Ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [wyciąg, cz. 1]

Na zielono zaznaczyliśmy nowe przepisy obowiązujące od 12 lutego 2018 r.

Na czerwono te, które będą obowiązywać od 1 stycznia 2019 r.

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) azyl - azyl w rozumieniu art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1836 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 60);

2) cudzoziemiec - każdego, kto nie posiada obywatelstwa polskiego;

3) dokument podróży - dokument uznany przez Rzeczpospolitą Polską, uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obcą władzę o charakterze państwowym;

4) doświadczenie zawodowe - doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej w danym zawodzie;

5) granica - granicę Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1-3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 660);

5a) grupa przedsiębiorstw - co najmniej dwie osoby prawne lub jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadzące działalność gospodarczą, które:

a) są powiązane ze sobą w sposób odpowiadający relacji spółki dominującej i spółki zależnej w rozumieniu art. 4 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1577) lub

b) pozostają z inną osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, w takich stosunkach prawnych, że wynika z nich podstawa do wywierania przez tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną decydującego wpływu na ich działalność, z użyciem tożsamych wzorców i prawideł zarządzania;

5b) jednostka przyjmująca - osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, do której jest przenoszony pracownik wewnątrz przedsiębiorstwa, i która:

a) jest w szczególności oddziałem lub przedstawicielstwem pracodawcy macierzystego będącego przedsiębiorcą zagranicznym lub

b) należy do tej samej grupy przedsiębiorstw co pracodawca macierzysty;

6) kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych - kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia z wynikiem pozytywnym, poświadczonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem wydanym przez właściwy organ programu studiów wyższych, czyli cyklu zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego przez państwo, w którym ma ona siedzibę, pod warunkiem że czas trwania studiów niezbędny do ich uzyskania wynosi co najmniej 3 lata;

7) mały ruch graniczny - wjazd cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen (Dz.Urz. UE L 405 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), i ich pobyt na tym terytorium;

7a) mobilność - uprawnienie cudzoziemca do wjazdu i pobytu na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej w celu wykonywania pracy w jednostce przyjmującej mającej siedzibę w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej w charakterze pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, wynikające z posiadania ważnego dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm. - Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 3, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1030/2002", z adnotacją "ICT", wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej niż to, w którym cudzoziemiec korzysta z tego uprawnienia;

7b) mobilność krótkoterminowa - korzystanie z mobilności przez okres do 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7c) mobilność długoterminowa - korzystanie z mobilności przez okres przekraczający 90 dni w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

8) naukowiec - cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy odpowiadający w Rzeczypospolitej Polskiej tytułowi zawodowemu magistra lub równorzędnemu, umożliwiający dostęp co najmniej do studiów doktoranckich;

9) ochrona czasowa - ochronę w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10) ochrona uzupełniająca - ochronę w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

11) państwa obszaru Schengen - państwa, które w pełni stosują dorobek Schengen;

11a) pierwsza karta pobytu - kartę pobytu wydaną cudzoziemcowi bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

12) powrót - powrót cudzoziemca do kraju jego pochodzenia, państwa tranzytu lub innego państwa trzeciego, do którego zdecydował się powrócić i przez które został przyjęty;

12a) pracodawca macierzysty - osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, posiadającą siedzibę poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, która zatrudnia pracownika przenoszonego do jednostki przyjmującej przed jego przeniesieniem wewnątrz przedsiębiorstwa i w czasie tego przeniesienia;

13) pracodawca użytkownik - pracodawcę użytkownika w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 360 oraz z 2017 r. poz. 658 i 962);

13a) pracownik odbywający staż - cudzoziemca posiadającego dyplom ukończenia studiów wyższych, który zostaje przeniesiony do jednostki przyjmującej w celu rozwoju zawodowego, w tym związanego z przygotowaniem do objęcia w przyszłości stanowiska u pracodawcy macierzystego lub w grupie przedsiębiorstw, lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod prowadzenia działalności gospodarczej i który w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie;

13b) przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa - czasowe oddelegowanie cudzoziemca, którego miejsce pobytu w chwili składania wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, znajduje się poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, przez pracodawcę macierzystego do jednostki przyjmującej oraz korzystanie z mobilności;

14) przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą powietrzną, morską lub lądową;

15) sieć telekomunikacyjna - sieć w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1907);

15a) specjalista - cudzoziemca pracującego w ramach grupy przedsiębiorstw, posiadającego kluczową i specyficzną wiedzę dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik lub zarządzania nią, opartą na wysokich kwalifikacjach, w tym odpowiednim doświadczeniu zawodowym;

16) status uchodźcy - status w rozumieniu art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

17) strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozciągający się między pokładem statku powietrznego a stanowiskiem kontroli granicznej, obejmujący także płytę oraz pomieszczenia lotniska;

18) szkolenie zawodowe - zorganizowany proces dydaktyczny mający na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności, kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

19) urządzenia telekomunikacyjne - urządzenia telekomunikacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne;

20) wiza - wizę Schengen lub wizę krajową;

21) wiza krajowa - wizę, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), wydaną przez organ polski;

22) wiza Schengen - wizę, o której mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.);

23) wykonywanie pracy - wykonywanie pracy przez cudzoziemca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 1065, 1292, 1321, 1428 i 1543);

24) wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji - wykonywanie pracy przez cudzoziemca posiadającego kompetencje potwierdzone wyższymi kwalifikacjami zawodowymi, który, niezależnie od zachodzącego między stronami stosunku prawnego, wykonuje pracę na rzecz lub pod kierownictwem innej osoby za wynagrodzeniem;

25) wyższe kwalifikacje zawodowe - kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych albo co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe na poziomie porównywalnym z poziomem kwalifikacji uzyskanych w wyniku ukończenia studiów wyższych, niezbędne do wykonywania pracy określonej w umowie lub w ofercie pracy stanowiącej ofertę zawarcia umowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132).

●Artykuł zawiera definicje, które są niezbędne do stosowania kolejnych przepisów ustawy o cudzoziemcach. Znacząca większość zmian w art. 3 wynika z konieczności wprowadzenia nowych definicji pozwalających na realizację przepisów wskazanej we wstępie dyrektywy ICT 2014/66/UE. Do dotychczasowych definicji zostały dodane nowe -punkty 5a, 5b, 13a, 13b, 13c oraz 15a - definiujące grupę przedsiębiorstw, jednostkę przyjmującą, pracownika kadry kierowniczej, pracownika odbywającego staż, przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz specjalistę.

●Pierwszą dodaną definicją jest definicja "grupy przedsiębiorstw" (pkt 5a). Dla uznania, że dane spółki są częścią grupy przedsiębiorstw (co jest z kolei warunkiem uzyskania nowego zezwolenia na pobyt ICT), muszą one:

1) być powiązane w rozumieniu ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm.; dalej: k.s.h.), tj. pozostawać w relacji spółki dominującej i zależnej); lub

2) pozostawać w takich relacjach prawnych, że wynika z nich podstawa prawna do wywierania przez jeden podmiot wpływu na działalność drugiego podmiotu.

Przy definiowaniu pierwszej przesłanki (istnienia powiązań) ustawodawca odesłał do art. 4 par. 1 pkt 4 k.s.h., czyli do definicji spółki dominującej. Z uwagi na złożoność problematyki w niniejszym komentarzu nie zostanie rozwinięta ta definicja. Warto jednak zauważyć, że jednocześnie brakuje odesłania do art. 4 par. 1 pkt 5 k.s.h., który z kolei określa termin "spółka zależna", pomimo że spółka zależna została wymieniona w komentowanej definicji. Prawdopodobnie jest to niedopatrzenie autorów omawianej nowelizacji, gdyż (jak wskazano powyżej) jako powiązane spółki wskazane są nie tylko spółki dominujące, lecz także spółki zależne. Brakuje tu jednak wyraźnego odesłania do definicji kodeksowej. W konsekwencji w praktyce mogą powstać wątpliwości, w jaki sposób "grupa przedsiębiorstw" powinna być interpretowana. Naszym zdaniem należałoby także uwzględnić spółki powiązane, mimo braku wyraźnego odesłania.

●Z kolei pkt 5b definiuje jednostkę przyjmującą, tj. podmiot, u którego pracownik - cudzoziemiec będzie wykonywał pracę podczas swojego delegowania do Polski. Może to być oddział lub przedstawicielstwo pracodawcy macierzystego będącego przedsiębiorcą zagranicznym, jak również inny podmiot należący do tej samej grupy przedsiębiorstw co pracodawca macierzysty. Definicja pracodawcy macierzystego niezbędna do określenia kręgu podmiotów objętych tym terminem znajduje się w kolejnych przepisach.

●Nowością jest też termin mobilności (pkt 7a), przy czym jednocześnie wprowadzony został podział na mobilność krótkoterminową (pkt 7b) oraz długoterminową (pkt 7c). Sama mobilność to nic innego jak uprawnienie cudzoziemca do wjazdu i pobytu w ramach regulacji wynikających z dyrektywy ICT 2014/66/UE, przy czym dotyczy ona tylko pracowników kadry kierowniczej, specjalistów i stażystów. Mobilność krótkoterminowa to korzystanie z mobilności przez okres do 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni w każdym państwie członkowskim UE. Z kolei mobilność długoterminowa to korzystanie z mobilności przez okres przekraczający 90 dni w danym państwie członkowskim UE. Wyżej wskazane rozróżnienie ma istotne znaczenie dla rodzaju obowiązków ciążących na cudzoziemcu i pracodawcy w związku z wykonywaniem pracy w Polsce przy przeniesieniu w ramach przedsiębiorstwa.

●Kolejną nową definicją jest "pierwsza karta pobytu". Uzupełnienie ustawy o tę definicję wynika z faktu, że ustawa się nią kilkakrotnie posługuje, a jej brak powodował, iż istniały wątpliwości, która karta pobytu jest uznawana za pierwszą. Ustawodawca rozstrzygnął, że jest to karta pobytu wydana cudzoziemcowi bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej. Nie musi więc być to pierwsza karta pobytu w historii cudzoziemca, ale karta, która została po raz pierwszy wydana w związku z danym zezwoleniem pobytowym.

●Jak już wskazano powyżej, dla stosowania przepisów dotyczących zezwoleń ICT konieczne jest również zdefiniowanie terminu pracodawcy macierzystego. Został on wyjaśniony w pkt 12a i oznacza osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, posiadającą siedzibę poza terytorium UE (i innych państw, których obywatele korzystają z takich samych praw), która zatrudnia pracownika przenoszonego do jednostki przyjmującej przed jego przeniesieniem wewnątrz przedsiębiorstwa i w czasie tego przeniesienia. W uproszczeniu jest to podmiot z siedzibą poza UE, który zatrudnia pracownika delegowanego do Polski w ramach przeniesienia ICT.

●Tylko niektórzy pracownicy będą mogli skorzystać z przywilejów, jakie daje dyrektywa ICT 2014/66/UE, tj. pracownicy kadry kierowniczej, specjaliści i stażyści. Ustawodawca zdecydował się na zdefiniowanie tylko dwóch ostatnich kategorii osób (specjalisty i stażysty). Wobec braku definicji kadry kierowniczej w ustawie powyższa kwestia może budzić praktyczne wątpliwości. W mojej ocenie w takiej sytuacji należy się posiłkować definicją osób zarządzających wypracowaną przez orzecznictwo na gruncie kodeksu pracy.

