Najważniejsze orzecznictwo publikowane w DGP w marcu 2015 r.

PODATKI

Sprawa dotyczyła spółki prowadzącej sieć marketów. Firma zorganizowała dla klientów program lojalnościowy, w ramach którego otrzymali bony o różnej wartości nominalnej na zakup towarów. Firma obliczała od tych transakcji podatek należny, a nie powinna była tego robić, bo bony i rabaty pomniejszają podstawę opodatkowania VAT. Spółka zaliczała też VAT należny od transakcji pokrytych bonami do kosztów uzyskania przychodów. Spór toczył się o to, jak spółka powinna skorygować błędne zaliczenie podatku należnego do kosztów - czy poprzez korektę przychodów, czy kosztów.

Podatnik, który niesłusznie zaliczył do kosztów należny podatek od towarów i usług, musi skorygować koszty, a nie przychody.

Wyroki NSA z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 13/13, II FSK 275/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 41 z 2 marca 2015 r.

Sprawa dotyczyła konsorcjum zawartego między fundacją a muzeum w celu wspólnego zorganizowania wystawy pojazdów. Strony rozdzieliły obowiązki. Muzeum wzięło na siebie promowanie wystawy, udostępniło infrastrukturę i część zbiorów, poniosło koszty zorganizowania sprzedaży biletów, mediów, ochrony, sprzątania itd. Fundacja sprowadziła większość pojazdów, zapewniła ubezpieczenie, reklamę, catering, kontakt z mediami i poszukiwała sponsorów - poniosła większość kosztów gotówkowych, które zostały pokryte z części dochodów ze sprzedaży biletów, przekazanej przez muzeum po odliczeniu jego kosztów.

Wzajemne rozliczenia stron konsorcjum nie są świadczeniem usług i nie podlegają opodatkowaniu.

Wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 1954/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 41 z 2 marca 2015 r.

Sprawa dotyczyła związku rolniczego, który świadczy usługi na rzecz rolników i hodowców bydła ras mięsnych. Związek uzyskał z Funduszu Promocji Mięsa Wołowego wsparcie finansowe na realizację zadania promocyjnego. Kupił towary i usługi, a następnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących te zakupy. Naczelnik US uznał, że nie były one związane ze sprzedażą opodatkowaną i odmówił związkowi prawa do odliczenia podatku.

Tylko bezpośredni związek między działaniami w kampanii promocyjnej a zwiększeniem przez podatnika sprzedaży pozwala mu odliczyć podatek naliczony zawarty w cenie kupionych towarów i usług.

Wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2001/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 42 z 3 marca 2015 r.

Spór dotyczył tego, czy Krajowa Izba Gospodarcza może korzystać ze zwolnienia w CIT przewidzianego dla dochodów podatników realizujących - w ramach działalności statutowej - cele ogólnospołeczne. Izba uważała, że skoro ma w statucie zapisaną działalność oświatową, to może korzystać ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Przepis zwalnia z CIT dochody podatników, których celem statutowym jest m.in. działalność oświatowa. Izba nie odprowadzała daniny od organizowanych przez siebie odpłatnych seminariów. Nie płaciła też podatku od składek członkowskich, powołując się na art. 17 ust. 1 pkt 40. Przepis ten zwalnia z CIT składki na organizacje polityczne, społeczne i zawodowe - w części nieprzeznaczonej na działalność gospodarczą.

Izby gospodarcze muszą płacić CIT, bo reprezentują interes branż. Przywilej dotyczy tylko organizacji non profit, realizujących cele społecznie użyteczne.

Wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 236/13, II FSK 910/13, II FSK 1933/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 43 z 4 marca 2015 r.

PRAWO PRACY

Trybunał Konstytucujny rozpatrywał połączone wnioski grupy posłów Prawa i Sprawiedliwości, Związku Zawodowego Celnicy PL, Zrzeszenia Związków Zawodowych Służby Celnej RP, Federacji Związków Zawodowych Służby Celnej. Zwracali oni uwagę, że w przeszłości celnicy mieli prawo do wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8, poz. 43 ze zm.). W czasie prac nad reformą emerytalną w 1998 r. włączono ich do systemu powszechnego. Pozostałe formacje zostały ponownie włączone do starego systemu zaopatrzeniowego. Celników nie objęto nawet prawem do wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej na podstawie ustawy o emeryturach pomostowych (Dz.U. nr 237, poz. 1656 ze zm.). Nie uznano, że wraz ze starzeniem wykonywana przez nich praca ma wpływ na bezpieczeństwo publiczne.

Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy zajmują się rozpoznawaniem, wykrywaniem i zwalczaniem przestępstw, będą mogli ubiegać się o wcześniejszą emeryturę. Sejm musi określić grupę uprawnionych.

Wyrok TK z 3 marca 2015 r., sygn. akt K 39/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 43 z 4 marca 2015 r.

Skargi kasacyjne do sądu w tej sprawie złożyła osoba, która została wezwana do wpłacenia pieniędzy na rzecz funduszu, ponieważ nie miała odpowiedniej liczby pracowników z uszczerbkiem na zdrowiu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) do wpłat na fundusz PFRON są zobowiązani pracodawcy zatrudniający co najmniej 25 pracowników. Skarżąca wskazywała w skardze, że w jej przypadku została dokonana błędna wykładnia przepisu, ponieważ prowadzi agencję pracy tymczasowej, która w jego rozumieniu nie może być uznana za pracodawcę.

Pracodawcą osób wykonujących obowiązki w innej firmie jest agencja pracy, która ich do niej skierowała. Przepisy nie zawierają wyjątku zwalniającego jej z wpłacania należności na fundusz PFRON.

Wyroki NSA z 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 278/13, 302/13, 1935/13, 2518/14, 2826/14

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 44 z 5 marca 2015 r.

Od czerwca 2008 r. do grudnia 2012 r. policjantka z niewielkimi przerwami przebywała na zwolnieniach lekarskich. Łącznie nie było jej w pracy przez 871 dni, z czego 753 dni to absencja z powodu choroby, a 118 - opieka nad dzieckiem. Komendant w styczniu 2013 r. postanowił zwolnić funkcjonariuszkę ze służby w policji. Jej przełożony dokonał obliczeń, że przez prawie cztery lata była ona obecna w służbie tylko przez 12 dni. Decyzja w tej sprawie została wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.). Z przepisów wynika, że komendant może zwolnić funkcjonariusza, jeśli wymaga tego ważny interes służby. Swoją decyzję komendant uzasadniał właśnie tym, że podwładna ciągle przebywała na krótkoterminowych zwolnieniach i nie było pewności, kiedy zamierza wrócić do obowiązków. To z kolei rodziło konflikty i niezadowolenie wśród policjantów, którzy musieli wykonywać zadania za nieobecną koleżankę.

Komendant policji ze względu na ważny interes służby ma prawo zwolnić funkcjonariusza, który notorycznie przebywa na zwolnieniach lekarskich.

Wyrok NSA z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 723/14

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 50 z 13 marca 2015 r.