Kronika prawa

Dziennik Ustaw nr 9

z 22 stycznia 2010 r.

WSPÓŁPRACA SŁUŻB MUNDUROWYCH

Rady Ministrów z 12 stycznia 2010 r. w sprawie współdziałania Służby Celnej i Straży Granicznej w zakresie zadań wykonywanych przez jednostki pływające Służby Celnej na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub wodach śródlądowych

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 6 lutego 2010 r.

W rozporządzeniu określono warunki i tryb współdziałania Służby Celnej i Straży Granicznej podczas kontroli statków na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub wodach śródlądowych Polski. Przedmiotem współdziałania jest zakres udzielania pomocy albo przydzielania asysty, zapewnienie wzajemnego bezpieczeństwa podczas wykonywania zadań, wspólnych ćwiczeń i szkoleń.

Przepisy rozporządzenia precyzują procedurę postępowania w sytuacji wezwania do udzielenia pomocy. Określono również zadania dowódców jednostek pływających dotyczące wymiany informacji. Mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonariuszy celnych określono, że dyrektor izby celnej może zwrócić się do komendanta właściwego oddziału Straży Granicznej o przydzielenie asysty jednostki pływającej.

JEDNOSTKI MIAR

Rady Ministrów z 12 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie legalnych jednostek miar

z dniem ogłoszenia, tj. 22 stycznia 2010 r.

W rozporządzeniu określono legalne jednostki miar należące do Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI) dopuszczone do stosowania w Polsce. Podano również nazwy, definicje oraz oznaczenia tych jednostek miar wraz z zasadami ich pisowni.

WYBÓR WÓJTA

prezesa Rady Ministrów z 21 stycznia 2010 r. w sprawie wyborów do Rady Gminy Jaśliska oraz Wójta Gminy Jaśliska w województwie podkarpackim

z dniem ogłoszenia, tj. 22 stycznia 2010 r.

Prezes Rady Ministrów zarządził przeprowadzenie wyborów do Rady Gminy Jaśliska i Wójta Gminy Jaśliska w województwie podkarpackim. Datę wyborów wyznaczono na 28 marca 2010 r. Do rady gminy zostanie wybranych piętnastu radnych. Dni, w których upływają terminy wykonania czynności wyborczych, określa kalendarz wyborczy, stanowiący załącznik do rozporządzenia.

ZNAKOWANIE ŻYWNOŚCI

ministra zdrowia z 8 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie znakowania żywności wartością odżywczą

z dniem ogłoszenia, tj. 22 stycznia 2010 r.

W rozporządzeniu ministra zdrowia z 25 lipca 2007 r. w sprawie znakowania żywności wartością odżywczą (Dz.U. nr 137, poz. 967) wprowadza się następujące zmiany dostosowujące polskie regulacje do Dyrektywy Komisji 2008/100/WE z 28 października 2008 r. zmieniającej Dyrektywę Rady 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych w odniesieniu do zalecanego dziennego spożycia, współczynników przeliczeniowych energii oraz definicji (Dz.Urz. WE L 285 z 29.10.2008, str. 9). Wykaz witamin i składników mineralnych, których zawartość można podawać w informacji dotyczącej wartości odżywczej środka spożywczego, oraz ich zalecane dzienne spożycie ustalone do celów znakowania żywności określa załącznik do rozporządzenia. Środki spożywcze, które nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pozostawać w obrocie do 31 października 2012 r., nie dłużej jednak niż do upływu daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia.

Sąd Najwyższy

KOSZTY UTRZYMANIA RZECZY UŻYCZONEJ

Artykuł 753 par. 2 kodeksu cywilnego stanowiący o tym, że ze swoich czynności prowadzący cudzą sprawę powinien złożyć rachunek oraz wydać wszystko, co przy prowadzeniu sprawy uzyskał dla osoby, której sprawę prowadzi. Jeżeli działał zaś zgodnie ze swoimi obowiązkami, może żądać zwrotu uzasadnionych wydatków i nakładów wraz z ustawowymi odsetkami oraz zwolnienia od zobowiązań, które zaciągnął przy prowadzeniu sprawy w związku z art. 713 kodeksu cywilnego, nie ma zastosowania do rozliczenia nakładów na rzecz użyczoną, poczynionych przez biorącego do używania za zgodą użyczającego. Zgodnie z art. 713 biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej. Jeżeli poczynił inne wydatki lub nakłady na rzecz, stosuje się odpowiednio przepisy o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia -

BADANIE WAŻNOŚCI UCHWAŁ W SPÓŁCE

Sąd rejestrowy, na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. nr 168, poz. 1186 z późn. zm.) jest uprawniony do badania wpływu naruszeń procedury podejmowania uchwał przez walne zgromadzenie akcjonariuszy spółki akcyjnej na ich treść -

POSTĘPOWANIE UPADŁOŚCIOWE

Krąg podmiotów uprawnionych do wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego zakreśla art. 407 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r. nr 60, poz. 535 z późn. zm.). Zgodnie z nim sąd wszczyna wtórne postępowanie upadłościowe, jeżeli wnosi o to wierzyciel mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Wtórne postępowanie upadłościowe może być wszczęte z urzędu, jeżeli wymaga tego ochrona interesów zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej wierzycieli ze stosunków pracy oraz wierzycieli, którym przysługuje należność z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również wierzycieli alimentacyjnych -

KOSZTY SĄDOWE W SPRAWACH CYWILNYCH

W sprawach wszczętych i niezakończonych w danej instancji przed wejściem w życie ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) sąd orzeka o wydatkach wynikłych z czynności podejmowanych w toku postępowania na podstawie przepisów ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 88 z późn. zm.) -

UJAWNIENIE WŁAŚCICIELA

Artykuł 34 zdanie 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (do ujawnienia właściciela wystarcza, aby następstwo prawne po osobie wpisanej jako właściciel zostało wykazane odpowiednimi dokumentami) nie ma zastosowania w postępowaniu wieczystoksięgowym o wpis własności na podstawie postanowienia o przysądzeniu własności -

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 19

23 stycznia 2010 r.

BUDŻET OGÓLNY UE

Parlamentu Europejskiego z 25 listopada 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, Sekcja II - Rada i Rezolucja Parlamentu Europejskiego z 25 listopada 2009 r. zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, Sekcja II - Rada

Parlament Europejski, uwzględniając ostateczne roczne sprawozdania finansowe Wspólnot Europejskich za rok budżetowy 2007 i inne dokumenty, m.in. sprawozdania Komisji Kontroli Budżetowej, udzielił Sekretarzowi Generalnemu Rady absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2007. Ponownie podkreślono też zawarty w rezolucji z 23 kwietnia 2009 r. wniosek do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o zwrócenie szczególnej uwagi, w kolejnym sprawozdaniu rocznym, na wykonanie budżetu przez Radę.

Trybunał Sprawiedliwości

PRAWO POBYTU

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 z 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że kiedy pracownik turecki był legalnie zatrudniony w przyjmującym państwie członkowskim przez ponad trzy lata, to jego dziecko może powołać się w tym państwie po ukończeniu w nim nauki zawodu na prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że po powrocie ze swoimi rodzicami do państwa pochodzenia, dziecko samo przyjechało do państwa członkowskiego, w którym mieszkało z rodzicami, w celu rozpoczęcia tam kształcenia.

TS odpowiedział w ten sposób na pytanie niemieckiego sądu krajowego, który zapytał, czy prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu po ukończeniu nauki zawodu w przyjmującym państwie członkowskim powstaje także, gdy dziecko urodzone w przyjmującym państwie po powrocie z rodziną do państwa pochodzenia powraca samo, jako osoba pełnoletnia do państwa przyjmującego po to, by uczyć się zawodu, podczas gdy jego rodzice posiadający obywatelstwo tureckie i zatrudnieni w przeszłości jako pracownicy dziesięć lat wcześniej, na stałe opuścili to państwo członkowskie.

PŁATNOŚĆ DLA ROLNIKA

Zdaniem TS prawo wspólnotowe nie zobowiązuje dzierżawcy do wydania wydzierżawiającemu, po wygaśnięciu umowy dzierżawy, dzierżawionych gruntów wraz z uprawnieniami do płatności ustanowionymi na tych gruntach lub z nimi związanymi ani do zapłaty wydzierżawiającemu wynagrodzenia.

