Najważniejsze orzeczenia publikowane w DGP w kwietniu 2014 r.

Podatki

Problemem opodatkowania umów dożywocia NSA zajmuje się od dłuższego czasu. Chodzi o sytuacje, w których osoba, najczęściej starsza, w zamian za dożywotnią opiekę przekazuje innej osobie, najczęściej komuś z rodziny, swoje mieszkanie czy dom. Kłopot polega na tym, że organy skarbowe żądają od tego podatku, uważając, że skutkiem umowy dożywocia jest wyzbycie się nieruchomości, i to odpłatne. W związku z tym należy potraktować taką transakcję jak zwykłą umowę sprzedaży nieruchomości, a więc zapłacić od uzyskanego dochodu 19 proc. PIT. A podstawą do jego wyliczenia jest według fiskusa wartość nieruchomości.

Po serii rozbieżnych wyroków dotyczących opodatkowania umów dożywocia jeden z trzyosobowych składów Naczelnego Sądu Administracyjnego zdecydował, aby w tej sprawie wypowiedział się skład siedmiu sędziów i wydał uchwałę.

Postanowienie NSA z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1046/12

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 65 z 3 kwietnia 2014 r.

Sprawa dotyczyła komornika sądowego, wobec którego naczelnik US wydał decyzję o odpowiedzialności jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za kwiecień 2009 r. Komornik złożył odwołanie do izby skarbowej. Twierdził, że nie dotyczy go art. 42e ustawy o PIT, który mówi, że jeśli wypłaty świadczeń pracowniczych (np. pensji) dokonuje komornik sądowy, przejmujący zobowiązania ze stosunku pracy, to ma on obowiązek jako płatnik pobrać zaliczki na podatek. Komornik nie zgadzał się z tym, że to on dokonał wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, skoro plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości zatwierdził sąd.

Nie ma obowiązku odprowadzania zaliczek na podatek od wynagrodzeń pracowniczych wypłacanych przy podziale pieniędzy uzyskanych z egzekucji nieruchomości, ponieważ plan podziału kwot zatwierdza sąd.

Wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 855/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 77 z 22 kwietnia 2014 r.

Spór toczył się o art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w stanie prawnym obowiązującym przed 2011 r. Przepis ten zwalniał z podatku usługi edukacyjne. Potem został znowelizowany z uwagi na jego niezgodność z dyrektywą 2006/112. MDDP Akademia Biznesu uważała, że nawet jeśli została zwolniona z VAT niezgodnie z dyrektywą (bo jej nauczanie miało charakter komercyjny), to nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnej implementacji unijnych przepisów. Powinna więc mieć prawo do odliczania podatku naliczonego zawartego w cenie kupowanych towarów i usług.

Podatnik może się domagać rekompensaty od Skarbu Państwa, jeśli na skutek wadliwie wdrożonych przepisów o VAT nie odzyska od kontrahentów należnego podatku.

Wyrok NSA z 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 2163/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 78 z 23 kwietnia 2014 r.

Sprawa dotyczyła spółki działającej na podstawie ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Powołali ją do życia członkowie wspólnoty. Spółka jest osobą prawną, działającą na podstawie statutu, a jej działalność została określona w ustawie jako sprawowanie zarządu wspólnotą i właściwe zagospodarowanie jej gruntów. Spółka zamierzała sprzedać nieruchomość będącą współwłasnością członków wspólnoty. Spytała izbę skarbową, czy transakcja ta będzie opodatkowana VAT.

Podatnikiem VAT z tytułu dostawy gruntu jest spółka dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej, mimo że sprzedawana nieruchomość należy do członków tej wspólnoty.

Wyrok WSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3207/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 77 z 22 kwietnia 2014 r.

Prawo pracy

Pytanie prawne zadane zostało przez trzyosobowy skład SN. Sędziowie, rozpatrując sprawę zadłużonej firmy, powzięli wątpliwość, czy na podstawie art. 116 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w związku z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1442 ze zm.) dopuszczalne jest pominięcie w decyzji ZUS ustalającej odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. za zaległości składkowe wskazania, że jest ona solidarna z innymi członkami zarządu, co do których zostały wydane odrębne decyzje. Sprawa była skomplikowana, bowiem różne oddziały organu rentowego w podobnych sprawach wydawały decyzje o różnej treści.

ZUS nie ma obowiązku wpisywania do decyzji solidarnościowej odpowiedzialności członków zarządu za długi składkowe. Decyzja ZUS nie musi zawierać wskazania, że jest to odpowiedzialność solidarna z innym członkiem zarządu.

Uchwała SN z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I UZP 2/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 75 z 17 kwietnia 2014 r.

Pracownica przez pięć lat była zatrudniona w dużej firmie ogrodniczej. Początkowo pracowała fizycznie, ale po szkoleniu została skierowana do pracy w księgowości jako referent. Przez cały ten okres była zatrudniona na pół etatu. Po zwolnieniu z pracy zainteresowana zwróciła się do pracodawcy o zapłacenie zaległych dodatków za przepracowane godziny nadliczbowe. Z ewidencji czasu pracy wynikało, że każdego dnia pracowała przez osiem godzin. Często były też przypadki wykonywania pracy przez dziesięć godzin. Przy czym przez cały ten okres zatrudniona otrzymywała wynagrodzenie za pół etatu.

Przedsiębiorca nie musi płacić pracownikowi dodatku za godziny nadliczbowe, jeśli osoba wykonująca pracę na część etatu ma dodatkowe zlecenia, których wypełnienie nie przekracza ośmiu godzin w ciągu dnia, a sposób rozliczenia takich zajęć nie został uwzględniony w umowie o pracę.

Wyrok SN z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt I PK 249/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 67 z 7 kwietnia 2014 r.

SKO i gmina odmówiły przyznania zasiłku na dziecko. Wystąpił o to ojczym, któremu sąd powierzył bieżącą pieczę nad małoletnim. Ojciec dziecka nie żyje, a matce zostały ograniczone prawa rodzicielskie. Odmowę gmina argumentowała tym, że ojczym nie jest wymieniony w art. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1456) wśród osób, które mogą się ubiegać o zasiłek. Zalicza się do nich: ojca, matkę, opiekuna prawnego lub faktycznego dziecka. Wśród uprawnionych przepisy wymieniają też samą osobę osieroconą, jeśli jest już pełnoletnia i nadal się uczy. Ojczym w skardze argumentował, że matka jego wychowanka nie utrzymuje z nim żadnego kontaktu, nie wspomaga go ani finansowo, ani wychowawczo, on sam zaś ma na utrzymaniu jeszcze troje własnych dzieci.

Osoba, której powierzono opiekę nad wychowaniem i rozwojem pasierba, ma prawo skutecznie domagać się pomocy materialnej w jej sprawowaniu. Skoro ustawa o świadczeniach rodzinnych pozbawia opiekuna, który sprawuje bieżącą pieczę nad dzieckiem, prawa do pomocy, to jej przepisy w niedostateczny sposób chronią jego prawa.

Wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 695/13

PISALIŚMY O TYM

DGP nr 75 z 17 kwietnia 2014 r.