Rezerwat tandety

"Maraton tańca" Magdaleny Łazarkiewicz to naiwna, pretensjonalna i męcząca metafizyczna wręcz opowieść o dobru i złu.

Łazarkiewicz pomysł na film miała taki: wykorzystać motyw morderczego maratonu tańca z genialnego obrazu Sydneya Pollacka "Czyż nie dobija się koni", przenieść go na polską prowincję rodem z filmów Smarzowskiego, dołożyć wątek kryminalny, a ku pokrzepieniu serc - baśniowy. Weszła zatem z kamerą do rezerwatu wieśniaków dziwolągów, gdzie króluje różowa tandeta. Swą misję prześwietlenia ich problemów potraktowała jednak nazbyt serio, dlatego koncepcja zupełnie się rozmyła. W efekcie powstała ciężkostrawna komedia z ambicjami ponadczasowej przypowieści zakropionej elementami realizmu magicznego.

W dolnośląskim Dąbiu każdy dźwiga swój krzyż - Agnieszka (Joanna Kulig) urodziła chorego synka i nie ma pieniędzy na jego leczenie, mąż fryzjerki Moniki (Olga Frycz) nagle zniknął, a inwalida Krystian (Krzysztof Skonieczny) jest prześladowany przez miejscowych zbirów. Gdzieś pałętają się bezrobotni, alkoholicy i rzezimieszki. W Dąbiu trwa festyn. Przepustką do lepszego życia dla mieszkańców ma być wygrana w maratonie tańca. Elokwentny konferansjer i piosenkarka Dżessika zapraszają mieszkańców do rywalizacji. Taneczna przestrzeń staje się ringiem do prywatnych rozgrywek między przyjaciółkami, księdzem a zakonnicą, samotną matką i synem. Na jaw wychodzą żale, animozje, sekrety, a groteskowa dotychczas wizja wiejskiej rzeczywistości nabiera całkiem realnych kształtów.

Łazarkiewicz niby patrzy ze współczuciem na mieszkańców, ale w głos z nich drwi. "W czeskich filmach patrzy się na prowincję z czułością, choć bez rozczulania się, ale też bez podkreślania wyższości ludzi z wielkich miast, co w polskich filmach niestety się zdarza" - mówi Łazarkiewicz. Szkoda, że zdarzyło się też w jej filmie.

@RY1@i02/2011/117/i02.2011.117.196.027c.001.jpg@RY2@

Agnieszka Michalak