●Stażystą jest natomiast pracownik odbywający staż (pkt 13a), tj. cudzoziemiec posiadający dyplom ukończenia studiów wyższych, który zostaje przeniesiony do jednostki przyjmującej w celu rozwoju zawodowego, w tym związanego z przygotowaniem do objęcia w przyszłości stanowiska u pracodawcy macierzystego albo w grupie przedsiębiorstw lub odbycia szkolenia w zakresie technik bądź metod prowadzenia działalności gospodarczej, i który w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie.

●Specjalistą będzie natomiast cudzoziemiec pracujący w ramach grupy przedsiębiorstw, posiadający kluczową i specyficzną wiedzę dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik lub zarządzania nią, opartą na wysokich kwalifikacjach, w tym odpowiednim doświadczeniu zawodowym (pkt 15a) . Definicja ta jest bardzo ogólna i może powodować dość uznaniową interpretację przez urzędy. Warto jednak zwrócić uwagę, że specjalista musi posiadać wysokie kwalifikacje. Powoduje to wątpliwości, czy w związku z tym posiadanie wysokich kwalifikacji jest równoznaczne z posiadaniem wyższych kwalifikacji w rozumieniu definicji zawartej w pkt 25 komentowanego przepisu. Moim zdaniem nie, gdyż zakładając racjonalność ustawodawcy, posłużenie się odmiennymi terminem (wysokie, a nie wyższe kwalifikacje) oznacza, że nie są one równoznaczne.

●Z kolei pkt 13b definiuje przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa. Oznacza ono czasowe oddelegowanie cudzoziemca, którego miejsce pobytu w chwili składania wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, znajduje się poza terytorium państw członkowskich UE, przez pracodawcę macierzystego do jednostki przyjmującej oraz korzystanie z mobilności.

Termin na złożenie pisma w sprawach uregulowanych w ustawie przez cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało złożone w administracji tego ośrodka lub aresztu przed upływem terminu.

●Zgodnie z nowym art. 9a dodanym do ustawy w wyniku ostatniej nowelizacji, termin na złożenie pisma w sprawach uregulowanych w ustawie przez cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało złożone w administracji tego ośrodka lub aresztu przed upływem terminu. Przed nowelizacją przepisy w ogóle nie regulowały sytuacji takiego cudzoziemca i zastosowanie miały przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Mimo pozbawienia wolności cudzoziemcy byli zatem zobowiązani do dostarczenia pisma do urzędu osobiście lub za pomocą Poczty Polskiej, co oczywiście mogło być dla nich trudne. Obecnie składanie pism w terminie będzie dla takich osób znacząco prostsze, gdyż wystarczające będzie przekazanie pisma w administracji ośrodka lub aresztu.

15) W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 par. 1 i 1a, art. 79 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

●Zmiany w ww. artykule polegają na uzupełnieniu przepisu o odesłanie do całego art. 79 k.p.a. Przed nowelizacją przepis zawierał jedynie wyłączenie stosowania art. 79 par. 2 k.p.a. Oznaczało to, że strona, która przebywała za granicą i która nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy w Polsce, nie mogła brać czynnego udziału w czynności przesłuchania czy w oględzinach (art. 79 par. 2 k.p.a.), ale o czynności musiała być zawiadomiona (art. 79 par. 1 k.p.a.). Konieczność doręczenia zawiadomienia powodowała dla urzędu wiele trudności związanych z zagranicznym doręczeniem i przedłużające się postępowania administracyjne w związku z brakiem możliwości doręczenia. Obecnie cudzoziemiec, który przebywa za granicą i nie ustanowi pełnomocnika w Polsce, nie będzie zawiadamiany o czynnościach w sprawie.

1. Do zadań Szefa Urzędu należy:

1) wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań od decyzji i zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez inne organy w sprawach uregulowanych:

a) w niniejszej ustawie,

b) w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

c) w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U. z 2017 r. poz. 900);

2) organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Szefa Urzędu;

3) przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen do celów określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją Wykonawczą Schengen";

4) kontrola wykonywania przez wojewodów zadań określonych w ustawach wymienionych w pkt 1;

5) przekazywanie właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na ich wniosek, informacji o pobycie czasowym cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 144, jeżeli zamierza on na terytorium tych państw kontynuować lub uzupełnić studia podjęte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach:

a) przekazywania organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o:

- udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

- odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy lub cofnięciu takiego zezwolenia cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, lub członkowi rodziny tego cudzoziemca,

- udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy posiada on takie zezwolenie udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

b) uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o:

- udzieleniu zezwolenia pobytowego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

- odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia pobytowego lub cofnięciu takiego zezwolenia przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub członkowi rodziny tego cudzoziemca,

- udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, gdy posiada on zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

7) pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia Konwencji z Schengen, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1931/2006", oraz przekazywanie właściwym organom państw stosujących to rozporządzenie oraz Komisji Europejskiej informacji przechowywanych w rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

8) pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach:

a) udzielania informacji o długości pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, gdy informacje te są niezbędne do uzyskania przez niego statusu rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

b) uzyskiwania informacji o długości pobytu cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z adnotacją "Niebieska Karta UE", gdy informacje te są niezbędne do obliczania długości pobytu uprawniającego do uzyskania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

c)udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi posiadającemu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "Niebieska Karta UE",

d)uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o udzieleniu lub odmowie udzielenia cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "Niebieska Karta UE",

e) udzielania Komisji Europejskiej informacji w zakresie danych statystycznych dotyczących liczby obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub którym cofnięto to zezwolenie, oraz liczby członków rodziny takich obywateli, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną;

8a) pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do celów korzystania przez cudzoziemców z mobilności w sprawach:

a) udzielania informacji organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej,

b) udzielania informacji organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa cudzoziemcowi, który korzysta z mobilności w tych państwach,

c) uzyskiwania od organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o wydaniu cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "mobile ICT",

d) uzyskiwania od organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o cofnięciu cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "ICT",

e) przyjmowania zawiadomień, o których mowa w art. 139n ust. 1,

f) przyjmowania zawiadomień o zamiarze korzystania z mobilności w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej przez cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz przyjmowania informacji o sprzeciwie państwa członkowskiego Unii Europejskiej wobec wykonywania pracy przez tego cudzoziemca na terytorium tego państwa,

g) przekazywania Komisji Europejskiej danych statystycznych dotyczących liczby:

- cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

- cudzoziemców, którym udzielono po raz pierwszy zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej,

- cudzoziemców, którym cofnięto zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej,

- zawiadomień, o których mowa w art. 139n ust. 1,

h) udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisach dotyczących mobilności;

9) przekazywanie do organów wizowych w Rzeczypospolitej Polskiej informacji i dokumentów, o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (Dz.Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 60, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 767/2008";

10) pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do:

a) występowania, na wniosek wojewody, do właściwego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o udzielenie informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w tym państwie członkowskim,

b) przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na ich wniosek, informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej Polskiej,

c) przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej lub przejęciu odpowiedzialności za ochronę międzynarodową, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

10a) pełnienie funkcji:

a) punktu kontaktowego do udzielania innym państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej,

b) organu wyznaczonego do celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz.Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), o którym mowa w art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, z wyłączeniem obowiązków wynikających z art. 9 ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;

11) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2. Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

●Artykuł określa zakres właściwości rzeczowej szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W nowym pkt 6b uzupełniono zadania szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o te wynikające z pełnienia funkcji krajowego punktu kontaktowego dla celów uzyskiwania odpowiednich informacji od innych państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z dyrektywą Rady 2003/109/WE z 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.Urz. UE z 2004 r. L 16, s. 44 ze zm.).

●Dodano także nowy pkt 8a. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po nowelizacji pełni też funkcję krajowego punktu kontaktowego dla celów korzystania przez cudzoziemców przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa z mobilności wewnątrz Unii Europejskiej w związku z implementacją dyrektywy ICT 2014/66/UE. Taką samą funkcję będzie on pełnił dla cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w Polsce, zamierzających korzystać lub korzystających z mobilności w innych państwach członkowskich UE.

DZIAŁ III

Przekraczanie granicy

1. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany:

1) uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2) posiadać oraz okazać na żądanie:

a) dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1938) lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b) środki finansowe wystarczające na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem.

1a. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu korzystania z mobilności w związku z posiadaniem dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "ICT", wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, niebędące państwem obszaru Schengen, przedstawia dodatkowo kopię zawiadomienia, o którym mowa w art. 139n ust. 1, lub pismo jednostki przyjmującej posiadającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w którym podaje się, co najmniej, okres korzystania z mobilności na tym terytorium oraz adres jednostki przyjmującej.

2. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, obowiązek określony w ust. 1 pkt 2 lit. a realizuje poprzez okazanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego do dnia uzyskania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku.

3. Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę:

1) na podstawie:

a) umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe lub instytucje publiczne, lub

b) wizy w celu repatriacji, lub

c) wizy w celu wykonywania pracy, lub

ca) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, lub

cb) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, lub

d) wizy w celu korzystania z ochrony czasowej, lub

e) wizy w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin, lub

f) karty pobytu, lub

g) wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka lub

2) w związku z niesieniem pomocy charytatywnej, lub

3) w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

4. Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub ust. 2, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

5. Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków finansowych lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, dokonuje funkcjonariusz Straży Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

●Kolejne zmiany mają również na celu implementację dyrektywy ICT 2014/66/UE. W pkt 1a wprowadzono obowiązek dla cudzoziemca wjeżdżającego do Polski na podstawie zezwolenia ICT wydanego w innym kraju UE posiadania kopii zawiadomienia, o którym mowa w art. 139n ust. 1 ustawy lub pisma jednostki przyjmującej w Polsce, w którym podaje się istotne informacje na temat korzystania z mobilności na tym terytorium przez cudzoziemca.

●Kolejna zmiana dotyczy ust. 3 pkt 1. Określa on sytuacje, w których cudzoziemiec przekraczający granicę Polski nie musi okazywać środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków. Najnowszą nowelizacją usunięto odesłanie do przypadków, kiedy cudzoziemiec wjeżdża do Polski na podstawie wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu. Zmiana wynika z tego, że obowiązujące przepisy ustawy o cudzoziemcach nie przewidują możliwości wydania cudzoziemcowi wizy w takim celu. Takim zwolnieniem objęci będą cudzoziemcy przekraczający granicę na podstawie wizy wydanej w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin. Także takie osoby są zwolnione z obowiązku okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem. Takie badanie jest bowiem już dokonywane w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin i nie ma konieczności dokonywania kolejnej weryfikacji przez Straż Graniczną podczas przekraczania granicy.

1. Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy:

1) nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, lub

2) nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit. a albo art. 25 ust. 2, lub

3) wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący 90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

4) nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego pobytu, lub

5) nie posiada wystarczających środków finansowych w wysokości uzależnionej od czasu trwania i celu planowanego pobytu lub środków finansowych na podróż powrotną do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

6) posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub

7) jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8) jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

9) jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

10) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który:

1) posiada wizę Schengen wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub

2) podczas kontroli granicznej:

a) zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lub

3) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1.

