Ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [wyciąg]

DZIAŁ III

Przekraczanie granicy

ROZDZIAŁ 1

Zasady przekraczania granicy

1. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany:

1) uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2) posiadać oraz okazać na żądanie:

a) dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1938) lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b) środki finansowe wystarczające na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem.

2. Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, obowiązek określony w ust. 1 pkt 2 lit. a realizuje poprzez okazanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego do dnia uzyskania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku.

3. Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę:

1) na podstawie:

a) umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe lub instytucje publiczne, lub

b) wizy w celu repatriacji, lub

c) wizy w celu wykonywania pracy, lub

ca) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, lub

cb) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, lub

d) wizy w celu korzystania z ochrony czasowej, lub

e) wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu, lub

f) karty pobytu, lub

g) wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka lub

2) w związku z niesieniem pomocy charytatywnej, lub

3) w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

4. Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a lub ust. 2, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

5. Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków finansowych lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, dokonuje funkcjonariusz Straży Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

●Zmiana komentowanego przepisu ma na celu dostosowanie zasad przekraczania granicy do nowych regulacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także do nowych typów wiz przeznaczonych do wjazdu cudzoziemców do Polski w celu wykonywania pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy oraz na podstawie zezwolenia na pracę sezonową (por. komentarz do art. 60 ustawy o cudzoziemcach poniżej).

●Zgodnie z ogólną zasadą cudzoziemcy wjeżdżający do Polski są zobowiązani - na żądanie Straży Granicznej - okazać dokument potwierdzający posiadanie środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem (ust. 1 pkt 2b komentowanego przepisu). Od tej zasady jest kilka wyjątków uregulowanych w ust. 3 omawianego przepisu, m.in. dla osób posiadających wizę w celu wykonywania pracy. Od 1 stycznia 2018 r. zwolnieniem zostały także objęte osoby, które posiadają wizę właśnie w celu wykonywania pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy i zezwolenia na pracę sezonową. Również te osoby nie muszą przedstawiać dokumentów dotyczących posiadanych środków finansowanych, gdyż sam fakt podjęcia zatrudnienia w Polsce jest okolicznością dostatecznie potwierdzającą możliwość ich uzyskania podczas pobytu w Polsce.

DZIAŁ IV

Wizy

ROZDZIAŁ 1

Wydawanie wiz

1. Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu:

1) turystycznym;

2) odwiedzin u rodziny lub przyjaciół;

3) udziału w imprezach sportowych;

4) prowadzenia działalności gospodarczej;

5) wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi;

5a) wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w okresie nieprzekraczającym 9 miesięcy w roku kalendarzowym;

6) wykonywania pracy innej, niż określona w pkt 5 i 5a;

7) prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;

8) wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji międzynarodowej;

9) odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

10) szkolenia zawodowego;

11) kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 9 lub 10;

12) dydaktycznym;

13) prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych;

14) tranzytu;

15) tranzytu lotniczego;

16) leczenia;

17) dołączenia do obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

18) udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej lub programie pracy wakacyjnej;

18a) przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny repatrianta;

19) (uchylony)

19a) przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny osoby przebywającej w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały uzyskanego na podstawie Karty Polaka;

20) korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

21) repatriacji;

22) korzystania z ochrony czasowej;

23) przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;

24) realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;

25) innym niż określone w pkt 1-24.

2. Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1:

1) pkt 8 - może być wydana w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa;

2) pkt 14 lub 15 - może być wydana tylko jako wiza Schengen;

3) pkt 18a-22 - może być wydana tylko jako wiza krajowa.

●Przepis określa cele, dla których wydawane są wizy. Rodzaj wizy, o jaką powinien ubiegać się cudzoziemiec przyjeżdżający do Polski w celu pracy, uzależniony jest od zamierzonej długości pobytu w Polsce. Wizę Schengen wydaje się w przypadku planowanych pobytów nieprzekraczających 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Zasady wydawania wiz Schengen określa Wspólnotowy Kodeks Wizowy. Jeżeli natomiast planowany pobyt cudzoziemca przekracza ww. okres, powinien on się ubiegać o wizę krajową, która wydawana jest na okres do jednego roku.

●W związku ze zmianami, które weszły w życie 1 stycznia 2018 r., komentowany przepis został uzupełniony o możliwość ubiegania się o wizę krajową bądź wizę Schengen w sytuacji, gdy pracodawca wpisał dla cudzoziemca oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy do ewidencji oświadczeń lub uzyskał zezwolenie na pracę sezonową.

1. Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6, może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, chyba że zezwolenie to nie jest wymagane.

1a. Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi wpisane do ewidencji oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 88z ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

1b. Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, może być wydana cudzoziemcowi, którego dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę sezonową wpisany do ewidencji, o której mowa w art. 88p ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jeżeli cudzoziemiec przedstawi zaświadczenie, o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zaświadczenie wydane na okresy, o których mowa w art. 88q ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest ważne do końca ostatniego okresu pracy wskazanego w tym zaświadczeniu.

2. Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu lub innym dokumencie niż zaświadczenie, o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albo wpisane do ewidencji oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 88z ust. 1 tej ustawy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

2a. Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 88z ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

2b. Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

3. W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, okres pobytu na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwzględnieniem ograniczeń wynikających dla wiz Schengen.

4. W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, okres pobytu, na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 9 miesięcy w roku kalendarzowym z uwzględnieniem ograniczeń wynikających dla wiz Schengen.

●Jest to kolejny przepis, którego zmiana ma przede wszystkim na celu dostosowanie przepisów wizowych do zmian w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, związanych z wprowadzeniem zezwolenia na pracę sezonową oraz oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisywanego do ewidencji oświadczeń.

●Przepis reguluje zasady wydawania wiz w celu wykonywania pracy w Polsce. Ustęp 1 precyzuje, że dla wydania wizy w celu wykonywania pracy nie jest konieczne przedłożenie zezwolenia na pracę, jeżeli pracownik jest zwolniony z jego uzyskania (np. absolwent studiów stacjonarnych odbytych w Polsce). W takim przypadku, zgodnie z ust. 2 komentowanego przepisu, wiza zostanie wydana na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w dokumencie potwierdzającym zatrudnienie (np. w umowie o pracę). Takim dokumentem nie może być jednak zaświadczenie o wpisie wniosku o zezwolenie na pracę sezonową do ewidencji lub wpisane do ewidencji oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. W takiej sytuacji cudzoziemiec powinien się ubiegać o wizę w celu wykonywania pracy sezonowej lub wizę w celu wykonywania pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi.

●Z kolei ust. 1a komentowanego przepisu wskazuje, kiedy zostanie wydana wiza w celu pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy. Warunkiem jej uzyskania jest przedstawienie przez cudzoziemca przy składaniu wniosku oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy wpisanego do ewidencji oświadczeń. W takiej sytuacji, zgodnie z ust. 2a komentowanego przepisu, wiza zostanie wydana na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. Przy czym nie może on być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski (ust. 3).

●Odpowiednie uregulowanie zostało przewidziane w ust. 1b i 2b oraz ust. 4 komentowanego przepisu dla cudzoziemców, którzy mają wykonywać pracę w Polsce na podstawie zezwoleń na pracę sezonową. Warunkiem uzyskania wizy jest przedstawienie przez takiego cudzoziemca przy składaniu wniosku zaświadczenia o wpisie wniosku o zezwolenie na pracę sezonową do ewidencji. W takiej sytuacji, zgodnie z ust. 2b komentowanego przepisu, wiza zostanie wydana na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w zaświadczeniu. Przy czym nie może on być dłuższy niż 9 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski (ust. 4).

1. Wizę krajową wydaje albo odmawia jej wydania konsul.

2. Wizę Schengen wydaje na granicy lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży Granicznej.

3. Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca, składany przez niego na formularzu.

4. Wizę krajową wydaje członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin, lub odmawia im jej wydania:

1) minister właściwy do spraw zagranicznych albo

2) konsul.

5. Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę krajową, o której mowa w ust. 4, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

6. Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

7. Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

●Przepis reguluje przede wszystkim kwestie właściwości konsulów w sprawach wydania i odmowy wydania wiz krajowych. W przypadku wiz wydawanych w celu wykonywania pracy sezonowej przewidziano tę samą właściwość jak w przypadku pozostałych wiz pracowniczych. Decyzje o jej wydaniu lub odmowie jej wydania podejmuje konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca. Jeżeli obcokrajowiec przebywa legalnie w innym państwie UE, EOG czy Szwajcarii, wizę może wydać konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

ROZDZIAŁ 3

Cofanie i unieważnianie wiz

1. Wizę krajową cofa się z urzędu, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 3-9, powstały po jej wydaniu, albo na wniosek jej posiadacza.

2. W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, organ właściwy do cofnięcia wizy ustala, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia cudzoziemcowi wizy krajowej i informuje o tym, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

3. Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową, umieszcza informacje o tej wizie w Systemie Informacyjnym Schengen, o ile w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie wizowym nie została odnotowana decyzja o unieważnieniu lub cofnięciu tej wizy.

●Zmiana komentowanego przepisu nie ma związku z zezwoleniem na pracę sezonową czy nowymi zasadami rejestrowania oświadczeń. Stwarza ona podstawę prawną dla wpisu informacji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy do Systemu Informacyjnego Schengen. Dostęp do ww. systemu mają funkcjonariusze Straży Granicznej, co ma zapobiegać nieuprawnionemu przekraczaniu granicy przez cudzoziemca, którego wiza została unieważniona lub cofnięta, a odpowiednia adnotacja nie znajduje się na wizie.

DZIAŁ V

Zezwolenie na pobyt czasowy

ROZDZIAŁ 2

Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę

1. Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki:

1) cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

4) wysokość wynagrodzenia, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku;

5) wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4, nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2. Wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, gdy:

1) zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która jest mu powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

2) cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku, lub

3) cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

4) cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

4. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

●Przepis określa, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby cudzoziemcy planujący podjęcie pracy lub pracujący już na terenie Polski uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Nowością jest pkt 5 w ust. 1, który uzależnia wydanie zezwolenia na pobyt i pracę również od kryterium otrzymywania co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przez cudzoziemca. W praktyce jest to zmiana tylko doprecyzowująca. Pracodawcy zatrudniający cudzoziemców i tak byli dotychczas zobowiązani do przestrzegania przepisów dotyczących wynagrodzenia minimalnego (w stosunku do obcokrajowców stosuje się bowiem te same przepisy, co do polskich pracowników). Ponadto w przypadku wnioskowania o wydanie zezwolenia na pobyt i pracę z niższym wynagrodzeniem niż minimalne nie byłaby spełniona przesłanka wskazana w ust. 1 pkt 4 dotycząca wynagrodzenia, tj. wynagrodzenie byłoby niższe od wynagrodzenia pracowników wykonujących porównywalną pracę.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy cudzoziemiec:

1) jest pracownikiem delegowanym do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej - przez cały okres delegowania lub

2) wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

3) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

●Przepis określa przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zgodnie z wyraźnym odesłaniem do art. 99 ustawy o cudzoziemcach, wymienione w tym przepisie ogólne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy znajdują zastosowanie także w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Dodatkowo z odmową wszczęcia postępowania spotka się cudzoziemiec także w okolicznościach wskazanych w pkt 1-4.

●Nowością jest pkt 4 komentowanego przepisu, zgodnie z którym zezwolenie na pobyt i pracę nie zostanie udzielone cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w celu wykonywania pracy sezonowej. W takim przypadku cudzoziemiec powinien się ubiegać o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową, uregulowane w art. 185a-185c ustawy o cudzoziemcach (komentarz do tych przepisów zamieszczony jest poniżej).

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemcowi odmawia się, gdy:

1) podmiot powierzający wykonywanie pracy:

a) został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, i w ciągu 2 lat od ukarania został ponownie ukarany za podobne wykroczenie lub

b) został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

c) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2016 r. poz. 1137, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem karnym", lub

d) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę, lub

e) jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

f) został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) cudzoziemiec:

a) nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków, które są wymagane, w przypadku zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 65), lub

b) został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę lub udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, lub

c) nie spełnia wymagań podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych tego podmiotu.

●Omawiany artykuł wskazuje kategorie cudzoziemców, którym wojewoda odmawia wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Nowością jest nadanie wojewodzie uprawnienia do odmowy wydania zezwolenia na pobyt i pracę, jeżeli cudzoziemiec nie spełnia wymagań podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy. Dotychczas wojewodowie nie mieli uprawnienia do weryfikowania, czy wymagania dla kandydatów zgłaszane w ofercie pracy na potrzeby uzyskania ww. informacji starosty były prawdziwe. Obecnie będą mogli żądać udokumentowania kwalifikacji pracownika, a w sytuacji gdy cudzoziemiec nie będzie spełniał wymogów wskazanych w ofercie pracy, zezwolenie nie zostanie wydane. Nadanie wojewodom takich uprawnień ma na celu wyeliminowanie nadużyć pracodawców, którzy z jednej strony wskazywali nieprawdziwe wymagania w ofercie pracy, a z drugiej zatrudniali cudzoziemców niespełniających warunków tej oferty. Jest to analogiczne rozwiązanie, jakie zostało wprowadzone z początkiem 2018 r. także dla zezwoleń na pracę.

Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę można odmówić, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie posiada środków finansowych ani źródeł dochodu niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi lub nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej uzasadniającej powierzenie pracy cudzoziemcowi w danym okresie, w szczególności zawiesił działalność lub został wykreślony z właściwego rejestru lub jego działalność jest w okresie likwidacji.

●Przepis ma na celu ograniczenie możliwości wykorzystywania zezwoleń na pobyt i pracę niezgodnie z celem ich wydania zarówno przez pracodawców, jak i cudzoziemców. Przed nowelizacją przepisy nie zawierały przesłanek odmowy wydania zezwolenia nawet w takich przypadkach, gdzie jednoznaczne było, że wydane zezwolenie nie będzie używane zgodnie z przeznaczeniem, np. cudzoziemcy składali wnioski w związku z planowanym zatrudnieniem w spółkach nieprowadzących rzeczywistej działalności. W związku z tym w sytuacji, gdy oczywiste było, że wydane zezwolenie będzie wykorzystywane niezgodnie z celem i dla pozoru, urząd nie miał możliwości odmowy wydania zezwolenia, jeżeli wszystkie warunki były spełnione. W praktyce zdarzały się przypadki uzyskiwania zezwoleń na pobyt i pracę (w celu wykonywania pracy) w spółkach, które w ogóle nie prowadziły działalności, a po uzyskaniu zezwolenia cudzoziemiec w ogóle nie podejmował w nich zatrudnienia. Zatem uzyskanie takiego zezwolenia umożliwiało cudzoziemcom pobyt w Polsce bez faktycznego zamiaru wykonywania tutaj pracy. Właśnie w celu skuteczniejszego przeciwdziałania takim sytuacjom zostały wprowadzone nowe przesłanki pozwalające urzędom odmówić wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

●Od 1 stycznia 2018 r. wojewoda może wydać decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli 1) podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie posiada środków finansowych ani źródeł dochodu niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi lub 2) nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej uzasadniającej powierzenie pracy cudzoziemcowi w danym okresie, w szczególności zawiesił działalność lub został wykreślony z właściwego rejestru lub jego działalność jest w okresie likwidacji. Powyższe przesłanki odmowy wydania zezwoleń mają charakter fakultatywny. Oznacza to, że wojewodowie będą mogli z nich korzystać w procesie weryfikacji składanych przez pracodawców wniosków, jednak nie będzie to obowiązkowe. Co więcej, jeżeli urzędy dojdą do przekonania, że zachodzą przesłanki do odmowy, to nadal będą mogły wydać dokument legalizujący pobyt i pracę cudzoziemca, jeżeli np. uznają, iż pomimo braku środków finansowych u pracodawcy, takie środki zostaną pozyskane. Tak więc ustawodawca pozostawił urzędom bardzo duży margines uznaniowości przy podejmowaniu o decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia.

Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi lub przejęcie pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę, lub przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, lub zastąpienie umowy cywilnoprawnej umową o pracę nie wymagają zmiany lub wydania nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

●Przepis określa przypadki, w których dotychczasowe zezwolenie na pobyt czasowy i pracę zachowuje ważność, mimo pewnych zmian dotyczących podmiotu powierzającego pracę. Nowe zezwolenie na pobyt czasowy i pracę nie jest potrzebne w razie zmiany siedziby (miejsca zamieszkania) podmiotu powierzającego pracę, zmiany jego nazwy lub formy prawnej oraz przejścia części lub całości zakładu pracy na inny podmiot. Od 2018 r. nie ma też konieczności uzyskiwania nowego zezwolenia w sytuacji, gdy nastąpi przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, a także wtedy, gdy umowa cywilnoprawna zostanie zastąpiona umową o pracę. Warto pamiętać, że w odwrotnym przypadku, tj. zastąpienia umowy o pracę umową cywilnoprawną, nowe zezwolenie na pobyt czasowy i pracę będzie niezbędne.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, jeżeli:

1) stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia została obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione lub

2) podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie prowadzi działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej, w szczególności zawiesił działalność, został wykreślony z właściwego rejestru lub jest w okresie likwidacji.

●Przepis określa przypadki, w których wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Nowością jest umożliwienie urzędowi cofnięcia zezwolenia na pobyt i pracę, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie prowadzi działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej, w szczególności zawiesił działalność, został wykreślony z właściwego rejestru lub jest w likwidacji (pkt 2). Przepis ten ma celu umożliwienie urzędowi wydawania decyzji negatywnych, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że zezwolenie nie będzie wykorzystane zgodnie z jego celem, gdyż pracodawca nie prowadził działalności lub przestał ją prowadzić.

1. Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

2. O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3. Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

●Test rynku pracy, czyli ustalenie braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, jest jedną z przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Następuje ono w takim samym trybie jak w przypadku postępowania o wydanie zezwolenia na pracę zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do której wyraźnie odsyła komentowany przepis.

●Pierwsza zmiana w komentowanym przepisie (dopisanie słowa "cudzoziemcowi") ma charakter czysto stylistyczny - poprzednie jego brzmienie mogło budzić wątpliwości z perspektywy poprawności językowej.

●Druga zmiana, tj. dodanie odesłania do art. 88c ust. 1a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wynika z faktu, że poprzednio takiego odesłania nie było. To powodowało wątpliwości, który starosta powinien przeprowadzić test rynku pracy i wydać opinię na potrzeby zezwolenia na pobyt i pracę w sytuacji, gdy specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania. Brak było bowiem odpowiedniej regulacji dla zezwolenia na pobyt. Uzupełnienie odesłania usuwa te wątpliwości. W takiej sytuacji opinię wyda starosta właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

1. Jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3.

2. Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 115, art. 117 i art. 118 ust. 1 pkt 1 i 2.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na działaniu przez cudzoziemca w charakterze prokurenta.

●Od 2018 r. wykonywaniem pracy w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest także m.in. działanie w charakterze prokurenta. Wcześniej ta aktywność nie była objęta definicją wykonywania pracy i nie było konieczności uzyskiwania na nią zezwolenia na pracę. Rozszerzenie zakresu aktywności, dla których należy uzyskać zezwolenie na pracę, wynika z faktu, że w praktyce zdarzało się, iż pracodawcy wybierali te formy zatrudnienia, aby nie było konieczności uzyskania zezwolenia na pracę dla pracowników. Od nowego roku do prokurentów mają więc zastosowanie te same zasady co do członków zarządu. W konsekwencji powstała potrzeba umożliwienia prokurentom uzyskiwania zezwoleń na pobyt czasowy i pracę na analogicznych zasadach jak dla członków zarządów, co odzwierciedla ww. zmiana.

●Warto też wskazać, że od 2018 r. obowiązkiem uzyskania zezwolenia na pracę na takich samych zasadach jak członkowie zarządu zostali objęci także komplementariusze spółek komandytowych i komandytowo-akcyjnych. W ich przypadku nie ma jednak możliwości uzyskania zezwolenia na pobyt i pracę na podstawie art. 114 ustawy o cudzoziemcach, gdyż komplementariusze powinni się ubiegać o zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z art. 142 ustawy o cudzoziemcach.

ROZDZIAŁ 3

Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, gdy cudzoziemiec:

1) ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie lub

2) jest pracownikiem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3) wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych w umowie międzynarodowej dotyczącej ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

4) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. a, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

●Przepis określa przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (tzw. niebieska karta). Zgodnie z wyraźnym odesłaniem do art. 99 ustawy o cudzoziemcach, ogólne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymienione w tym przepisie znajdują zastosowanie także w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Dodatkowo z odmową wszczęcia postępowania spotka się cudzoziemiec w okolicznościach wskazanych w pkt 1-5.

●Nowością jest pkt 5 komentowanego przepisu, zgodnie z którym zezwolenie na pobyt w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji nie zostanie udzielone cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w celu wykonywania pracy sezonowej. W takim bowiem przypadku cudzoziemiec powinien się ubiegać o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową uregulowane w art. 185a-185c ustawy o cudzoziemcach (komentarz do tych przepisów zamieszczony jest poniżej).

1. Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

2. O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3. Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia, o którym mowa w art. 127.

●Test rynku pracy, czyli ustalenie braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, jest jedną z przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (zgodnie z art. 127 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Następuje ono w takim samym trybie, jak w przypadku postępowania o wydanie zezwolenia na pracę zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do której wyraźnie odsyła komentowany przepis.

●Pierwsza zmiana w komentowanym przepisie (dodanie słowa "cudzoziemcowi") ma charakter czysto stylistyczny - poprzednie jego brzmienie mogło budzić wątpliwości z perspektywy poprawności językowej.

●Druga zmiana, tj. dodanie odesłania do art. 88c ust. 1a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wynika z faktu, że poprzednio takiego odesłania nie było, co powodowało wątpliwości, jaki starosta powinien przeprowadzić test rynku pracy i wydać opinię na potrzeby zezwolenia na pobyt w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji w sytuacji, gdy specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania. Brak było bowiem odpowiedniej regulacji dla zezwolenia na taki pobyt. Uzupełnienie odesłania usuwa te wątpliwości. W takiej sytuacji opinię wyda starosta właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

ROZDZIAŁ 5

Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej

1. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki:

1) cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

c) zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu, gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;

2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą:

a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność aktualnego w dniu złożenia wniosku przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz.U. z 2017 r. poz. 79 i 1442), lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub

b) wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

2. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął lub nabył.

3. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył, lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, o ile cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

4. Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2.

5. W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obywatelowi Republiki Tureckiej w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium, stosuje się przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz.Urz. WE L 293 z 29.12.1972, str. 4, z późn. zm.).

●Jak wskazano już w komentarzu do art. 126 ustawy o cudzoziemcach, od 2018 r. obowiązkiem uzyskania zezwolenia na pracę na takich samych zasadach jak członkowie zarządu zostali objęci także komplementariusze spółek komandytowych i komandytowo-akcyjnych. W konsekwencji powstała potrzeba umożliwienia komplementariuszom uzyskiwania zezwoleń na pobyt czasowy i zmiany w przepisie właśnie tego dotyczą. Ponadto doprecyzowano przesłankę dotyczącą wysokości przychodu, jaki musi osiągać spółka, w której działalność ma prowadzić cudzoziemiec (ust. 1 pkt 3).

ROZDZIAŁ 10A

Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową

1. Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową udziela się cudzoziemcowi w przypadku, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, u podmiotu dotychczas powierzającego wykonywanie pracy lub u innego podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki:

1) wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, albo w ramach ruchu bezwizowego, w związku z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę sezonową wpisanym do ewidencji wniosków, o której mowa w art. 88p ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

2) posiada zezwolenie na pracę sezonową lub przedłużenie zezwolenia na pracę sezonową, ważne w okresie przekraczającym okres pobytu określony w wizie albo okres pobytu w ramach ruchu bezwizowego;

3) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania;

4) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5) ma zapewnione zakwaterowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela się na okres posiadanego przez cudzoziemca zezwolenia na pracę sezonową lub przedłużenia zezwolenia na pracę sezonową, nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia pierwszego wjazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następującego w danym roku kalendarzowym.

3. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można także udzielić w przypadku, gdy okoliczności ubiegania się o to zezwolenie nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

4. W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 183 stosuje się odpowiednio.

●Zmiany przepisów, które weszły w życie 1 stycznia 2018 r., wprowadziły też nowy typ zezwolenia na pobyt czasowy, jakie mogą uzyskać cudzoziemcy: zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową. Już sama nazwa wskazuje, że zezwolenie to przeznaczone jest dla pracowników, którzy wykonują pracę sezonową.

●W celu wykonywania prac sezonowych cudzoziemiec może przyjechać do Polski na podstawie wizy lub w ramach ruchu bezwizowego. Jeżeli okres ważności wizy jest krótszy niż dozwolony okres wykonywania pracy lub cudzoziemiec będzie chciał dłużej wykonywać pracę niż wynosi dozwolony pobyt w ramach ruchu bezwizowego (90 dni w każdym 180-dniowym okresie), to konieczne będzie uzyskanie przez niego zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową.

●Podstawowym warunkiem udzielenia tego zezwolenia jest oczywiście wykonywanie przez cudzoziemca pracy sezonowej. Zostanie ono wydane, jeżeli będą spełnione łącznie też inne przesłanki, tj. o ile cudzoziemiec:

1) wjechał do Polski na podstawie wizy wydanej w celu świadczenia pracy sezonowej albo w ramach ruchu bezwizowego,

2) posiada zezwolenie na pracę sezonową lub przedłużenie zezwolenia na pracę sezonową ważne w okresie przekraczającym okres pobytu określony w wizie albo okres pobytu w ramach ruchu bezwizowego,

3) posiada źródło dochodu, które wystarcza na pokrycie kosztów jego utrzymania,

4) posiada ubezpieczenie zdrowotne,

5) ma zapewnione zakwaterowanie w Polsce.

●Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową udziela się na okres posiadanego przez cudzoziemca zezwolenia na pracę sezonową lub przedłużenia zezwolenia na pracę sezonową, jednak nie dłużej niż na 9 miesięcy od dnia pierwszego wjazdu w związku z posiadanym zaświadczeniem o wpisie wniosku o wydanie zezwolenie na pracę sezonową do ewidencji. Ogólną zasadą wydawania zezwoleń na pobyt czasowy jest to, że są one wydawane, jeżeli okoliczności ubiegania się o nie uzasadniają pobyt cudzoziemca w Polsce przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Powyższa zasada nie będzie mieć jednak zastosowania do zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 185a ust. 1, odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu tego zezwolenia lub wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2-9.

●Omawiany artykuł wskazuje kategorie cudzoziemców, którym wojewoda odmawia wydania zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową. Odmowa ta następuje w razie niespełnienia przez cudzoziemca wymogów udzielenia mu tego zezwolenia (tj. cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w art. 185a ustawy o cudzoziemcach) lub w przypadku wystąpienia jednej z ogólnych przesłanek odmowy wydania zezwolenia na pobyt czasowy określonych w art. 100 ust. 1 pkt 2-9 ustawy. Decyzja odmowna zapada także, jeżeli:

- dane cudzoziemca znajdują się w wykazie, o którym mowa w rozdziale 2 działu X ustawy (art. 100 ust. 1 pkt 3) lub w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu zgodnie z art. 96 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z 14 czerwca 1985 r. (art. 100 ust. 1 pkt 3),

- w ocenie organu prowadzącego postępowanie odmowy udzielenia zezwolenia wymagają względy obronności lub bezpieczeństwa państwa itp. (art. 100 ust. 1 pkt 4),

- podał we wniosku nieprawdziwe informacje lub posłużył się sfałszowanymi dokumentami (art. 100 ust. 1 pkt 5),

- zalega z uiszczeniem podatków lub nie zwrócił kosztów wydania i wykonania decyzji zobowiązującej go do opuszczenia kraju (art. 100 ust. 1 pkt 6 i 7),

- odmówił poddania się obowiązkowemu leczeniu choroby zakaźnej (art. 100 ust. 1 pkt 8) lub

- złożył wniosek, przebywając w Polsce nielegalnie (art. 100 ust. 1 pkt 9).

Zezwolenie, o którym mowa w art. 185a ust. 1, cofa się cudzoziemcowi, gdy ustał cel pobytu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, lub cudzoziemiec przestał spełniać wymogi udzielenia mu tego zezwolenia albo wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 lub 4-8.

●Przepis określa przypadki, w których wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową. Poza przypadkami wynikającymi już z przepisów ogólnych (art. 101 ustawy o cudzoziemcach), tj. ustanie celu pobytu, który był powodem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz zaprzestania spełniania przez cudzoziemca wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenie to zostanie także cofnięte w razie wystąpienia przynajmniej jednej z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 lub 4-8 ustawy o cudzoziemcach, tj. jeśli:

1) dane cudzoziemca zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

2) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub

3) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy:

a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4) zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu, lub

5) nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub

6) podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 151), nie wyraża zgody na to leczenie.

●Zgodnie z art. 104 ustawy cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji wojewody. Oznacza to, że mimo spełnienia się którejś z wynikających z komentowanego przepisu przesłanek cofnięcia zezwolenia zezwolenie to nie traci ważności z mocy prawa, lecz pozostaje formalnie ważne do chwili wydania ostatecznej decyzji o jego cofnięciu.

DZIAŁ VII

Dokumenty wydawane cudzoziemcom

1. W karcie pobytu umieszcza się:

1) imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2) datę, miejsce i kraj urodzenia;

3) adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;

4) informację o obywatelstwie;

5) informację o płci;

6) informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;

7) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) - w przypadku gdy został nadany;

8) informację o rodzaju udzielonego zezwolenia;

9) adnotację "naukowiec" - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 151;

10) adnotację "Niebieska Karta UE" - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 127;

11) adnotację "dostęp do rynku pracy" - w przypadku zezwolenia udzielonego cudzoziemcowi, który jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;

12) adnotację "Poprzednio posiadacz Niebieskiej Karty UE" - w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;

12a) adnotację "praca sezonowa’" - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 185a;

13) obraz linii papilarnych;

14) nazwę organu wydającego kartę;

15) datę wydania karty;

16) datę upływu okresu ważności karty;

17) fotografię cudzoziemca;

18) adnotację "ochrona międzynarodowa przyznana przez ... (wskazanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które ją przyznało) w dniu ... (data przyznania ochrony międzynarodowej)" - w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi, któremu przyznano ochronę międzynarodową.

2. Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, karta pobytu może zawierać podpis cudzoziemca oraz zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 lub 16.

3. W karcie pobytu wydawanej osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe, nie umieszcza się obrazu linii papilarnych.

4. W karcie pobytu nie umieszcza się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, gdy cudzoziemiec nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.

●Przepis wymienia informacje, jakie znajdują się na karcie pobytu wydawanej obcokrajowcowi, który posiada zezwolenie na pobyt w Polsce. Karty pobytu cudzoziemców, którzy uzyskają omówione powyżej zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę sezonową, będą miały adnotacje "praca sezonowa", wskazujące cel wydania zezwolenia na pobyt.

DZIAŁ VIII

Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązanie cudzoziemca do powrotu

ROZDZIAŁ 2

Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu

1. Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy:

1) przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane lub

2) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu jego pobytu na terytorium wszystkich lub niektórych państw obszaru Schengen, do którego był uprawniony bez konieczności posiadania wizy, w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

3) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu jego pobytu wskazanego w wizie Schengen w każdym okresie 180 dni, lub po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu pobytu na podstawie wizy krajowej, lub

4) wykonuje lub w dniu wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy prowadzonej przez uprawniony do tego organ wykonywał pracę bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń, lub

5) podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6) nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych, lub

7) obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8) dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu bezwizowego lub na podstawie wizy Schengen, z wyłączeniem wizy upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub

9) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

10) przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub

11) został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania w sprawie przekazania go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary, lub

12) przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może przebywać, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

13) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

14) dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia publicznego, co zostało potwierdzone badaniem lekarskim, lub dla stosunków międzynarodowych innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub

15) cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę, lub

16) została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec:

a) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, albo

b) przebywa w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 299 ust. 6.

3. Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec posiada ważny dokument uprawniający go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z niniejszej ustawy wynika, że jego pobyt na tym terytorium uważa się za legalny.

4. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

5. W postępowaniu w sprawie zobowiązania do powrotu cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 158 ust. 1 lub art. 159 ust. 1, lub cudzoziemca, do którego dołączył cudzoziemiec posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1, bierze się pod uwagę okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz istnienie więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia.

●Zmiana komentowanego przepisu polega na odstąpieniu od wydawania decyzji o zobowiązaniu do powrotu wobec cudzoziemców, którzy wykonywali pracę niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniach na pracę. Od dłuższego czasu podnoszono bowiem, że konsekwencje nielegalnego wykonywania pracy są zbyt surowe dla cudzoziemców, w szczególności mając na uwadze, iż w praktyce pracodawca - jako silniejsza strona w relacji prawnopracowniczej - jednostronnie decyduje o warunkach wykonywania przez nich pracy. W konsekwencji spełnienie warunków w zakresie powierzenia wykonywania pracy zgodnie z wydanymi zezwoleniami na pracę oraz oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi powinno spoczywać wyłącznie na pracodawcy, a nie na cudzoziemcu.