Betonowy szkielet Warszawy

Fizjologiczne metafory to mocny punkt odniesienia we współczesnej architekturze. Projektanci lubią bloby - rozlane formy przypominające żywy organizm. Taki jest chociażby zaprojektowany przez Colina Fourniera Kunsthaus w Grazu, a z bliższych przykładów - Złote Tarasy w centrum Warszawy. A gdyby tak odwrócić tę analizę i spojrzeć na zupełnie nienową architekturę w kategoriach cielesnych? Ten zabieg wykonała Simone Ruess. O Pałacu Kultury i Nauki opowiedziała jako o kręgosłupie. To porównanie pociągnięte zostało aż do samego końca - artystka pokazała pałac jako centralną oś miasta, rusztowanie wyznaczające ramy urbanistyki, a także, oczywiście, niezależny, niemal ożywiony byt. Przestrzenią dla tej konsekwentnej narracji jest sam pałac - wnętrza Galerii Studio. Artystka wykonała niemałą pracę archiwizacyjną i przypomniała jej kształt sprzed przebudowy. I to jest właśnie prawdziwy hit tego pokazu.