3 Przepisów ust. 1 pkt 1-6 i 8-10 nie stosuje się do cudzoziemca, który przejeżdża przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 5 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "kodeksem granicznym Schengen".

4. Przepisów ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 90 dni.

5. Przepisów ust. 1 pkt 3-5 nie stosuje się do cudzoziemców będących członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczających granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących w trakcie pobytu statku w porcie.

6. Wyłącznej podstawy do odmowy wjazdu cudzoziemcowi nie mogą stanowić okoliczności, o których mowa w ust. 1:

1) pkt 3 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową lub wizę Schengen upoważniającą tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium;

2) pkt 8 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową, kartę pobytu lub wizę Schengen upoważniającą tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium.

7. Przepisu:

1) ust. 1 pkt 1 - w zakresie, w jakim odnosi się do braku posiadania ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium,

2) ust. 1 pkt 3

- nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu korzystania z mobilności krótkoterminowej.

8. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który bezpośrednio przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystał z mobilności w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które zażądało opuszczenia swojego terytorium, jeżeli posiadana przez niego karta pobytu z adnotacją "ICT" utraciła ważność.

●Zmiana w art. 28 ust. 3 ma charakter częściowo porządkujący, gdyż dokonano aktualizacji odesłania do kodeksu granicznego Schengen w związku z opublikowaniem jego tekstu jednolitego. Ponadto w tym samym ustępie ograniczono możliwość odmowy wjazdu dla cudzoziemców, którzy posiadają dokument pobytowy lub wizę długoterminową, wydane przez inne państwo członkowskie UE i przejeżdżają przez Polskę jedynie tranzytem w celu dotarcia do państwa docelowego w UE. W przypadku gdy taki cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Polski i do pobytu na na nim, to nie otrzyma on decyzji o odmowie wjazdu. Zmiana ta jest wymuszona przez przepisy europejskiej, gdyż poprzednia regulacja (tj. możliwość odmowy wjazdu we wskazanej sytuacji) powodowała wątpliwości co do ich zgodności z kodeksem granicznym Schengen.

●Nowością są też ust. 7 i 8. Oba mają na celu implementację dyrektywy ICT 2014/66/UE. Przewidują one kolejne odstępstwa od orzekania przez Straż Graniczną odmowy wjazdu. Po pierwsze, nie można odmówić wjazdu cudzoziemcowi, który nie posiada ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu w Polsce lub wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący 90 dni w każdym okresie 180 dni, lecz wjeżdża do Polski w celu korzystania z mobilności krótkoterminowej, tj. na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo członkowskie UE, z adnotacją "ICT", w celu wykonywania pracy jako pracownik kadry kierowniczej, specjalista lub pracownik odbywający staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa przez okres nieprzekraczający 90 dni w okresie 180 dni. Natomiast zgodnie z ust. 8 Polska jest zobowiązana bezzwłocznie i bez formalności ponownie przyjąć, na wniosek innego państwa członkowskiego, pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, który bezpośrednio przed wjazdem korzystał z mobilności wewnątrz UE, nawet jeżeli posiadane przez niego zezwolenie na pobyt czasowy straciło ważność lub zostało cofnięte w okresie korzystania z mobilności w drugim państwie członkowskim.

1. W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 5 lit. c kodeksu granicznego Schengen, komendant placówki Straży Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, może zezwolić cudzoziemcowi na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu nie dłuższy niż 15 dni.

2. Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zostało udzielone cudzoziemcowi, którego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, Komendant Główny Straży Granicznej informuje o udzieleniu tego zezwolenia właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu danych do tego systemu.

3. W sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

●Zmiana w tym artykule ma charakter wyłącznie porządkujący. Zaktualizowane zostało bowiem odesłanie do kodeksu granicznego Schengen w związku z opublikowaniem tekstu jednolitego.

ROZDZIAŁ 3

Zaproszenia

1. Wpisane do ewidencji zaproszeń zaproszenie jest ważne we wskazanym w nim okresie, na jaki zapraszający zaprosił cudzoziemca, nie dłuższym niż 1 rok.

2. Zaproszenie wpisuje się do ewidencji zaproszeń na wniosek zapraszającego, złożony na formularzu zawierającym:

1) dane i informacje, o których mowa w art. 54 pkt 1, 2 i 4-8;

2) informację o:

a) liczbie cudzoziemców zaproszonych w ciągu roku poprzedzającego złożenie wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń,

b) możliwościach majątkowych i zarobkowych zapraszającego,

c) warunkach zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;

3) zobowiązanie zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca, w tym kosztów zakwaterowania, wyżywienia i ewentualnego leczenia, pokrycia kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów wydania i wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4) poprzednie nazwiska zapraszanego cudzoziemca;

5) imię ojca zapraszanego cudzoziemca;

6) informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008;

7) pouczenie o tym, że zaproszenie nie jest dokumentem uprawniającym do podjęcia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8) pisemne oświadczenie zapraszającego, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

3. Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego.

●Zmiany wprowadzone najnowszą nowelizacją dotyczą także zasad wpisywania zaproszeń do ewidencji zaproszeń. Komentowany przepis określa elementy formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń. Został on uzupełniony o dwa nowe elementy: pouczenie o tym, że zaproszenie nie jest dokumentem uprawniającym do podjęcia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz pisemne oświadczenie zapraszającego, pod rygorem odpowiedzialności karnej, za składanie fałszywych zeznań, iż dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

1. Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego, w drodze decyzji.

1a. Wpis zaproszenia do ewidencji zaproszeń unieważnia wojewoda, który dokonał tego wpisu, w drodze decyzji.

2. Wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń z urzędu albo na wniosek zapraszającego, złożony co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem okresu ważności zaproszenia.

3. Zaproszenie traci ważność w dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się ostateczna.

●Przepis określa właściwość wojewody, który odmawia wpisu i unieważnia wpis do ewidencji zaproszeń. W wyniku ostatniej nowelizacji zmieniona została ta druga właściwość. Wcześniejsze przepisy prowadziły do wątpliwości, który wojewoda jest właściwy w sytuacji, gdy zapraszający w okresie między datą wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń a okresem wydania decyzji o unieważnieniu wpisu zmienił siedzibę albo miejsce zamieszkania. Po zmianach do unieważnienia wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń właściwy będzie zawsze wojewoda, który dokonał wpisu.

●Zmianie uległ także ust. 2 regulujący okoliczności, w których wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń na wniosek strony. W poprzednim stanie prawnym taka decyzja była wydawana, jeżeli wniosek został złożony co najmniej siedem dni przed wydaniem wizy. Tyle bowiem czasu wojewoda potrzebuje na rozpatrzenie wniosku o unieważnienie wpisu. W praktyce powodowało to trudności w ustalaniu, kiedy wiza miałaby być wydana, i w konsekwencji, do kiedy można składać taki wniosek. Obecnie siedem dni jest liczone przed dniem rozpoczęcia ważności zaproszenia. Wojewoda wyda decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji na wniosek zapraszającego jedynie wtedy, kiedy zostanie on złożony co najmniej siedem dni przed rozpoczęciem okresu jego ważności.

W postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń albo unieważnienia wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń stroną postępowania jest wyłącznie zapraszający.

●Nowy art. 55a wskazuje, kto jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń. W poprzednim stanie prawnym mogło to rodzić wątpliwości. Nowy przepis precyzuje, że stroną takiego postępowania jest wyłącznie zapraszający. W konsekwencji zapraszany nie ma możliwości aktywnie uczestniczyć w postępowaniu, w tym np. odwołać się od negatywnej decyzji.

W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia, Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszającego, w postępowaniu przed sądem, zwrotu poniesionych kosztów, o których mowa w art. 51 ust. 2 pkt 3, wynikających z wykonywania przez te podmioty ich ustawowych obowiązków, z wyjątkiem kosztów wydania i wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

●Artykuł 56 reguluje możliwość dochodzenia od zapraszającego przez Skarb Państwa lub inne podmioty, w postępowaniu przed sądem, zwrotu poniesionych niektórych kosztów (wskazanych w art. 51 ust. 2 pkt 3), gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia. Nowelizacja doprecyzowała, że to nie dotyczy kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

DZIAŁ IV

Wizy

1. Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu:

1) turystycznym;

2) odwiedzin u rodziny lub przyjaciół;

3) udziału w imprezach sportowych;

4) prowadzenia działalności gospodarczej;

5) wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi;

5a) wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w okresie nieprzekraczającym 9 miesięcy w roku kalendarzowym;

6) wykonywania pracy innej, niż określona w pkt 5 i 5a;

7) prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;

8) wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji międzynarodowej;

9) odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

10) szkolenia zawodowego;

11) kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 9 lub 10;

12) dydaktycznym;

13) prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych;

14) tranzytu;

15) tranzytu lotniczego;

16) leczenia;

17) dołączenia do obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

18) udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej lub programie pracy wakacyjnej;

18a) przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny repatrianta;

19) (uchylony)

19a) przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny osoby przebywającej w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały uzyskanego na podstawie Karty Polaka;

20) korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

21) repatriacji;

22) korzystania z ochrony czasowej;

23) przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;

24) realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;

24a) realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa;

25) innym niż określone w pkt 1-24a.

2. Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1:

1) pkt 8 - może być wydana w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa;

2) pkt 14 lub 15 - może być wydana tylko jako wiza Schengen;

3) pkt 18a-22 - może być wydana tylko jako wiza krajowa.

●Jest to kolejny przepis, którego zmiana jest podyktowana wdrożeniem dyrektywy ICT 2014/66/UE. Artykuł ten określa cele, dla jakich wydane są wizy. W nowym punkcie 24a wskazany został nowy cel wydania wizy, a mianowicie realizacja zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

1. Wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych przesłanek:

1) obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

2) jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

3) nie posiada on wystarczających środków finansowych na czas trwania planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż powrotną do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

4) nie posiada on ubezpieczenia zdrowotnego lub medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit. a, lub ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 2, lub

5) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6) dokument podróży cudzoziemca nie spełnia kryteriów określonych w art. 77 ust. 5, z wyłączeniem przypadku, gdy kryterium, o którym mowa w art. 77 ust. 5 pkt 1, zostało pominięte ze względu na słuszny interes cudzoziemca, lub

7) w postępowaniu w sprawie wydania wizy krajowej:

a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8) nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu, lub

9) zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zamiaru opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu ważności wizy, lub

10) zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności złożonych przez cudzoziemca oświadczeń odnośnie do celu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na dostępne organowi dowody lub obiektywne okoliczności wskazujące na to, że cel pobytu cudzoziemca mógłby być inny niż deklarowany.

2. Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, wizę krajową można wydać tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających jej wydanie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

3. Przepisu ust. 1 pkt 9 nie stosuje się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich, w tym kontynuacja lub uzupełnienie studiów podjętych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 3 i 4 nie stosuje się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest realizacja zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udzielonego członkowi rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d.

●Przepis reguluje przesłanki odmowy wydania wizy. W ust. 1 w pkt 10 dodano nową przesłankę, tj. z odmowną decyzją spotka się wniosek wizowy, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności złożonych przez cudzoziemca oświadczeń odnośnie do celu jego pobytu na terytorium Polski, z uwagi na dostępne organowi dowody lub obiektywne okoliczności wskazujące na to, że cel pobytu cudzoziemca mógłby być inny niż deklarowany. Przepis ten wynika z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair (Dz.Urz. UE z 2016 r. L 132 s. 21). Będzie on jednak miał zastosowanie do wszystkich cudzoziemców ubiegających się o wydanie wizy krajowej. Taka regulacja ma na celu ograniczenia możliwych nadużyć.

●Niektórym kategoriom cudzoziemców konsul nie będzie mógł odmówić wizy nawet w sytuacji, kiedy spełnione zostaną przesłanki wskazane w ust. 1. Regulują to nowe ust. 3 i 4. W ust. 3 przewidziano, że w sytuacji, gdy celem pobytu cudzoziemca w Polsce jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich, w tym kontynuacja lub uzupełnienie studiów podjętych w innym państwie EU, konsul wyda wizę nawet wtedy, gdy będą zachodziły uzasadnione wątpliwości co do zamiaru opuszczenia przez aplikującego cudzoziemca Polski przed upływem terminu ważności wizy. Taka przesłanka odmowna nie jest bowiem przewidziana przez prawo europejskie i jednocześnie wdraża orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-491/13 Ben Alaya.

●Natomiast cudzoziemcy ubiegający się o wydanie wizy w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin będą zwolnieni z obowiązku wykazania posiadania wystarczających środków finansowych lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem oraz z posiadania ubezpieczenia zdrowotnego lub medycznego (ust. 4).

1. Wizę krajową wydaje albo odmawia jej wydania konsul.

2. Wizę Schengen wydaje na granicy lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży Granicznej.

3. Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca, składany przez niego na formularzu.

3a. Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 24 i 24a, wydaje się niezwłocznie, z zastrzeżeniem przepisów art. 67.

4. Wizę krajową wydaje członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin, lub odmawia im jej wydania:

1) minister właściwy do spraw zagranicznych albo

2) konsul.

5. Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę krajową, o której mowa w ust. 4, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

6. Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

7. Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

●Nowelizacja przewiduje, że wizy w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin oraz wizy w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa wydaje się niezwłocznie. Przepisy nie określają, co oznacza termin "niezwłocznie". Z pewnością nie jest on równoznaczny z "natychmiast" i w praktyce definiuje się go jako "bez zbędnej zwłoki". Można zatem założyć, że w tych sytuacjach wiza będzie wydawana w ciągu kilku dni (standardowo wniosek wizowy jest rozpatrywany w terminie 14 dni). Nie będzie to jednak dotyczyło przypadków, kiedy wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii centralnego organu innego państwa obszaru Schengen zgodnie z prawem europejskim - w takim przypadku termin wydania wizy będzie wydłużony.

1. Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii centralnego organu innego państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen występuje za pośrednictwem Szefa Urzędu o wyrażenie opinii do właściwego organu tego państwa.

2. Szef Urzędu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa w ust. 1, informuje konsula, czy centralny organ innego państwa obszaru Schengen sprzeciwił się wydaniu wizy Schengen.

●W art. 67 ust. 2 usunięto ostatnie zdanie, zgodnie z którym jeżeli centralny organ innego państwa Schengen w ramach zasięgania opinii nie sprzeciwił się wydaniu wizy Schengen, szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie musiał udzielać informacji zwrotnej konsulowi rozpatrującemu wniosek o wydanie wizy Schengen. Zatem obecnie szef urzędu będzie udzielał informacji zwrotnych w każdym przypadku wystąpienia przez konsula o opinię.

DZIAŁ V

Zezwolenie na pobyt czasowy

ROZDZIAŁ 1

Część ogólna

1. Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

1a. Zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela się na wniosek jednostki przyjmującej.

2. Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

●Przepis określa charakter decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, w tym też maksymalny termin udzielenia zezwolenia. Nowość stanowi ust. 1a wprowadzający wyjątek od zasady, że zezwoleń na pobyt czasowy udziela się na wniosek cudzoziemca. Natomiast zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej będą udzielane na wniosek jednostki przyjmującej. Dyrektywa ICT 2014/66/UE pozwala państwom członkowskim określić, czy wniosek składać ma obywatel państwa trzeciego (cudzoziemiec), czy też jednostka przyjmująca. Rozwiązanie przyjęte przez polskiego ustawodawcę zdaje się bardziej odpowiadać celom tej dyrektywy, skoro znajduje ona zastosowanie tylko do tych cudzoziemców, którzy w momencie składania wniosku przebywają poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej i ubiegają się o przyjęcie, oraz tych, którzy zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego na warunkach określonych przez dyrektywę (art. 2 ust. 1 dyrektywy 2014/66/UE). Konsekwencją przyjętego unormowania jest to, że jednostka przyjmująca, zgodnie z art. 139k ust. 1 oraz art. 139u ustawy o cudzoziemcach nakazującego odpowiednie stosowanie ww. art. 139k ust. 1 ustawy, będzie również jedyną stroną postępowania administracyjnego we wspomnianych powyżej sprawach.

1. Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia:

1) posiada zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na to terytorium wydanej w celu,

o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub

3) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, udzielonego w przypadkach, o których mowa w art. 181 ust. 1, lub

4) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt tolerowany lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo

w związku z udzieleniem mu azylu, ochrony uzupełniającej lub ochrony czasowej lub nadaniem mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

5) ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub o udzielenie azylu, lub

6) jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju, lub

7) odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub

8) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po tym, jak został zobowiązany do powrotu, i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także

w przypadku przedłużenia tego terminu, lub

9) jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w przypadkach, o których mowa w art. 299 ust. 6, lub

10) przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

11) (uchylony)

1a. Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy przy składaniu wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia albo w terminie,

o którym mowa w art. 106 ust. 5, nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu.

2. Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się w przypadku wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną.

●Przepis niniejszy określa przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W ramach ust. 1 komentowanego przepisu ustawodawca doprecyzował wprowadzenie do wyliczenia tych przesłanek, wskazując właściwy termin dla oceny ich istnienia, określając go jako dzień złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zmianie uległy również pkt 1, 4, 8 i 10 ust. 1 omawianego artykułu. Zmiany omawianych przepisów mają wyłącznie charakter redakcyjny, związany głównie z modyfikacją brzmienia wprowadzenia do wyliczenia z ust. 1.

●Jednocześnie zrezygnowano z przesłanki wskazanej w art. 99 ust. 1 pkt 11 dotyczącej niezłożenia przez cudzoziemca odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu w sytuacji, kiedy był do tego zobowiązany. W miejsce opisanej wyżej przesłanki dodano nowy ust. 1a, w myśl którego cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie, gdy przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy albo w terminie, o którym mowa w art. 106 ust. 5 ustawy, nie złożył on odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu. Zasadniczo więc treść ust. 1 pkt 11 przeniesiona została do ust. 1a komentowanego przepisu, z tym zastrzeżeniem, że katalog okoliczności warunkujących odmowę wszczęcia postępowania w sprawie poszerzony został także o niepobranie odcisków linii papilarnych w terminie, o którym mowa w art. 106 ust. 5 ustawy. Przeniesienie tej przesłanki do odrębnego punktu wynika z faktu, że właściwym momentem dla oceny jej istnienia będzie, nie jak wspomniano powyżej, dzień złożenia wniosku, ale upływ terminu wyznaczonego cudzoziemcowi przez wojewodę (por. też uwagi dot. art. 106 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach).

●Warto podkreślić, że katalog przesłanek objętych komentowanym przepisem nie ma charakteru wyczerpującego. Podstawowe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania określa bowiem art. 61a par. 1 k.p.a. (wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną lub brak możliwości wszczęcia postępowania z uwagi na inne uzasadnione przyczyny). Ponadto odrębne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określone zostały również przez przepisy szczególne ustawy o cudzoziemcach dotyczące określonych rodzajów zezwoleń, a mianowicie w odniesieniu do:

1) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) - art. 116 ustawy;

2) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (art. 127 ustawy o cudzoziemcach) - art. 131 ustawy;

3) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa (art. 139a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) - art. 139e ustawy;

4) zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej (art. 139o ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) - art. 139r ustawy;

5) zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych (art. 151 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) - art. 155 ustawy.

Zarówno przesłanki określone w komentowanym przepisie, jak i wymienionych przepisach szczególnych ustawy o cudzoziemcach stanowią uzupełnienie podstaw odmowy wszczęcia postępowania, o których mowa w art. 61a par. 1 k.p.a. Przyjąć bowiem należy, że odnoszą się one do innych uzasadnionych przyczyn w rozumieniu tego przepisu. Tym samym stwierdzenie przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania zwalnia organ od obowiązku ustalania innych okoliczności, które miałyby znaczenie, gdyby postępowanie zostało wszczęte, i konsekwentnie skutkować powinno wydaniem przez wojewodę stosownego postanowienia na podstawie art. 61a par. 2 k.p.a.

1. Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy:

1) nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące lub

2) obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

3) jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, lub

5) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy:

a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

6) zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu, lub

7) nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji

o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub

8) podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie, lub

9) złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.

1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, cudzoziemcowi można udzielić zezwolenia na pobyt czasowy z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen, jeżeli zaistniały poważne przyczyny uzasadniające udzielenie tego zezwolenia, a w szczególności względy humanitarne lub wynikające z zobowiązań międzynarodowych.

1b. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, wojewoda lub Szef Urzędu

w drugiej instancji:

1) zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji;

2) informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa obszaru Schengen o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

2. Cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem 1 roku od upływu okresu ważności poprzedzającego go zezwolenia albo od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna.

●Przepis określa przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Katalog przedmiotowych przesłanek został poszerzony na skutek zmiany ust. 1 pkt 4 omawianego artykułu. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia także wówczas, gdy wymagają tego zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską.

●Kolejna zmiana polega na wprowadzeniu do omawianego przepisu ust. 1a i 1b, których brzmienie zasadniczo odpowiada dotychczasowej treści art. 110 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji wejścia w życie komentowanych zmian art. 110 ustawy został uchylony. Przeniesienia dotychczasowej treści art. 110 do art. 100 ust. 1a i 1b ustawy o cudzoziemcach upatrywać należy w związku wynikających z nich unormowań, w szczególności związku z normą zawartą w treści art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Na podstawie tego przepisu odmawia się udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi, gdy jego dane znajdują się w Systemie Informacji Schengen do celów odmowy wjazdu. Ustęp 1a dotyczy możliwości niestosowania opisanej wyżej przesłanki w wyjątkowych okolicznościach, tj. z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen, jeżeli zaistniały poważne przyczyny uzasadniające udzielenie tego zezwolenia, a w szczególności gdy przemawiają za tym względy humanitarne lub wynikające z zobowiązań międzynarodowych. Omawiany artykuł nadal pozostawia właściwym organom znaczną swobodę w zakresie określania poważnych przyczyn, z uwzględnieniem okoliczności konkretnych przypadków. Należy bowiem pamiętać, że wskazane w ust. 1a względy humanitarne i zobowiązania międzynarodowe stanowią tylko przykłady ważnych przyczyn, które mogą przemawiać za udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, mimo wpisu w systemie. Wyliczenie to zachowało więc charakter otwarty. Wprowadzona zmiana podkreśla także, że w opisanej sytuacji zniesiona jest jedynie negatywna przesłanka udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis ten (art. 100 ust. 1a ustawy cudzoziemcach) nie stanowi natomiast odrębnej podstawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

●Jak wspomniano wyżej, nowość stanowi też ust. 1b komentowanego przepisu. Ustęp ten służy realizacji normy wynikającej z treści ust. 1a, bowiem stwarza on ramy proceduralne dla uwzględnieniu interesu państwa, które dokonało wpisu danych cudzoziemca w systemie. W obecnym stanie prawnym przepis ten przewiduje możliwość zasięgnięcia opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, zarówno przez wojewodę (organ pierwszej instancji), jak i szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (organ drugiej instancji). W stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r. szef urzędu nie posiadał takich uprawnień. Podobnie nie mógł on też poinformować właściwego organu państwa obszaru Schengen o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, wobec którego państwo to dokonało wpisu w systemie. Brak możliwości zasięgnięcia opinii na podstawie art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen przez organ drugiej instancji stwarzał problem w przypadku dokonania przez szefa urzędu odmiennej od organu pierwszej instancji oceny istnienia podstaw udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, przy jednoczesnym braku zasięgnięcia takiej opinii przez wojewodę. Wprowadzone zmiany zasługują zatem na aprobatę, gdyż stanowią podstawę do wydania przez szefa urzędu w ramach postępowania odwoławczego decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i rozstrzygającej sprawę merytorycznie (art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a.), bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (art. 138 par. 2 k.p.a.).

