Nowości DVD

Złośliwi nazywali "Czarnego łabędzia" baletową wersją "Zapaśnika". Niesłusznie - najnowszy film Darrena Aronofsky’ego jest znacznie lepszy niż jego poprzednie dzieło, mocno zresztą (poza genialną rolą Mickeya Rourke’a) przecenione. "Czarny łabędź" jest nie tylko opowieścią o rywalizacji wewnątrz hermetycznego, zawistnego środowiska - w grę wchodzi główna rola w "Jeziorze łabędzim" - ale przede wszystkim historią narastającej obsesji i budzącego się szaleństwa. Rzecz zaiste godna "Wstrętu" Romana Polańskiego, ale bynajmniej nie wtórna i nie odtwórcza. Wspaniała, oscarowa kreacja Natalie Portman nie przyćmiewa szczęśliwie równie dobrych ról Mili Kunis, Winony Ryder, a zwłaszcza świetnego Vincenta Cassela. Zaś Aronofsky, który od lat pracował na miano mistrza pięknie wystylizowanego bełkotu (w stylu "Źródła"), wreszcie udowodnił, że stać go na wielkie kino.

@RY1@i02/2011/107/i02.2011.107.196.028b.001.jpg@RY2@

Jakub Demiańczuk

Nagrodzony w Cannes 2009 film Kena Loacha powinni obejrzeć kibice - dowiedzą się, co to znaczy prawdziwa miłość do futbolu. "Szukając Erica" jest też dla ich żon, sióstr i matek, bo to słodko-gorzki familijny obraz. Fan Manchesteru United i Erica Cantony Eric Bishop (doskonały Steve Evets) ma problemy w pracy i w rodzinie. Nie radzi sobie z wychowaniem dzieci, od lat nie kontaktował się ze swoją żoną. Nawet przestał chodzić na mecze swojej drużyny. Na ratunek przychodzi mu sam Cantona, a w zasadzie jego duch. Daje mu wskazówki, jak poradzić sobie z problemami. Loach i scenarzysta Paul Laverty popisali się w "Szukając Erica" mistrzostwem w tworzeniu poszczególnych scen. Doskonałe dialogi, aktorstwo, napięcie, jakie wytworzyli w pojedynczych scenach, to największa siła tego obrazu. Idealnie pasuje do niego zdanie Billa Shankly’ego "Niektórzy twierdzą, że futbol to sprawa życia i śmierci. Ja sądzę, iż jest to coś o wiele ważniejszego".

@RY1@i02/2011/107/i02.2011.107.196.028b.002.jpg@RY2@

Wojciech Przylipiak

Niby wszystko widzieliśmy: były przestępca Mitchell (Colin Farrell) postanawia wreszcie zmienić swoje życie. Szuka uczciwej pracy i zostaje ochroniarzem młodej aktorki Charlotte (Keira Knightley), nieustannie prześladowanej przez paparazzich. I mimo początkowej niechęci oboje poczują, że łączy ich coś więcej niż zawodowa więź, ale do gry wkroczą dawni pracodawcy Mitchella, żądający od niego kolejnej przysługi. Ten banalny schemat udało się jednak Williamowi Monahanowi (debiutującemu na stanowisku reżysera scenarzyście oscarowej "Infiltracji") w "Londyńskim bulwarze" ożywić - głównie dzięki posępnemu klimatowi, fantastycznej ścieżce dźwiękowej i niezłym rolom Farrella i Knightley. Obojgu show kradną jednak fenomenalni Ray Winstone (co z tego, że pewnie do końca życia będzie grać londyńskich gangsterów) i David Thewlis. Fabuła może standardowa, ale rozrywka przyzwoita.

@RY1@i02/2011/107/i02.2011.107.196.028b.003.jpg@RY2@

Jakub Demiańczuk

Feliks Falk wraca do moralnych pytań o sens dobra, przygląda się winie i karze za zło. Świetne zdjęcia, doskonale poprowadzona narracja i znakomita Urszula Grabowska w tytułowej roli. Ale... No właśnie, w przypadku polskich produkcji historycznych zbyt często pojawia się "ale". Tym razem zawiódł scenariusz - wtórny, archaiczny i sztampowy. A co najważniejsze, nic nowego nie wnosi w kwestii relacji polsko-żydowskich. Akcja filmu rozgrywa się w Krakowie podczas II wojny światowej. Samotna kobieta w kawiarni, w której pracuje, poznaje małą Żydówkę Różę. Ponieważ matkę dziewczynki zabrali Niemcy, Joanna decyduje się ją przygarnąć. Wkrótce jednak zaczną mnożyć się problemy - wścibska sąsiadka, choroba Róży, nerwowa nocna rewizja w mieszkaniu Joanny. . Autorowi "Wodzireja" najpewniej przyświecał tyleż poczciwy, co banalny cel - stworzyć portret Polki, która narażając życie, pomogła dziecku. A i tak zapłaciła za to najwyższą cenę.

@RY1@i02/2011/107/i02.2011.107.196.028b.004.jpg@RY2@

Agnieszka Michalak