Kronika prawa.pl

z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

1 stycznia 2012 r. z wyjątkiem

- art. 124, który wszedł w życie z dniem ogłoszenia, tj. 24 października 2011 r.

- art. 131 i art. 132, które wejdą w życie po upływie 2 miesięcy od ogłoszenia, tj. 25 grudnia 2011 r.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu towarów niebezpiecznych:

● w przypadkach wskazanych odpowiednio w ADR, RID lub ADN,

● statkami morskimi na morskich wodach wewnętrznych,

● promami pływającymi po wodach morskich, przepływającymi po śródlądowej drodze wodnej lub przez port,

● wykonywanego w całości w granicach obszaru niebędącego obszarem ogólnodostępnym.

ADR to europejska umowa dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych sporządzona w Genewie 30 września 1957 r. (Dz.U. z 2011 r. nr 110, poz. 641) wraz ze zmianami obowiązującymi od ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej. RID jest regulaminem międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych; stanowi załącznik do konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie 9 maja 1980 r. (Dz.U. z 2007 r. nr 100, poz. 674 i 675, z 2009 r. nr 167, poz. 1318 oraz z 2011 r. nr 137, poz. 804 i i 805) wraz ze zmianami obowiązującymi od ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej. ADN to europejska umowa dotycząca przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych zawarta w Genewie 26 maja 2000 r. (Dz.U. z 2010 r. nr 235, poz. 1537) wraz ze zmianami obowiązującymi od ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej.

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych ma obowiązek przedsięwziąć niezbędne środki bezpieczeństwa, po to by zapobiec zagrożeniom, na które mogli by być narażeni ludzie, mienie i środowisko. W razie wypadku zaś lub awarii musi niezwłocznie powiadomić osoby znajdujące się w strefie zagrożenia i w centrum powiadamiania ratunkowego. Może też zawiadomić jednostkę ochrony przeciwpożarowej.

Gdy zdarzy się wypadek lub awaria, gdy towary niebezpieczne wiozą środki transportu należące do sił zbrojnych lub takie, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, uczestnik tego przewozu niezwłocznie powiadamia osoby będące w strefie zagrożenia. Kontaktuje się też z centrum powiadamiania ratunkowego lub z jednostką ochrony przeciwpożarowej i z właściwą terenową jednostką organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

Przewoźnik towarów niebezpiecznych musi wyznaczyć na swój koszt co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa, właściwego ze względu na zakres wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych, określonych odpowiednio w ADR, RID lub ADN. Nie dotyczy to uczestników wykonujących przewóz towarów niebezpiecznych w ilościach mniejszych niż określone w ADR, RID lub ADN.

Informacja o poważnym wypadku lub awarii w przewozie towarów niebezpiecznych jest przekazywana ministrowi infrastruktury.

z 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

po upływie 3 miesięcy od ogłoszenia, tj. 25 stycznia 2012 r., z wyjątkiem przepisów art. 70, które wejdą w życie po upływie 18 miesięcy od ogłoszenia, tj. 25 kwietnia 2013 r.

Ustawę stosuje się do:

● statków morskich o polskiej przynależności,

● statków morskich o obcej przynależności znajdujących

się na polskich morskich wodach wewnętrznych lub na polskim morzu terytorialnym, a także do statków na polskich obszarach morskich w zakresie przepisów o monitorowaniu i informacji o ruchu statków. Nie stosuje się ustawy do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i policji. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może też wydać obwieszczenie o zaleceniach i wytycznych wydawanych przez organizacje międzynarodowe w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i eksploatacji.

Na potrzeby administracji morskiej terenowe organy administracji morskiej tworzą elektroniczną bazę danych o statkach o polskiej przynależności. W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku lub sposób jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, dla życia ludzi lub środowiska morskiego, organ inspekcyjny wydaje decyzję, zatrzymuje statek, zabrania użycia go lub wstrzymuje operacje, podczas których zostały stwierdzone nieprawidłowości. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W razie zaś stwierdzenia w wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku nie czyni go niezdatnym do żeglugi, lecz nie pozwala na użycie go do żeglugi w sposób zamierzony przez armatora, to organ inspekcyjny zabrania tylko użycia statku w sposób zamierzony. Decyzji w tej sprawie także nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzję o zwolnieniu statku z zatrzymania oraz o cofnięciu wstrzymania operacji wydaje organ inspekcyjny po ponownej inspekcji. Statki o obcej przynależności zawijające do polskich portów podlegają bowiem inspekcji państwa portu prowadzonej przez organ inspekcyjny, czyli dyrektorów urzędów morskich.

- rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazywania sprawozdań albo informacji dotyczących pomocy publicznej w rolnictwie lub rybołówstwie z wykorzystaniem aplikacji

Nowelizacja oznacza od nowego roku większą liczbę podmiotów udzielających pomocy publicznej w rolnictwie lub rybołówstwie. Jednostki te będą musiały przekazywać ministrowi rolnictwa sprawozdania o udzielonej pomocy lub informacje o jej nieudzieleniu. Ci, którzy nie dysponowali do tej pory środkami pomocowymi, a będą je rozdzielali od początku 2012 r., to:

● dyrektorzy izb celnych, naczelnicy urzędów celnych, dyrektorzy izb skarbowych, naczelnicy urzędów skarbowych,

● Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

● dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

● w województwach lubelskim, mazowieckim, podkarpackim i podlaskim:

- wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) - w przypadku pomocy publicznej udzielanej przez gminę,

- starostowie - w przypadku pomocy publicznej udzielanej przez powiat.

- prawodawca, definiując przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w par. 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, odwołał się do swoistego kryterium, jakim jest odległość od terenów mieszkaniowych w rozumieniu rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z 29 marca 2001 r. To kryterium jest niewątpliwie odrębne zarówno od pojęcia odległości od samej zabudowy mieszkaniowej, jak i od kryterium odległości od granicy działki, którego zastosowania domaga się skarżący.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 września 2011 r., sygn. akt II SA/Po 503/11

- rozporządzenie wojewody w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu nie ma jednorodnego charakteru. W części obejmującej określone zakazy wprowadzane na terenie danego obszaru ma ono charakter rozporządzenia klasycznego, tj. aktu zawierającego normy generalne i abstrakcyjne. Natomiast w zakresie, w jakim kreuje ono określoną formę ochrony przyrody, przybiera postać rozporządzenia będącego swoistym rozstrzygnięciem konkretnej sprawy. W tej kategorii rozporządzeń mieszczą się takie, które coś kreują, znoszą, przekazują (np. ustanawiają jakiś znak, wzór, powołują albo znoszą określoną instytucję), a więc poprzez które dokonuje się swoistych aktów rozumianych jako czynności. Rozróżnienie tych dwóch typów rozporządzeń ma bardzo doniosłe konsekwencje praktyczne. W odróżnieniu bowiem od rozporządzeń klasycznych, które oddziałują przez cały okres swego obowiązywania, rozporządzenia należące do drugiej kategorii wywierają skutek jednorazowo, tylko w momencie ich wejścia w życie - dokonując wówczas jakiejś zmiany w świecie (np. coś powołując, coś znosząc) - i z tą chwilą ulegają skonsumowaniu. Natomiast powołane takich rozporządzeniem instytucje (ustanowione wzory, znaki itp.) funkcjonują nadal.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 720/11

- kwota partycypacji nie jest prawem, na podstawie którego osobie uprawnionej przysługują korzyści majątkowe. Stanowi ona warunek zawarcia przez osobę fizyczną z towarzystwem budownictwa społecznego umowy najmu. Zakończenie umowy najmu powoduje zwrot wspomnianej kwoty, lecz z uwagi na szczególny sposób wyliczenia jej wartości - powinna odpowiadać kwocie stanowiącej odsetek aktualnej wartości odtworzeniowej lokalu równy udziałowi wniesionej przez najemcę kwoty partycypacji w kosztach budowy lokalu - to kwota ta może być wyższa od kwoty wpłacanej. Powstałą różnicę z uwagi na brak możliwości kwalifikacji do źródeł przychodu wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1 - 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 nr 51, poz. 307 z późn. zm.) należy zakwalifikować jako przychód z innych źródeł.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1146/11

- według obowiązujących w Polsce 1 lipca 1984 r. przepisów o opłacie skarbowej wkłady wnoszone na podwyższenie kapitału zakładowego (akcyjnego) do spółek akcyjnych nie podlegały opodatkowaniu, a zatem na podstawie art. 7 dyrektywy 69/335/EWG o podatku od gromadzenia kapitału powinny być także zwolnione przez ustawodawcę polskiego od 1 maja 2004 r. z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1212/11

- w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy, dla zweryfikowania deklaracji spółki handlowej o posiadanych przez nią płynnych środkach finansowych, celowe jest skonfrontowanie danych wynikających z zestawienia obrotów za okres sprawozdawczy, wyciągów ze wszystkich posiadanych przez tę jednostkę rachunków bankowych oraz wyciągów z jej raportu kasowego za ten okres. Przy czym za ww. okres sprawozdawczy należy przyjąć miesiąc poprzedzający złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Założenie takie koresponduje z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 629/11

- dla bytu zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) konieczny jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Oznacza to, że zespół ten nie musi obejmować działów obsługujących przedsiębiorstwo pod względem niematerialnym, w zakresie obsługi kadrowej, informatycznej i finansowej, które nie są niezbędne do realizacji, przez zespół tak wyodrębnionych składników majątkowych, jego określonych zadań gospodarczych.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1383/10

- NSA stwierdza, iż postanowienie o zwrocie odwołania wydane przez prezesa Krajowej Izby Odwoławczej podlega zaskarżeniu do sądu okręgowego jako orzeczenie wydane przez skład orzekający Krajowej Izby Odwoławczej, ponadto ani prezes Krajowej Izby Odwoławczej, ani Krajowa Izba Odwoławcza nie są organami administracji publicznej w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1842/11

- przewidziana w art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) ulga podatkowa z tytułu odszkodowania wypłaconego, na podstawie wyroków sądowych i zawartych umów (ugód), posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, z tytułu ustanowienia służebności gruntowej, przysługuje także z tytułu ustanowienia służebności przesyłu jako odmiany służebności gruntowej

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2011 r., sygn. akt II FSK 654/10

dobromila.niedzielska@infor.pl

adam.makosz@infor.pl