●W ramach komentowanego przepisu zmieniono też ust. 2 określający fakultatywną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Znajduje ona zastosowanie wyłącznie do kolejnych zezwoleń. Omawiany ustęp w brzmieniu sprzed 12 lutego 2018 r. stanowił, że można odmówić cudzoziemcowi udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania przez niego obowiązku, o którym mowa w art. 113 ustawy o cudzoziemcach (obowiązek zawiadomienia właściwego organu w terminie 15 dni roboczych o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi), jeżeli wniosek o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy został złożony przed upływem roku od upływu ważności poprzedniego zezwolenia. Obecnie brzmienie tego ustępu precyzyjnie wskazuje, że termin roczny należy liczyć od upływu okresu ważności zezwolenia poprzedzającego kolejne zezwolenie, o wydanie którego ubiega się cudzoziemiec. Z art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika obecnie, że termin roczny, przed upływem którego można odmówić udzielania kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na niewykonanie tego obowiązku, można liczyć również od daty, w której decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna (por. uwagi dot. art. 113 ustawy o cudzoziemcach).

●Katalog przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w komentowanym przepisie, nie stanowi regulacji zupełnej. Przepisy szczególne ustawy o cudzoziemcach odnoszące się do konkretnych rodzajów zezwoleń ustanawiają bowiem przesłanki dodatkowe lub też wyłączają stosowanie niektórych spośród przesłanek wymienionych w treści komentowanego przepisu (art. 117, art. 117a, 126 ust. 2, art. 132, art. 139f, art. 139s, art. 141, art. 143, art. 147, art. 148 ust. 1, art. 154, art. 164, art. 165, art. 184, art. 185b oraz art. 191 ustawy o cudzoziemcach).

●Warto w tym miejscu wspomnieć, że przepisy omawianej noweli tworzą podstawy dla kolejnych przesłanek odmowy udzielania określonych rodzajów zezwoleń na pobyt czasowy. Przygotowane zmiany ustanawiają bowiem fakultatywne podstawy dla określania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki w drodze stosownych rozporządzeń rocznych limitów udzielanych zezwoleń (art. 114a, art. 127a, 139b ustawy o cudzoziemcach), które będą mogły obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których może zostać powierzone wykonywanie pracy lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy (odpowiednio także rodzaje działalności jednostki przyjmującej). Konsekwencję osiągnięcia konkretnego limitu w danym roku kalendarzowym stanowić będzie obligatoryjna odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (art. 117 pkt 3, art. 132 pkt 2, art. 139f pkt 5 ustawy o cudzoziemcach). Zmiany te wejdą w życie 1 stycznia 2019 r.

1. Zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

2. Zezwolenie na pobyt czasowy cofa wojewoda, który go udzielił, w drodze decyzji.

3. Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zezwolenie to cofa wojewoda, który orzekał w sprawie udzielenia tego zezwolenia w pierwszej instancji.

●Artykuł określa właściwość rzeczową i miejscową organu w sprawach dotyczących udzielenia i cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy oraz formę załatwiania tych spraw. Wprowadzone w ramach tego przepisu zmiany polegały na wyodrębnieniu ust. 1-3.

●Co do zasady sprawy z zakresu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy lub odmowy jego udzielenia należą do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Reguła ta nie dotyczy jednak zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa (art. 139a ust. 1 ustawy) oraz w celu korzystania z mobilności długoterminowej (art. 139o ust. 1 ustawy) wprowadzonych do polskiego porządku prawnego w związku z implementacją dyrektywy ICT 2014/66/EU. Organem właściwym zarówno rzeczowo, jak i miejscowo dla rozpoznania tych spraw jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce siedziby jednostki przyjmującej. Załatwienie spraw dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy lub odmowy jego udzielenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organem drugiej instancji w tych sprawach jest szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach).

●Przepis został zmieniony także w zakresie, w jakim ustanawia właściwość miejscową wojewody w postępowaniu w sprawie cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy. W brzmieniu sprzed 12 lutego 2018 r. właściwość miejscowa wojewody uzależniona była od miejsca pobytu cudzoziemca, według stanu obowiązującego w dniu wydania decyzji. Praktyka poszczególnych urzędów wojewódzkich niejednokrotnie dowiodła, że takie ukształtowanie właściwości miejscowej organu pozwalało cudzoziemcom, chcącym doprowadzić do przedłużenia ich pobytu w Polsce, na skuteczne uniemożliwianie lub przynajmniej utrudnianie przeprowadzania postępowań w sprawach dotyczących cofnięcia zezwoleń na pobyt czasowy. Zmiana miejsca pobytu przez cudzoziemca polegająca na przeniesieniu się do innego województwa po powzięciu przez wojewodę informacji o okolicznościach uzasadniających cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy oraz wszczęciu postępowania w tej sprawie, ale przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia, prowadziła bowiem do wydania takiej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, która to okoliczność stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności w całości (art. 156 par. 1 pkt 1 k.p.a.). Wprowadzone zmiany z pewnością pozwolą na uniknięcie takich sytuacji w przyszłości. Ustęp 2 art. 104 ustawy stanowi bowiem, że zezwolenie na pobyt czasowy cofa wojewoda, który udzielił tego zezwolenia. Załatwienie spraw dotyczących cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy także następuje w drodze decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach szefowi urzędu przysługuje kompetencja do rozpatrywania odwołań od decyzji w tych sprawach.

●Nowością jest też ust. 3 stanowiący dalszą część regulacji właściwości organów w sprawach cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy. Zgodnie z nim, jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił szef urzędu w drugiej instancji, zezwolenie to cofa wojewoda, który orzekał w sprawie udzielenia tego zezwolenia jako organ pierwszej instancji. Komentowany przepis dotyczy więc sytuacji, w której szef urzędu, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a., wydał decyzję uchylającą w całości decyzję wojewody o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i orzekł w sprawie co do istoty poprzez udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W takim przypadku kompetencja dla wydania w pierwszej instancji decyzji w sprawie cofnięcia tego zezwolenia przyznana została wojewodzie, który orzekał w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w pierwszej instancji. Podobnej regulacji brakowało w stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r. Skutkowało to jednocześnie brakiem właściwego organu do cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy. Zmiany wprowadzone do omawianego artykułu w zakresie, w jakim określają one właściwość organów w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy, w porównaniu ze stanem prawnym obowiązującego poprzednio mają charakter jasny oraz zupełny i tym samym zasługują na aprobatę.

1. Cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t ust. 1, składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

3. W przypadku cudzoziemca będącego:

1) osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składają rodzice lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych przez sąd opiekunów;

2) osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składa opiekun ustanowiony przez sąd;

3) osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składa kurator.

4. Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi będącemu osobą małoletnią, która do dnia złożenia wniosku ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

●Przepis określa termin, w jakim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy powinien zostać złożony, zasadę osobistego stawiennictwa w urzędzie w celu złożenia wniosku, skutki jej naruszenia i wyjątki od tej zasady. Wymóg osobistego złożenia wniosku służy weryfikacji tożsamości i danych cudzoziemca zawartych we wniosku, umożliwia pobranie od niego odcisków linii papilarnych, a dodatkowo pozwala organowi na bezpośrednie zwrócenie uwagi cudzoziemca na braki wniosku. Naruszenie zasady osobistego stawiennictwa stanowi brak formalny wniosku. W nowym brzmieniu ust. 1 przewidziano zastrzeżenie odmiennej regulacji art. 139l ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczącej składania przez jednostkę przyjmującą wniosku o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Jednostka przyjmująca zobowiązana jest złożyć taki wniosek nie później niż w ostatnim dniu legalnego pobytu cudzoziemca w Polsce. Natomiast art. 139t ust. 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczący zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej zasadniczo odpowiada swą treścią omawianemu artykułowi, z tym zastrzeżeniem, że podobnie jak w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 139l ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz zezwolenia określonego w art. 139a ust. 1 tej ustawy, podmiotem uprawnionym do złożenia takiego wniosku jest nie sam cudzoziemiec, lecz jednostka przyjmująca.

●Zmianie uległ też ust. 2 omawianego przepisu. W dotychczasowym stanie prawnym, w sytuacji gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywał go do osobistego stawiennictwa w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Termin ten miał charakter terminu ustawowego i nie mógł być ani wydłużony, ani skrócony. W praktyce bardzo często się zdarzało, że cudzoziemcy nie mogli stawić się w tym terminie (np. z powodu przebywania w podróży). Zgodnie z obecnym brzmieniem ust. 2 termin na uzupełnienie takiego braku nie może być krótszy niż siedem dni. Oznacza to, że termin ten nie ma już charakteru ustawowego. Należy zatem zaliczyć go do grupy terminów wyznaczanych przez organy administracji publicznej. Na podstawie wniosku strony może on być więc zarówno wydłużony, jak i skrócony, z tym zastrzeżeniem, że termin ten nie może być krótszy niż siedem dni.

●Doprecyzowano też ust. 4. Wyraźnie w nim określono, że obecność małoletniego cudzoziemca przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest wymagana, jeżeli w dniu złożenia wniosku w tej sprawie miał on ukończony szósty rok życia. Ustęp ten zawiera także odesłanie do odpowiedniego stosowania ust. 2 z uwagi na brak podobnej regulacji w stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r.

1. Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, cudzoziemiec składa na formularzu zawierającym:

1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

2) (uchylony)

3) (uchylony)

4) (uchylony)

5) (uchylony)

6) imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

7) informację o poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8) informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5 lat;

9) (uchylony)

10) informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

11) informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

12) informację o deklarowanym celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13) informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia wolności lub jego tymczasowym aresztowaniu;

14) informację o zobowiązaniach cudzoziemca wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym o zobowiązaniach alimentacyjnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza tym terytorium;

15) wzór podpisu cudzoziemca;

16) pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

1a. Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający:

1) informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika:

a) nazwę lub imię i nazwisko,

b) adres siedziby lub miejsce zamieszkania,

c) podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości, serię i numer,

d) numer PESEL,

e) numer REGON;

2) informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi:

a) stanowisko lub rodzaj pracy,

b) miejsce wykonywania pracy,

c) podstawę prawną wykonywania pracy,

d) wymiar czasu pracy,

e) wysokość wynagrodzenia,

f) zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g) okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

3) oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.

1b. W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

1c. Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego załącznik zawierający informację o:

1) posiadanych przez cudzoziemca wyższych kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania pracy;

2) zamieszkiwaniu przez cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej co najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu pobytowego z adnotacją "Niebieska Karta UE".

2. Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku:

1) aktualne fotografie;

2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

3. W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający tożsamość.

4. Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych.

5. W przypadku gdy z przyczyn zależnych od wojewody nie jest możliwe pobranie odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w dniu, w którym nastąpiło jego osobiste stawiennictwo, wojewoda wyznacza termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni.

●Omawiany artykuł określa obowiązek złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na urzędowym formularzu oraz dane i informacje, które cudzoziemiec zobowiązany jest podać w ramach przedmiotowego wniosku. W ust. 1 tego przepisu przewidującym zawartość formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wyraźnie wyłączono jego zastosowanie do zezwoleń na pobyt czasowy, o których mowa w art. 139a ust. 1 oraz w art. 139o ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz w celu korzystania z mobilności długoterminowej. W odniesieniu do tych dwóch rodzajów zezwoleń przewidziano odrębny formularz wniosku, którego elementy określone zostały w art. 106a ustawy o cudzoziemcach.

●Dalsze zmiany dotyczą ust. 1a. Katalog okoliczności, w których cudzoziemiec ma obowiązek dołączenia do wniosku załącznika, o którym mowa w treści tego przepisu, został poszerzony o sytuacje, w których celem pobytu cudzoziemca na terytorium Polski jest działanie w charakterze komplementariusza spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, lub działanie w charakterze prokurenta. Przepis ten ostatecznie koresponduje więc z treścią art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym obowiązkiem uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na zasadach jak członkowie zarządu zostali objęci także komplementariusze spółek komandytowych lub komandytowo-akcyjnych i prokurenci. W pkt 3 komentowanego ustępu doprecyzowano ponadto, że oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1 ustawy, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

●Nowość stanowi ust. 5. Określa on kompetencję dla wojewody do wyznaczenia cudzoziemcowi terminu do złożenia odcisków linii papilarnych, nie krótszego niż siedem dni, w przypadku gdy z przyczyn zależnych od wojewody pobranie odcisków linii papilarnych nie będzie możliwe w dniu, w którym cudzoziemiec osobiście stawi się do urzędu. Pozwala on więc na uwzględnienie tych sytuacji, gdy mimo osobistego stawiennictwa w urzędzie, w przypadkach o których mowa w art. 105 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, pobranie od cudzoziemca odcisków nie będzie możliwe z różnych przyczyn zależnych od wojewody i w praktyce także urzędu obsługującego ten organ (np. problemy techniczne, duża liczba interesantów). W stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r. nie przewidziano podstawy do wyznaczenia terminu do złożenia odcisków linii papilarnych, który byłby niezależny od terminu określonego w art. 105 ust. 2 ustawy. Zmiany niniejsze zasługują zatem na aprobatę, skoro uzupełniają lukę prawną dotyczącą takich przypadków. Dotychczasowa praktyka stosowania tych przepisów przez urzędy wojewódzkie dowiodła bowiem, że sytuacje takie istotnie miały miejsce.

1. Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1, jednostka przyjmująca składa na formularzu zawierającym:

1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

2) imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, miejscu zamieszkania i obywatelstwie członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zamierzających zamieszkiwać na tym terytorium, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

3) informację o zamierzonym miejscu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) informację o aktualnym miejscu pobytu cudzoziemca;

5) informację o poprzednich pobytach cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

6) informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

7) informacje dotyczące jednostki przyjmującej:

a) nazwę,

b) adres siedziby,

c) podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze,

d) numer REGON;

8) informacje dotyczące pracodawcy macierzystego:

a) nazwę,

b) adres siedziby,

c) formę prawną działalności;

9) informację o powiązaniach między pracodawcą macierzystym a jednostką przyjmującą;

10) informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi:

a) stanowisko,

b) miejsce wykonywania pracy,

c) podstawę prawną wykonywania pracy,

d) wymiar czasu pracy,

e) wysokość wynagrodzenia,

f) zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g) okres, w jakim cudzoziemiec będzie wykonywał pracę w jednostce przyjmującej;

11) informację o planowanym czasie trwania przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w poszczególnych państwach członkowskich Unii Europejskiej;

12) informację o posiadaniu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją "ICT", wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej;

13) informację o przeniesieniach wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium Unii Europejskiej w okresie ostatnich 3 lat;

14) informację o posiadanych przez cudzoziemca kwalifikacjach zawodowych i doświadczeniu, niezbędnych do wykonywania pracy w jednostce przyjmującej, oraz spełnianiu wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku pracy w zawodzie regulowanym lub - w przypadku pracy w charakterze pracownika odbywającego staż - informację o posiadanym dyplomie ukończenia studiów wyższych;

15) informację o dotychczasowym zatrudnieniu w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw przed przeniesieniem wewnątrz przedsiębiorstwa;

16) oświadczenie jednostki przyjmującej dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 139a ust. 1 pkt 1 lit. f lub art. 139o ust. 1 pkt 1 lit. d;

17) informacje o okolicznościach, o których mowa w art. 139e pkt 2 lit. c-e lub art. 139r pkt 3-5;

18) oświadczenie jednostki przyjmującej o okolicznościach, o których mowa w art. 139f ust. 1 pkt 4 lub art. 139s ust. 1 pkt 3, dotyczące pracodawcy macierzystego lub jednostki przyjmującej;

19) pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

2. Jednostka przyjmująca, składając wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1, przedstawia kopię ważnego dokumentu podróży cudzoziemca i dołącza do wniosku:

1) aktualne fotografie cudzoziemca;

2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1.

●Jak wspomniano w komentarzu do art. 106 ustawy o cudzoziemcach, nowo dodany art. 106a tej ustawy ustanawia odrębny formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz w celu korzystania z mobilności długoterminowej. Wprowadzenie odrębnego formularza dla tych dwóch rodzajów zezwoleń zostało dokonane z uwagi na specyfikę postępowań w przedmiotowych sprawach, a także w związku z art. 98 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że wniosek w tych sprawach składany jest przez jednostkę przyjmującą, a nie bezpośrednio przez cudzoziemca. Dane i informacje, których podania wymaga się w formularzu, odzwierciedlają konieczność pozyskania przez wojewodę wiadomości co do okoliczności pozwalających na prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji w sprawach przedmiotowych zezwoleń, z uwzględnieniem przesłanek udzielenia bądź odmowy ich udzielenia, a także odmowy wszczęcia postępowania. Wzorem regulacji art. 106 ust. 1 pkt 16 ustawy podmiot uprawniony do złożenia wniosku wypełnia formularz pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (art. 106a ust. 1 pkt 19 ustawy). W ust. 2 komentowanego przepisu określono, jakie dokumenty jest zobowiązana przedstawić jednostka przyjmująca, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Także i w tym przypadku za wzór postawiono przepisy art. 106 ustawy o cudzoziemcach, z zastrzeżeniem pewnych odrębności podyktowanych, jak wspomniano powyżej, specyfiką postępowań w tych sprawach. Różnica polega na tym, że w przypadku wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa lub też w celu korzystania z mobilności długoterminowej jednostka przyjmująca przedstawia kopię dokumentu podróży cudzoziemca, dla którego ma być udzielone to zezwolenia. Wynika to z założenia, że cudzoziemiec w chwili składania wniosku przez jednostkę przyjmującą o udzielenie mu zezwolenia powinien przebywać za granicą i jednocześnie stanowi konsekwencję zasady wynikającej z art. 98 ust. 1a ustawy.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 106 ust. 1;

1a) wzór załączników do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w art. 106 ust. 1a i 1c;

1b) wzór formularza wniosków o udzielenie cudzoziemcowi zezwoleń na pobyt czasowy, o których mowa w art. 139a ust. 1 oraz art. 139o ust. 1;

2) liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosku;

3) wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy;

4) sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;

5) sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania karty pobytu.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia tego zezwolenia.

●Zmiana komentowanego przepisu stanowi skutek zarówno zmiany art. 106 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jak i wprowadzenia do tej ustawy art. 106a. Omawiany artykuł stanowi przepis upoważniający do wydania rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określającego m.in. wzory formularzy wniosków o udzielenie zezwoleń na pobyt czasowy, o których mowa w art. 106 ust. 1, art. 139a ust. 1 oraz w art. 139o ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Realizując upoważnienie ustawowe, o którym mowa w treści komentowanego przepisu, minister spraw wewnętrznych i administracji wydał rozporządzenie z 2 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz.U. poz. 333). Rozporządzenie obowiązuje od 12 lutego 2018 r.

●Od 12 lutego 2018 r. nie obowiązuje art. 110 ustawy przewidujący możliwość niestosowania przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy, w wyjątkowych okolicznościach. Dotychczas zezwolenie na pobyt czasowy mogło być udzielone tylko w razie istnienia poważnych przyczyn, a w szczególności jeśli przemawiały za tym względy humanitarne lub wynikające z zobowiązań międzynarodowych, przy uwzględnieniu interesu państwa, które dokonało wpisu danych cudzoziemca do systemu informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. W związku z wejściem w życie komentowanych zmian zasada ta wynika obecnie ze zmienionego art. 100 ustawy o cudzoziemcach, do którego dodane zostały ust. 1a i 1b (por. uwagi dot. art. 100 ustawy o cudzoziemcach).

●Został też uchylony art. 112 ustawy o cudzoziemcach. Przepis niniejszy ustanawiał obowiązek poinformowania przez wojewodę lub szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca organu Straży Granicznej o odmowie udzielenia lub cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy, gdy decyzja w tej sprawie stała się ostateczna. W związku z wejściem w życie komentowanych zmian organy te nie podlegają już zatem temu obowiązkowi.

1. Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia.

2. Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia tego zezwolenia w pierwszej instancji.

●Przepis określa obowiązek zawiadomienia wojewody, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, w terminie 15 dni roboczych o ustaniu przyczyn udzielenia tego zezwolenia. Realizacja tego obowiązku umożliwia wojewodzie rozważenie podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy, stosownie do art. 101 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Na podstawie tego przepisu zezwolenie cofa się cudzoziemcowi, gdy ustał cel jego pobytu, który był podstawą udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Niewykonanie tego obowiązku zgodnie z art. 100 ust. 2 ustawy stanowi również fakultatywną podstawę odmowy udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy (por. uwagi dotyczące art. 100 ustawy o cudzoziemcach). Dotychczasową treść komentowanego artykułu stanowi obecnie jego ust. 1. Jednocześnie wyodrębniono w nim ust. 2, w myśl którego, jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postępowaniu odwoławczym, cudzoziemiec, któremu udzielono tego zezwolenia, zawiadamia o powyższych okolicznościach wojewodę, który orzekał w sprawie jako organ pierwszej instancji.

W postępowaniu w sprawie udzielenia albo cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy stroną postępowania jest wyłącznie cudzoziemiec, o którym mowa, odpowiednio, w art. 98 ust. 1 albo art. 101.

