Artysta, jaki jest, każdy widzi? Dla potrzeb składek ZUS potrzebna będzie definicja

Spotyka się dwóch kolegów z branży muzycznej. Dobrze się znają. Wspólnie pracowali nad nagraniami w studiu. Teraz przyszli na komisję egzaminacyjną – jeden zadaje pytania, drugi odpowiada. Egzaminator musi wydać decyzję, czy kolega, z którym jeszcze niedawno nagrywał piosenki, nadaje się do pracy na estradzie. Kandydat dobrze posługuje się instrumentem, więc egzamin praktyczny zdaje bez problemów. Potyka się na teorii (połączonej z historią). Nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, w której kompozycji Chopin zacytował kolędę. Znajomy zasiadający w komisji nie zamierza traktować ulgowo kolegi po fachu i go oblewa. Negatywnie zweryfikowany później połączy kropki. Jest przekonany, że dosięgła go środowiskowa zemsta, gdyż odmówił znanej artystce akompaniowania podczas festiwalu. Ale to marne pocieszenie. Bez weryfikacji musi grać za niższe stawki przysługujące muzykom amatorom. A to świetny instrumentalista, wyborny aranżer, tylko bez pokończonych szkół. Branża go ceni, piosenkarze i piosenkarki angażują do współpracy, więc szukają luk systemowych, aby skreślonemu artyście lepiej zapłacić.