Kronika prawa

z 23 października 2009 r. o ratyfikacji Międzynarodowej konwencji w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. nr 221, poz. 1735)

z 23 października 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 1736)

ministra infrastruktury z 16 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uznawania, potwierdzania uznania oraz nadzorowania wyższych szkół morskich i ośrodków szkoleniowych (Dz.U. nr 221, poz. 1741)

ministra infrastruktury z 18 grudnia 2009 r. w sprawie wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń konsumenckich służących do odbioru cyfrowych (Dz.U. nr 221, poz. 1742)

Pracownik nie może skutecznie dochodzić sprostowania świadectwa pracy w części dotyczącej stwierdzenia, że stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Następuje to w sytuacji, gdy kwestionuje on zgodność z prawem takiego rozwiązania umowy bez wcześniejszego wystąpienia z powództwem o roszczenia z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 56 kodeksu pracy. Przepis ten stanowi, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy -

Ubezpieczeni urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., którzy po rozwiązaniu stosunku pracy do czasu złożenia wniosku o wcześniejszą emeryturę otrzymywali świadczenie przedemerytalne i w okresie jego pobierania zawarli umowę zlecenia, z tytułu której podlegali ubezpieczeniom społecznym, nie mogą być uznani za ubezpieczonych. Dotyczy to jednak osób, które przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę były pracownikami w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227) -

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające w sentencji niezgodność z konstytucją określonej wykładni aktu normatywnego, które nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisu, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania przewidzianej w art. 401¹ kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z przepisem zawartym w tym artykule można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Sąd Najwyższy postanowił nadać uchwale moc zasady prawnej -

Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art. 57 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. nr 54, poz. 348 z późn. zm.) tylko wtedy, gdy taka energia została rzeczywiście pobrana. Przepis ten przesądza o tym, że w razie nielegalnego pobierania paliw lub energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne pobiera opłaty za nielegalnie pobrane paliwo lub energię w wysokości określonej w taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych -

Nie podlega opłacie sądowej wniesiony przez syndyka masy upadłości pozew o zasądzenie pieniężnej równowartości nieruchomości sprzedanej przez upadłego na podstawie umowy bezskutecznej w stosunku do masy upadłości (art. 132 ust. 2 w związku z art. 134 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1361) -

Prawomocny wyrok oddalający powództwo o ustalenie na przyszłość odpowiedzialności pozwanego za skutki czynu niedozwolonego ze względu na upływ terminu przedawnienia określonego w art. 442 par. 1 zdanie drugie kodeksu cywilnego (w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę, termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie) wiąże sąd na podstawie art. 365 par. 1 kodeksu postępowania cywilnego (orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby) w sprawie o naprawienie szkód ujawnionych po wejściu w życie art. 442¹ k.c. Zgodnie z nim roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności -

Rady (WE) Nr 1225/2009 z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

20 dnia po jego opublikowaniu, tj. 12 stycznia 2010 r.

: Porozumienie w sprawie wykonywania art. VI Układu ogólnego w sprawie ceł i handlu z 1994 r. określa szczegółowe zasady odnoszące się do obliczania dumpingu, procedur wszczynania i prowadzenia postępowań, łącznie z ustalaniem i interpretowaniem faktów, stosowania środków tymczasowych, nakładania i pobierania ceł antydumpingowych, terminu obowiązywania i przeglądu środków antydumpingowych oraz podawania do wiadomości publicznej informacji dotyczących postępowań antydumpingowych. W celu zapewnienia odpowiedniego stosowania tych zasad w sposób przejrzysty przyjęto rozporządzenie z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, które ujednolica powyższe zasady na terenie Wspólnoty w możliwie najszerszym zakresie. Przepisy wprowadzają jasne i szczegółowe zasady obliczania wartości normalnej towarów. Wartość ta powinna w każdym przypadku być oparta na reprezentatywnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym kraju wywozu. Ocena, czy przeważają warunki rynkowe, będzie dokonywana na podstawie odpowiednio uzasadnionych wniosków jednego producenta lub większej ich liczby, w stosunku do których toczy się postępowanie, którzy chcą skorzystać z możliwości ustalania wartości normalnej opierając się na zasadach stosowanych w państwach o gospodarce rynkowej. W celu zapewnienia porównywalności ceny eksportowej z wartością normalną wyszczególniono czynniki mogące wpływać na ceny i ich porównywalność. Rozporządzenie określa ponadto jasne i szczegółowe wytyczne odnośnie do czynników istotnych przy ustalaniu, czy przywóz produktów po cenach dumpingowych spowodował istotną szkodę na danym rynku lub grozi jej spowodowaniem.

Komisji (UE) Nr 1291/2009 z 18 grudnia 2009 r. dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych

20 dnia po jego opublikowaniu, tj. 14 stycznia 2010 r.