●Artykuł stanowi kolejną nowość w ustawie o cudzoziemcach. Przepis ten precyzuje, że stroną postępowania w sprawie udzielenia (art. 98 ust. 1 ustawy) albo cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy (art. 101 ustawy) jest wyłącznie cudzoziemiec, którego dane postępowanie dotyczy. Zmiana niniejsza pozwoli na usprawnienie postępowań administracyjnych w tych sprawach i obniży ich koszty. W stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r. niejednokrotnie zdarzało się bowiem, że za stronę postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę uznawano, oprócz cudzoziemca także podmiot powierzający wykonywanie pracy, co w konsekwencji zobowiązywało organy m.in. do zapewniania im czynnego udziału w toku postępowania, zapoznawania ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz doręczania decyzji. Wydłużało to w znaczny sposób czas prowadzonego postępowania i generowało dodatkowe koszty (np. koszty doręczeń). Warto w tym miejscu wspomnieć, że wyjątki od ustanowionej komentowanym przepisem zasady przewidują art. 139k ust. 1 oraz art. 139u ustawy o cudzoziemcach. Na podstawie rzeczonych przepisów jedyną stroną postępowania administracyjnego w sprawach udzielenia odpowiednio zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zezwolenia na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej jest jednostka przyjmująca.

ROZDZIAŁ 2

Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

1. Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki:

1) cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

4) wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1a, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku.

5) wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4, nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1a. Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się także wówczas, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie pożądanym dla polskiej gospodarki, określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, cudzoziemiec posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy w tym zawodzie i spełnione są łącznie warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.

2. Wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, gdy:

1) zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która jest mu powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

2) cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt czasowy i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku, lub

2a) cudzoziemiec w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku ukończył uczelnię z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej lub jest uczestnikiem studiów doktoranckich w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2b) cudzoziemiec w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku przebywał legalnie i nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

4) cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

3a. Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 3 pkt 2b, jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 195 ust. 4.

4. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

5. Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, zawody pożądane dla polskiej gospodarki, biorąc pod uwagę potrzeby rynku pracy, w tym potrzebę zapewnienia efektywnego zatrudniania w zawodach, w których w skali całego kraju występują znaczące niedobory pracowników.

●Przepis określa, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby cudzoziemcy planujący podjęcie pracy lub pracujący już na terenie Polski uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Zmianie uległa jedna z przesłanek warunkujących udzielenie tego zezwolenia, a mianowicie przesłanka określona w art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zmiana polega na rezygnacji z wymogu zawarcia przez cudzoziemca umowy będącej podstawą wykonywania pracy przed udzieleniem zezwolenia. W stanie prawnym sprzed 12 lutego 2018 r. dostarczenie tego dokumentu sprawiało trudności w praktyce zarówno samym cudzoziemcom, jak i podmiotom powierzającym wykonywanie pracy. Z jednej strony przepisy ustawy o cudzoziemcach dopuszczały możliwość podjęcia legalnego wykonywania pracy w Polsce dopiero po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, z drugiej natomiast udzielenie tego zezwolenia uzależnione było od przedstawienia przez cudzoziemca pisemnej umowy będącej podstawą wykonywania pracy, która w swej treści powinna określać m.in. termin rozpoczęcia pracy, nie wcześniej jednak niż dopiero po uzyskaniu zezwolenia. Przedstawiane w urzędach umowy wskazywały więc daty przyszłe, hipotetyczne i w praktyce trudne do ścisłego ich oznaczenia z uwagi na brak możliwości wskazania konkretnej daty zakończenia postępowania w sprawie. Skutkowało to tym, że w praktyce przedstawiane były aneksy do umów wskazujące kolejne planowane terminy rozpoczęcia pracy. Z obecnego brzmienia art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że cudzoziemiec nie będzie już zobowiązany do przedstawiania w trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i prace umowy dotyczącej pracy, natomiast dane dotyczące pracodawcy oraz warunków zatrudnienia będą pozyskiwane przez wojewodę z załącznika do formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach. W praktyce ta nowelizacja nie jest stosowana przez urzędy, które nadal domagają się dostarczania umów o pracę.

●Zmianie uległ też ust. 3 pkt 2 komentowanego przepisu. Zmiana ta ma charakter redakcyjny i polega na zastąpieniu sformułowania "zezwolenie na pobyt i pracę" sformułowaniem "zezwolenie na pobyt czasowy i pracę". W ust. 3 dodano także punkty 2a i 2b określające sytuacje zwolnienia cudzoziemca z konieczności przedstawiania informacji starosty, iż podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. Wprowadzone przepisy nawiązują zatem do regulacji dotyczących zezwoleń na pracę, o których mowa w art. 88c ust. 8 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nowość stanowi również ust. 3a. Określa on sposób ustalania nieprzerwanego pobytu cudzoziemca, o którym mowa w ust. 3 pkt 2b, zgodnie z art. 195 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach.

●Do art. 114 dodano też ust. 1a określający nowy rodzaj zezwolenia na pobyt, tj. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dla cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę w zawodzie pożądanym dla polskiej gospodarki i posiadających kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy w tym zawodzie. Co do zasady w celu uzyskania tego zezwolenia cudzoziemiec będzie musiał wykazać spełnienie standardowych przesłanek przewidzianych dla udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, które określone zostały w art. 114 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 ustawy o cudzoziemcach. Jego uzyskanie będzie się wiązało z pewnymi ułatwieniami. Nie będzie wymagane spełnienie warunku dotyczącego braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy na lokalnym rynku pracy i tym samym załączenia informacji właściwego starosty w toku prowadzonego w sprawie postępowania. Nowością jest też ust. 5 komentowanego przepisu. Przewidziano w nim fakultatywną podstawę dla ministra właściwego do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki do określenia w drodze rozporządzenia zawodów pożądanych dla polskiej gospodarki. Minister właściwy do spraw pracy, wydając rozporządzenie, zobowiązany będzie uwzględnić potrzeby rynku pracy, w tym potrzebę zapewnienia efektywnego zatrudniania w zawodach, w których w skali całego kraju występują znaczące niedobory pracowników. Pozwoli to na elastyczne reagowanie na zapotrzebowanie polskiego rynku pracy na pracowników w określonych zawodach uznanych za pożądane dla polskiej gospodarki w skali całego kraju i w konsekwencji także uprości uzyskiwanie zezwoleń na pobyt czasowy i pracę przez cudzoziemców posiadających kwalifikacje zawodowe do wykonywania pracy w ramach takich zawodów. Zmiany te wejdą w życie dopiero 1 stycznia 2019 r.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, limit udzielanych w danym roku kalendarzowym, w okolicznościach, o których mowa w art. 114 i art. 126, zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, który może obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60).

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia.

●Przepis ustanawia fakultatywną podstawę do wydania rozporządzenia, w którym może zostać określona maksymalna liczba udzielonych w danym roku kalendarzowym, w okolicznościach, o których mowa w art. 114 oraz w art. 126 ustawy o cudzoziemcach, zezwoleń na pobyt czasowy i pracę. Rozporządzenie wydaje minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki. Przy wydawaniu rozporządzenia powinny zostać uwzględnione takie czynniki jak potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, a dodatkowo zasada komplementarności zatrudniania cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

●W rozporządzeniu wydanym na podstawie komentowanego przepisu może być określony więcej niż jeden limit. Limity te mogą dotyczyć bowiem: poszczególnych województw, zawodów, rodzajów umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, i rodzajów działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

●Jak wskazano w uwagach do art. 100 ustawy o cudzoziemcach, przekroczenie limitów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie komentowanego przepisu stanowić będzie obligatoryjną przesłankę do wydania przez właściwy organ decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, o którym mowa w art. 114 oraz w art. 126 ustawy (por. uwagi dot. art. 117 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach).

●Głównym celem komentowanej regulacji jest skuteczne przeciwdziałanie negatywnym zjawiskom na polskim rynku pracy, takim jak przerost zatrudnienia w niektórych zawodach eliminujący z nich obywateli polskich. Dlatego też organ wydający rozporządzenie dysponuje swobodą w określaniu liczby nałożonych limitów, z fakultatywnym podziałem na województwa lub zawody, rodzaje umów, na podstawie których będzie wykonywana praca, oraz rodzaje wykonywanej działalności przez podmiot powierzający wykonywanie pracy.

●Osiągnięcie limitów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie tego przepisu ogłaszane będzie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Komentowany przepis wejdzie w życie 1 stycznia 2019 r.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia:

1) jest pracownikiem delegowanym do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej - przez cały okres delegowania lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

3) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

●Artykuł określa dodatkowe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania dotyczące zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 114 ust. 1 ustawy). Wzorem zmiany art. 99 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach treść komentowanego przepisu została doprecyzowana przez wskazanie właściwego terminu dla oceny istnienia przedmiotowych przesłanek. Zmiana w pkt 2 ma charakter redakcyjny związany z modyfikacją brzmienia wprowadzenia do wyliczenia w tym artykule.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemcowi odmawia się, gdy:

1) podmiot powierzający wykonywanie pracy lub podmiot zarządzający nim lub kontrolujący go:

a) został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, i w ciągu 2 lat od ukarania został ponownie ukarany za podobne wykroczenie lub

b) został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

c) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.) , zwanej dalej "Kodeksem karnym", lub

d) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę, lub

e) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

f) został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) cudzoziemiec:

a) nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków, które są wymagane, w przypadku zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 65), lub

b) został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę lub udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, lub

c) nie spełnia wymagań podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych tego podmiotu.

3) w danym roku kalendarzowym został osiągnięty dotyczący tego cudzoziemca limit udzielonych zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 114a ust. 1.

●Artykuł określa dodatkowe przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zmiana pkt 1 komentowanego przepisu dotyczy wprowadzenia do wyliczenia. Zostało ono uzupełnione o przypadki, w których podmiot zarządzający podmiotem powierzającym wykonywanie pracy lub kontrolujący go został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w lit. a, b i f, lub też został prawomocnie skazany za przestępstwa, o których mowa w lit. c-e. Zmianie uległa również redakcja lit. d pkt 1 omawianego przepisu. Usunięte z niego zostały bowiem następujące wyrazy: "albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę". Zmiany powyższe mają na celu poszerzenie zakresu podmiotowego omawianego artykułu, w szczególności przez uwzględnienie sytuacji, gdy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi, podmiotem nim zarządzającym lub kontrolującym go nie jest osoba fizyczna.

●Kolejna zmiana dotyczy wprowadzenia do ustawy o cudzoziemcach art. 117 pkt 3. Jak wspomniano w uwagach do art. 100 ustawy, osiągnięcie w danym roku kalendarzowym limitu określonego na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 114a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, mocą stosownego rozporządzenia stanowić będzie podstawę do obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zmiana ta wejdzie w życie 1 stycznia 2019 r.

1. W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem ważności tego zezwolenia, wskazuje się:

1) podmiot powierzający wykonywanie pracy, a w przypadku gdy cudzoziemiec będzie pracownikiem tymczasowym - także pracodawcę użytkownika;

2) stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

3) najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku;

4) wymiar czasu pracy;

5) rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę.

2. W przypadku gdy w decyzji wskazuje się kilka podmiotów powierzających wykonywanie pracy, warunki wykonywania pracy, o których mowa w ust. 1, określa się odrębnie dla każdego podmiotu.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem ważności zezwolenia, zamieszcza się informację, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na warunkach określonych w przepisie będącym podstawą zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.

5. W przypadku gdy wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dotyczy pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy lub pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej, w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wskazuje się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

●Artykuł precyzyjnie określa elementy składowe decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Nowość stanowi w nim ust. 5, zgodnie z którym w razie gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dotyczy pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy lub też pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej, w decyzji o udzieleniu takiego zezwolenia najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 komentowanego przepisu, wskazuje się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy. Wzorem dla tej regulacji jest art. 88c ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Celem wprowadzenia ust. 5 było zatem zbliżenie brzmienia przepisów obu ustaw.

1. Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca, zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca, jeżeli cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę u innego pracodawcy użytkownika lub na innych warunkach niż określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-5.

2. Wojewoda może odmówić zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli:

1) cudzoziemiec nie spełnia warunków, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

2) podmiot, który powierza wykonywanie pracy, nie spełnia warunków, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 3 lub 4.

3. Wojewoda odmawia zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli okres ważności zmienianego zezwolenia przekroczy 3 lata.

4. Stroną postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę jest wyłącznie cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1.

●Przepis określa podstawy zmiany decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Przepis ten ma charakter szczególny wobec art. 155 k.p.a. określającego ogólne zasady zmiany decyzji ostatecznej. Nowością w ramach komentowanego przepisu jest ust. 4, który stanowi, że stroną postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę jest wyłącznie cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia. Zmiana ta pozwoli na usprawnienie postępowań administracyjnych dotyczących tego rodzaju spraw i zapewne zmniejszenie kosztów.

1. Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.

2. Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w pierwszej instancji.

●Artykuł 121 ustawy o cudzoziemcach nakłada na cudzoziemca obowiązek pisemnego zawiadomienia wojewody, który udzielił mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, o utracie pracy u któregokolwiek spośród wymienionych w tym zezwoleniu podmiotów powierzających wykonywanie pracy cudzoziemcowi, nie później jednak niż ciągu 15 dni roboczych. W związku z wejściem w życie komentowanych zmian art. 121 otrzymał nowe brzmienie. Zmiana tego przepisu wynika z nowego ukształtowania właściwości wojewody w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy, określonej przez art. 104 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach (por. uwagi dotyczące art. 104 ustawy o cudzoziemcach). Utrata pracy może bowiem stwarzać podstawy do cofnięcia udzielonego zezwolenia. Celowe było więc zachowanie tożsamości organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy cudzoziemcowi oraz do przeprowadzenia postępowania w sprawie cofnięcia udzielonego mu zezwolenia.

1. Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty pracy na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, wymienionego w zezwoleniu:

1) jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 121, lub

2) jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121, nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca.

2. Do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności zezwolenia.

3. Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielonego ze względu na cel, o którym mowa w art. 114 ust. 1a, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności zezwolenia;

2) okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie ważności zezwolenia;

3) cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 121, lub że zawiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca.

●Omawiany artykuł określa podstawy do objęcia cudzoziemca czasową ochroną przed cofnięciem mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Mocą komentowanych zmian do art. 123 ustawy wprowadza się ust. 3 przewidujący wzmożoną ochronę dla cudzoziemca, któremu udzielone zostało zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w celu wykonywania pracy w zawodzie pożądanym dla polskiej gospodarki (art. 114 ust. 1a ustawy). Ustęp niniejszy stanowi bowiem, że art. 101 pkt 1 i 2 ustawy dotyczące cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy nie będą miały zastosowania do takiego zezwolenia, jeżeli okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył trzech miesięcy w okresie ważności zezwolenia i wystąpił nie więcej niż dwa razy w tym okresie, a cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 121 ustawy, lub że zawiadomienie to nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca. Wzorem dla tej regulacji jest art. 133 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach dotyczący zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Zmiana ta wejdzie w życie 1 stycznia 2019 r.

1. Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

2. O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3. Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

●Przepis określa obowiązek uzyskania informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi na lokalnym rynku pracy (art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zmianie ulega brzmienie ust. 3 komentowanego przepisu. Polega ono na odejściu od obowiązku dołączania tej informacji do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Przepis ten stanowi obecnie, że informację starosty cudzoziemiec dołącza w toku postępowania w sprawie o udzielenie lub zmianę takiego zezwolenia.

ROZDZIAŁ 3

Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz spełnione są łącznie następujące warunki:

1) cudzoziemiec:

a) zawarł, na okres przynajmniej 1 roku, umowę o pracę, umowę o pracę nakładczą, umowę cywilnoprawną, na podstawie której wykonuje pracę, świadczy usługi lub pozostaje w stosunku służbowym,

b) posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane, w przypadku zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

c) posiada wyższe kwalifikacje zawodowe,

d) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

e) posiada zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska, wykonywanie zawodu lub prowadzenie innej działalności, gdy obowiązek jej uzyskania przed zawarciem umowy wynika z odrębnych przepisów;

2) podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie tej pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

3) roczne wynagrodzenie brutto wynikające z miesięcznego lub rocznego wynagrodzenia, wskazane w umowie, nie jest niższe niż równowartość 150% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym zawarcie umowy ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120).

●Omawiany artykuł określa przesłanki uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Dokonano w nim zmiany treści pkt 3. W dotychczasowym brzmieniu przepis ten stanowił, że jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest wymóg posiadania wynagrodzenia w wysokości określonej w rozporządzeniu wydawanym corocznie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy na podstawie upoważnienia ustawowego, które określone zostało w art. 139 ustawy o cudzoziemcach. Wysokość minimalnego wynagrodzenia określana w przedmiotowym rozporządzeniu nie mogła być niższa niż równowartość 150 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym obliczanego na podstawie komunikatu prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego w danym roku na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji komentowanej zmiany zrezygnowano z konstrukcji corocznego wydawania nowego rozporządzenia z uwagi na zmieniającą się wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Obecne brzmienie tego przepisu przewiduje wprost, że roczne wynagrodzenie brutto wynikające z miesięcznego lub rocznego wynagrodzenia, wskazane w umowie, nie powinno być niższe niż równowartość 150 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym zawarcie umowy, ogłaszanego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów, o których mowa powyżej.

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, limit udzielanych w danym roku kalendarzowym po raz pierwszy zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, który może obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia.

●Podobnie jak art. 114a ustawy o cudzoziemcach komentowany artykuł ustanawia fakultatywną podstawę do wydania rozporządzenia, w którym może zostać określona maksymalna liczba udzielonych w danym roku kalendarzowym po raz pierwszy zezwoleń na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Rozporządzenie to może wydać minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki. Wzorem regulacji z art. 114a ustawy w rozporządzeniu tym minister właściwy do spraw wewnętrznych jest zobowiązany uwzględnić potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, a ponadto zasadę komplementarności zatrudniania cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

●W rozporządzeniu wydanym na podstawie tego przepisu określony może być więcej niż jeden limit. Tak jak w przypadku art. 114a ustawy, limity te mogą dotyczyć zarówno poszczególnych województw, zawodów, rodzajów umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, jak i rodzajów działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o statystyce publicznej.

●Przekroczenie limitów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie komentowanego przepisu stanowić będzie obligatoryjną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 127 ustawy (art. 132 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach).

●W zakresie celu komentowanej regulacji por. uwagi dot. art. 114a ustawy o cudzoziemcach.

●Osiągnięcie limitów określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie komentowanego przepisu ogłaszane będzie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Komentowany przepis zacznie obowiązywać 1 stycznia 2019 r.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia cudzoziemiec:

1) ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie lub

2) jest pracownikiem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych w umowie międzynarodowej dotyczącej ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

4) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. a, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

●Artykuł 131 ustawy wskazuje na dodatkowe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (art. 127 ustawy o cudzoziemcach). Zmiana komentowanego przepisu jest analogiczna do omówionych powyżej zmian art. 99 oraz art. 116 ustawy. Treść komentowanego przepisu została doprecyzowana przez wskazanie właściwego terminu dla oceny istnienia przesłanek w nim wymienionych. Zmiana w pkt 3 ma charakter redakcyjny, związany z modyfikacją brzmienia wprowadzenia do wyliczenia w tym artykule.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi odmawia się, gdy:

1) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 117 pkt 1 lit. a lub b;

2) w danym roku kalendarzowym został osiągnięty dotyczący tego cudzoziemca limit udzielonych zezwoleń, o których mowa w art b. 127, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 127a ust. 1.

●Artykuł określa powody odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (art. 127 ustawy o cudzoziemcach). 1 stycznia 2019 r. przepis niniejszy otrzyma nowe brzmienie. Z dotychczasowej treści tego przepisu utworzony zostanie pkt 1 wraz z wprowadzeniem do wyliczenia, a dodatkowo utworzony zostanie po nim pkt 2. Punkt ten wzorem regulacji art. 117 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wskazywać będzie, że osiągnięcie w danym roku kalendarzowym limitu określonego na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 127a ust. 1 ustawy, mocą stosownego rozporządzenia stanowić będzie podstawę do obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

1. Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, w terminie 15 dni roboczych zawiadamia pisemnie o utracie pracy wojewodę, który udzielił tego zezwolenia.

1a. Jeżeli zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 127, w pierwszej instancji.

2. Jeżeli w okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, zmieniły się określone w zezwoleniu warunki pracy, o których mowa w art. 137 pkt 4, cudzoziemiec w ciągu 15 dni roboczych powiadamia o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

3. Jeżeli po upływie 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nastąpiła zmiana stanowiska, wynagrodzenia na niższe lub zmiana minimalnego wymiaru czasu pracy i rodzaju umowy, na podstawie której cudzoziemiec wykonuje pracę, cudzoziemiec w ciągu 15 dni roboczych powiadamia o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

●Podobnie do art. 121 ustawy o cudzoziemcach komentowany przepis nakłada na cudzoziemca obowiązek pisemnego zawiadomienia wojewody, który udzielił mu zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w ciągu 15 dni roboczych, o utracie pracy. W związku z wejściem w życie komentowanych zmian niniejszego artykułu ust. 1 otrzymał nowe brzmienie i jednocześnie dodany został po nim ust. 1a. Zmiany te wynikają z nowego ukształtowania właściwości wojewody w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy, określonej przez art. 104 ust. 2 i 3 ustawy (por. uwagi dot. art. 104 ustawy o cudzoziemcach). Utrata pracy może bowiem stwarzać podstawy do cofnięcia udzielonego zezwolenia. Wzorem regulacji wspomnianego już art. 121 ustawy celowe było więc zachowanie tożsamości organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia o utracie pracy oraz do przeprowadzenia postępowania w sprawie cofnięcia udzielonego zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

1. Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

2. O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3. Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia, o którym mowa w art. 127.

●Zmiana ust. 3 omawianego przepisu ma charakter analogiczny do zmian wprowadzonych w art. 125 ust. 3 ustawy (por. uwagi dot. art. 125 ustawy o cudzoziemcach).

●Przepis ten uchylono z uwagi na zmianę treści art. 127 pkt 3 ustawy (por. uwagi dot. art. 127 ustawy o cudzoziemcach).