Trybunał odpowiedział w ten sposób na pytanie holenderskiego sądu krajowego, który chciał ustalić, czy prawo wspólnotowe zobowiązuje dzierżawcę do wydania wydzierżawiającemu (w tym wypadku gminie), po wygaśnięciu umowy dzierżawy gruntów wraz z uprawnieniami do płatności ustanowionymi na tych gruntach lub z nimi związanymi lub do zapłaty wydzierżawiającemu wynagrodzenia. TS przypomniał, że z żadnego przepisu rozporządzenia nr 1782/2003 ani z rozporządzenia nr 795/2004 nie wynika, że dzierżawca musi, po wygaśnięciu umowy, wydać wydzierżawiającemu grunty wraz z uprawnieniami do płatności, ustanowionymi na tych gruntach lub z nimi związanymi. Tym samym system płatności jednolitych różni się od tego, który dotyczy kwot mlecznych i na mocy art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 wprowadza zasadę przekazywania kwot wraz z gospodarstwem. Trzeba też mieć na uwadze, że dla przyznania pomocy decydujący jest fakt, że liczba uprawnień do płatności, które przysługują rolnikowi, odpowiada liczbie równej hektarom kwalifikującym się do wsparcia, a nie określonym działkom. W przypadku dzierżawy natomiast przeniesienie uprawnień do płatności jest dozwolone wyłącznie pod warunkiem, że jest ono powiązane z przeniesieniem odpowiedniej liczby hektarów kwalifikujących się do wsparcia. Przepis art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 ma bowiem na celu uniknięcie spekulacyjnego przenoszenia praw, prowadzącego do kumulacji uprawnień do płatności bez posiadania odpowiadających im podstaw polegających na prowadzeniu działalności rolniczej. Nie można również wychodzić z założenia, że zakaz bezpodstawnego wzbogacenia zobowiązuje rolnika, po wygaśnięciu dzierżawy, do przeniesienia na wydzierżawiającego przysługujących mu uprawnień do płatności lub do zapłaty wynagrodzenia.

PRZEDAWNIENIE ROSZCZENIA

TS orzekł, że art. 18 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych nie stoi na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego wyznaczającym trzyletni termin przedawnienia, po którym podatnicy nie mogą już występować z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatku od wartości dodanej, nienależnie od wysokości kwoty pobranej przez organy administracji skarbowej tego państwa.

Augstãkãs Tiesas Senãts (sąd kasacyjny, do którego zwróciła się spółka Alstom) podniósł, że kiedy łotewski urząd skarbowy (VID) bada wnioski o zwrot nadpłaty VAT, to ma prawo przeprowadzać kontrole. Musi jednak w takich sytuacjach zachowywać trzyletni termin, określony w ustawie o podatkach i opłatach. W razie braku terminu przedawnienia dla podatników dochodzących zwrotu nadpłaty VAT, VID nie miałby prawa korygować tej kwoty przez kontrole. Mogłoby to więc prowadzić do nadużyć, ponieważ podatnicy mogliby masowo domagać się zwrotu nadpłaty VAT w czasie, w którym urząd nie mógłby już ich skontrolować. Trybunał uznał, kolejny raz, za zgodne z prawem Unii ustalenie rozsądnych terminów wniesienia skargi pod rygorem przedawnienia. Zdaniem sędziów w ten sposób realizowana jest zasada pewności prawa, która chroni i podatnika, i organ administracji (interesy państwa pobierającego podatek). Terminy takie nie czynią bowiem praktycznie niemożliwym lub zbyt utrudnionym wykonywanie uprawnień wynikających z prawa UE.

NATURA 2000

Trybunał stwierdził, że kryteria oceny znaczenia terenu dla Wspólnoty ściśle wiążą się z ochroną siedlisk przyrodniczych, co zapisano w Dyrektywie 92/43/EWG zmienionej Dyrektywą Rady 2006/105/WE i w tzw. celu spójności Natura 2000. W konsekwencji państwa członkowskie UE mogą odmówić udzielenia zgody na włączenie jakiegoś obszaru do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, sporządzonego przez Komisję po to, by chronić środowisko naturalne. Kryteria gospodarcze, społeczne i kulturowe lub cechy regionalne i lokalne nie mogą być podstawą takiej odmowy.

TS wskazał, że fakt, iż na pogłębianie rzeki Ems udzielono zezwolenia zgodnie z prawem niemieckim przed upływem terminu transpozycji dyrektywy siedliskowej, nie stanowi przeszkody, by każdą interwencję w kanale żeglugowym traktować jako odrębne przedsięwzięcie. W związku z tym każde powinno być oceniane z uwagi na to, jak działa na środowisko. Jeśli jednak tego rodzaju prace - ze względu na ich powtarzalność i charakter - mogą być traktowane jako jedna operacja (gdy mają na celu utrzymanie koniecznej głębokości kanału żeglugowego). Wówczas mogą nie być (jak w Papenburgu) objęte uprzednią oceną oddziaływania na środowisko. Jeżeli jednak teren zostanie już umieszczony w wykazie mających znaczenie dla Wspólnoty, wykonanie tam jakichkolwiek operacji podlega zawsze procedurze wynikającej z dyrektywy. Tym samym, jeżeli jakiś teren został już umieszczony w wykazie krajowym przekazanym Komisji w celu włączenia go do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, to nie należy wykonywać na nim prac, które mogłyby poważnie zagrozić jego ekologicznemu charakterowi.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz