Najważniejsze orzeczenia publikowane w DGP w czerwcu 2014 r.

PODATKI

Sprawa dotyczyła sędzi, która w zeznaniu PIT za 2006 r. wybrała indywidualny sposób opodatkowania. Potem tłumaczyła, że zdecydowała się na samodzielne rozliczenie na podstawie informacji udzielonych jej przez pracownika urzędu skarbowego. Urzędnik miał ją poinformować, że wspólne rozliczenie z synem nie jest możliwe ze względu na zbyt wysoki dochód dziecka przekraczający obowiązujący wówczas limit 2789,89 zł brutto (bez uwzględnienia potrąceń). Kobieta miała jednak wątpliwości co do prawidłowości zaproponowanego jej rozliczenia. Już po złożeniu zeznania zwróciła się o interpretację, czy faktycznie limit dotyczył kwoty brutto.

Kto nie rozliczył się wspólnie z dzieckiem do 30 kwietnia, nie zrobi tego po tej dacie. Nie ma możliwości przywrócenia terminu.

Wyrok NSA z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1803/12.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 112 z 11 czerwca 2014 r.

Sprawa dotyczyła spółki, która z własnych środków wybudowała sieć kanalizacji sanitarnej, a następnie dostała na ten cel dofinansowanie unijne. Spytała Izbę Skarbową w Łodzi, kiedy powinna skorygować dokonane już odpisy amortyzacyjne. Była zdania, że powinna to zrobić dopiero w momencie otrzymania refundacji. Uważała, że nie powinna korygować odpisów zaraz po podpisaniu umowy o dotację, a jeszcze przed jej otrzymaniem. Twierdziła, że w tym okresie nie znajduje jeszcze zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.

Podatnik, który dostał dofinansowanie do zakupu lub wytworzenia środka trwałego, powinien skorygować odpisy amortyzacyjne w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał refundację.

Wyrok WSA w Łodzi z 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 224/14.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 106 z 3 czerwca 2014 r.

Wyrok dotyczy nieaktualnego już brzmienia art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, w którym mowa była o czynnościach dokonywanych sporadycznie. Obecnie nie zawiera on już takiego określenia, właśnie ze względu na wątpliwości, które ono budziło. Treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednak istotna również dla interpretacji aktualnego brzmienia art. 90 ust. 6, ponieważ obecnie mowa jest w nim o transakcjach o charakterze pomocniczym. Wyrok dotyczy spółki akcyjnej z branży usług telekomunikacyjnych, w której - wraz z przekształceniem w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością - miał się zmienić przedmiot działalności. Miał on obejmować także "pozostałe formy udzielania kredytów". Po przekształceniu spółka miała cyklicznie udzielać oprocentowanych pożyczek podmiotowi powiązanemu.

Cykliczne udzielanie pożyczek może wpływać na wielkość odliczenia podatku naliczonego.

Wyrok NSA z 28 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 952/13.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 106 z 3 czerwca 2014 r.

PRAWO PRACY

Spór dotyczył 11 tys. zł. Takiej kwoty odszkodowania domagał się mężczyzna, któremu wypowiedziano umowę czasową o pracę kilka miesięcy przed jej zakończeniem. W 2005 r. skarżący został zatrudniony przez japoński koncern działający w specjalnej strefie ekonomicznej. W firmie pracowało ponad 1,6 tys. osób, przy czym 250 było zatrudnionych na podstawie umów na czas nieokreślny. Pozostali mieli umowy czasowe. Skarżący po sześciomiesięcznym okresie próbnym podpisał pierwszą umowę na czas określony (na sześć miesięcy). Kolejna została zawarta na sześć lat, przy czym została w niej wprowadzona klauzula dopuszczająca wcześniejsze rozwiązanie. W 2012 r. pracodawca wypowiedział umowę zainteresowanemu, ten nie zgodził się z taką decyzją i skierował sprawę do sądu. Uważał, że ze względu na dotychczasowy staż pracy w firmie, powinien zostać potraktowany jak osoba zatrudniona na czas nieokreślony. Dzięki temu miałby prawo do 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia.

Osoba wykonująca pracę na podstawie siedmioletniej umowy terminowej nie może być gorzej traktowana niż osoba zatrudniona na podstawie umowy na czas nieokreślony.

Wyrok SN z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt I PK 398/13.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 109 z 6 czerwca 2014 r.

Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 159) jest zgodny z ustawą zasadniczą. Trybunał Konstytucyjny zajął się problemem prawa do zasiłku chorobowego emerytów i rencistów pracujących na podstawie umowy o pracę, którzy finansują składki na ubezpieczenie chorobowe. Podstawą do analizy zaskarżonych przepisów były trzy pytania prawne przedstawione sądowi konstytucyjnemu przez sądy rejonowe w Gliwicach i Płocku.

Emeryci i renciści obowiązkowo opłacający składki na ubezpieczenie chorobowe nie mają prawa do zasiłku chorobowego, jeśli stracą zatrudnienie. Nie mogą być traktowani tak samo jak pracownicy, mają bowiem prawo do renty lub emerytury.

Wyrok TK z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 117 z 18 czerwca 2014 r.

W 2013 r. jedna z wrocławskich agencji pracy tymczasowej wysłała elektryka do pracy we Francji. Wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wystawienie zaświadczenia E-101. Dokument taki miał potwierdzić, że Polak kierowany do zagranicznego przedsiębiorcy nadal podlega ubezpieczeniu społecznemu w ZUS. Agencja pracy tymczasowej uznała bowiem, że wysłany przez nią elektryk powinien być traktowany jako pracownik oddelegowany, a więc nie musi płacić składek we Francji (taka interpretacja obniżyła koszty pracy). Przy czym podstawą do zwolnienia z płacenia składek w miejscu wykonywania obowiązków było m.in. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 r. z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów ubezpieczenia społecznego (Dz.U. L 200 z 7 czerwca 2004 r., str. 1). Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wydania zaświadczenia.

Tylko agencje pracy tymczasowej uzyskujące 25 proc. przychodu w Polsce mogą zgłaszać swoich pracowników do ubezpieczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.

Wyrok SN z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II UK 536/13.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 108 z 5 czerwca 2014 r.

PRAWO EUROPEJSKIE

Pytanie prejudycjalne zadał w tej sprawie Sąd Najwyższy Zjednoczonego Królestwa (Supreme Court of the United Kingdom). Prosił o rozwiązanie wątpliwości dotyczących art. 5 ust. 1 dyrektywy w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2001/29/WE), który pozwala, pod pewnymi warunkami, na tymczasowe zwielokrotnianie utworów bez zgody uprawnionego.

Przeglądanie stron internetowych wiąże się z chwilowym kopiowaniem utworów, ale nie wymaga zgody uprawnionego.

Wyrok TSUE z 5 czerwca 2014 r., w sprawie C 360/13.

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 110 z 9 czerwca 2014 r.