/UE z 5 lutego 2010 r. dotyczącej wkładu finansowego Unii na rzecz skoordynowanego programu monitorowania występowania Listeria monocytogenes w niektórych rodzajach żywności gotowej do spożycia przeprowadzanego w państwach członkowskich.

Ogłoszono, że publikację decyzji 2010/75/UE należy uważać za nieważną i niebyłą.

do rozporządzenia Rady (WE) nr 1226/2009 z 20 listopada 2009 r. ustalającego uprawnienia do połowów i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb stosowane na Morzu Bałtyckim w 2010 r.

Litwie zamiast 5594 przypisuje się 4559 sztuk łososi atlantyckich. Polska nadal ma przydzielony limit tych ryb w liczbie 18 497 sztuk.

Artykuł 5 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku) należy interpretować w ten sposób, że działalność reprograficzna (kopiowanie, skanowane) wykazuje cechy dostawy towarów, o ile ogranicza się do prostej czynności powielania dokumentów na nośnikach, a prawo do rozporządzania tymi nośnikami zostaje przeniesione przez podmiot wykonujący tę działalność na klienta, który zamówił sporządzenie kopii z oryginału. Działalność tę należy jednak kwalifikować jako świadczenie usług w rozumieniu art. 6 ust. 1 Dyrektywy 77/388, jeżeli towarzyszy jej świadczenie dodatkowych usług, które ze względu na wagę, jakiej nabierają dla klientów, czas potrzebny na ich wykonanie, wymaganą obróbkę dokumentów oryginalnych i udział w kosztach całkowitych, jaki przypada na te świadczenia, mogą zyskać charakter dominujący w stosunku do czynności dostawy towarów, czyli w tym wypadku np. zeskanowanie, stanowiąc przez to dla odbiorców cel sam w sobie.

Niemiecki sąd zapytał Trybunał, czy art. 24 wspólnotowego kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że oddzielanie, oczyszczanie i kruszenie bloków metalu krzemowego, a także odsiewanie, sortowanie i pakowanie ziaren krzemu powstałych w wyniku kruszenia stanowi obróbkę lub przetworzenie powodujące, że materiały te pochodzą z kraju, w którym tych czynności dokonano. TS stwierdził, że czynności te nie stanowią obróbki lub przetworzenia nadającego pochodzenie w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny. TS nie zauważył też w sprawie żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004 z 2 marca 2004 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chin.

Elektrownie wiatrowe nie są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej w związku z art. 3 pkt 3 - Prawa budowlanego. Tego rodzaju budowle nie tylko nie są wymienione w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, lecz pozbawione są cech zbliżonych do budowli wymienionych w tym przepisie. W związku tym nie mogą być one uznane za budowle. Takie urządzenia, jak generator, rotor z gondolą, wirnik, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa zdalnego sterowania, nie są częściami budowlanymi urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych. Są odrębnymi pod względem technicznym częściami przedmiotów składających się na całość użytkową w zakresie urządzeń wytwórczych energii elektrycznej, a nie budowli.

Elektrownia wiatrowa nie jest również urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego. W zakres pojęcia budowli nie wchodzą bowiem urządzenia techniczne, które się w nim znajdują, a obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obejmuje elementy budowlane urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają te urządzenia techniczne, które zgodnie z art. 3 pkt 9 prawa budowlanego są urządzeniami budowlanymi stanowiącymi integralną część budowli, a więc całość techniczno-użytkową elektrowni wiatrowej, zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie i wypłacenie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.), może być także osoba, która po 31 grudnia 1998 r., ale przed wydaniem decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 tej ustawy, zawarła umowę nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w formie aktu notarialnego z osobą, która była właścicielem tej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. i została wpisana jako właściciel tej nieruchomości do księgi wieczystej.

Ustawodawca zasadnie nie wprowadził zakazu wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy już został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty w trybie art. 75 par. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Dopóki bowiem zobowiązanie podatkowe jest nieprzedawnione, podatnik może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty (art. 79 par. 2 Ordynacji podatkowej), a organ podatkowy może ocenić prawidłowość dołączonego do wniosku skorygowanego zeznania i w razie stwierdzenia wadliwego określenia w nim zobowiązania podatkowego wydać, po uprzednim wszczęciu postępowania podatkowego, decyzję określającą inną wysokość należnego podatku w trybie art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej.

Przepisy dotyczące środków nadzorczych wojewody używanych wobec jednostek samorządu terytorialnego wskazują, że mają one charakter restytucyjny, a więc służą przywróceniu stanu zgodnego z prawem. Środki te nie mają natomiast charakteru sankcji, a więc kary nakładanej na jednostkę lub radnego za zachowanie sprzeczne z prawem.

Obowiązek pobrania na rzecz gminy opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), powiązano nie tylko z objęciem nieruchomości planem i związanym z tym wzrostem wartości nieruchomości, ale także z określeniem w tymże planie stawek procentowych tej opłaty. Brak określenia stawek procentowych w planie czyni niemożliwym pobranie opłaty przez organ wykonawczy gminy.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 u.p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 proc. wzrostu wartości nieruchomości. Przepis ten, z mocy art. 63 ust. 3 u.p.z.p., stosuje się odpowiednio, jeżeli skutki, o których mowa w art. 36 ust. 4 tej ustawy (wzrost wartości nieruchomości), wywołuje decyzja o warunkach zabudowy.

Zdaniem sądu użycie zwrotu "stosuje się odpowiednio" nie oznacza, że można automatycznie i dosłownie stosować normy wynikające z przepisów, do których nastąpiło odesłanie. Obowiązek pobrania na rzecz gminy opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., powiązano nie tylko z objęciem nieruchomości planem i związanym z tym wzrostem wartości nieruchomości, ale także z określeniem w tym planie stawek procentowych tej opłaty. Ustalenie stawek procentowych opłaty jest więc ściśle powiązane z uchwaleniem planu dla danego terenu i wzrostem, na skutek zapisów planu, wartości nieruchomości. Brak określenia stawek procentowych w planie czyni niemożliwym pobranie opłaty przez organ wykonawczy gminy. Przepis art. 36 ust. 4 u.p.z.p. stanowi jedynie dookreślenie sposobu realizacji, wprowadzonego w art. 15 ust. 2 tej ustawy, obowiązku określenia jednorazowej opłaty pobieranej w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej ustalenia i poboru opłaty planistycznej oraz nie może być stosowany w przypadku braku stosownego zapisu w planie miejscowym.