: Gospodarstwa rolne przekazujące dane do celów określania dochodów muszą być wybierane w ujednolicony sposób w każdym okręgu. Chodzi tutaj o zbieranie danych w ramach rachunkowości FADN - jest to sieć danych rachunkowości gospodarstw rolnych. Obowiązek stworzenia takiej sieci został nałożony na każde państwo Unii Europejskiej i służy do oceny i programowania Wspólnej Polityki Rolnej. Progi wielkości ekonomicznej, określające minimalną wielkość gospodarstw rolnych włączonych do pola obserwacji FADN, są różne w krajach członkowskich, ze względu na istniejące różnice w strukturze agrarnej. Dla roku obrotowego 2010 (okres 12 kolejnych miesięcy pomiędzy 1 stycznia 2010 r. a 1 lipca 2010 r.) i dla następnych lat obrotowych próg wielkości ekonomicznej, określono dla Polski na poziomie 4 tys. euro. Przykładowo w Czechach wynosi on 8 tys. euro, a we Francji 25 tys. euro. Zgodnie z rozporządzaniem plan wyboru gospodarstw przekazujących dane musi zapewniać reprezentatywność gospodarstw przekazujących dane jako całość. Co roku państwa członkowskie mają obowiązek zgłaszać Komisji plan wyboru nie później niż dwa miesiące przed rozpoczęciem roku obrotowego, do którego plan ten się odnosi.

Rady Unii Europejskiej z 22 grudnia 2009 r. w sprawie szczepień przeciw grypie sezonowej (2009/1019/UE)

: 26 października 2005 r. i 14 czerwca 2006 r. Parlament Europejski przyjął rezolucje - Strategia przeciw rozprzestrzenianiu się pandemii grypy oraz Stan gotowości i plan reagowania w sytuacji wystąpienia pandemii grypy we Wspólnocie Europejskiej. Wzywały one państwa członkowskie do powszechniejszego stosowania szczepień przeciw grypie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Rada zaleciła podjęcie skoordynowanych działań na szczeblu Unii Europejskiej w celu złagodzenia wpływu grypy sezonowej poprzez zachęcanie do szczepienia osób z grup ryzyka oraz pracowników służby zdrowia.

Celem niniejszego zalecenia jest objęcie szczepieniami 75 proc. grup osób starszych, najszybciej, jak to możliwe, a najlepiej do sezonu zimowego 2014-2015. Wspomniany poziom docelowy 75 proc. powinien być w miarę możliwości rozszerzony na grupę ryzyka obejmującą osoby z chorobami przewlekłymi - zgodnie z wytycznymi wydanymi przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób. Zwiększenie poziomu objęcia szczepieniami grup ryzyka ma się przyczynić również do powszechniejszego stosowania szczepień w ogóle, w tym wśród pracowników służby zdrowia. Jako pierwszy krok w kierunku wspomnianych zmian konieczne jest, aby wszyscy uczestnicy systemu ochrony zdrowia, osoby z grup ryzyka, pracownicy placówek służby zdrowia i osoby nimi zarządzające, lekarze i decydenci byli informowani o problemie grypy sezonowej poprzez publiczne i branżowe kampanie informacyjne. Szczególnie istotne jest zgromadzenie szczegółowych i porównywalnych na szczeblu krajowym danych na temat powszechności przyjmowania szczepień w grupach ryzyka w celu właściwej oceny sytuacji we wszystkich państwach członkowskich. Rada zaleciła państwom członkowskim, aby przyjęły i wdrożyły krajowe, regionalne lub lokalne plany działania lub polityki, które będą miały na celu powszechniejsze stosowanie szczepień przeciw grypie sezonowej. W ich ramach mają one m.in. położyć nacisk na mierzenie wielkości przyjmowania szczepień we wszystkich grupach ryzyka oraz analizowania powodów, dla których niektóre osoby nie chcą się zaszczepić.

Komisji z 23 grudnia 2009 r. w sprawie przedłużenia mandatu Europejskiej Grupy ds. Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (2010/1/UE)

Komisja Europejska podjęta decyzję o odnowieniu mandatu funkcjonującej od 1997 roku Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (EGE). Program pracy Grupy EGE obejmuje przeglądy dotyczące kwestii etycznych. Spotkania robocze Grupy EGE nie są publiczne. Poza spotkaniami roboczymi Grupa EGE może prowadzić dyskusje na temat swojej pracy z zainteresowanymi departamentami Komisji Europejskiej oraz może zapraszać przedstawicieli organizacji pozarządowych lub organizacji przedstawicielskich, jeśli jest to właściwe w kontekście wymiany poglądów. W celu przygotowania swoich opinii oraz w granicach dostępnych na ten cel środków Grupa EGE może:

- zapraszać ekspertów posiadających wiedzę specjalistyczną w celu ukierunkowania i objaśnienia zagadnień będących przedmiotem prac Grupy EGE,

- zainicjować badania w celu zebrania niezbędnych informacji naukowych i technicznych,

- powołać grupy robocze w celu rozważenia specjalistycznych

- zorganizować publiczną debatę w celu promowania dialogu oraz poprawy przejrzystości każdej wydanej przez siebie opinii.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz