Polskie kino czasu przełomu

Do niedawna co roku przed festiwalem w Gdyni powtarzał się ten sam rytuał. Coraz bardziej nieśmiało i coraz bardziej po cichu liczyliśmy, że będzie choć odrobinę lepiej niż poprzednio. Odprawialiśmy egzorcyzmy nad marnością polskiego kina i mieliśmy nadzieję, że jego mizeria owinięta w czerwony dywan przed Teatrem Muzycznym wreszcie dorośnie do snobującej się na Cannes festiwalowej celebry i znakomitego samopoczucia filmowej branży. Iskierkę nadziei wniósł festiwal przed dwoma laty, a w tym roku jest o tyle inaczej, że już przed festiwalem wypada sobie życzyć, by nie było gorzej niż w zeszłym, kiedy to po raz pierwszy od ładnych kilku lat festiwal miał jakieś wyraziste oblicze, a właściwie wiele oblicz.