Msza szatana

Wchodzimy jak do kościoła, bo zamiast krzeseł postawiono dla widzów drewniane ławy. Są wyłożone artykułami z codziennych gazet, newsami, tandetnymi poradami, sensacyjnymi ludzkimi historiami. Spektakl otwiera hipnotyzująca scena - oto w półmroku, z równi pochyłej, w jaką układa się kształt sceny, schodzi ubrany w czarne skórzane spodnie i krótkie, krwiście czerwone futro demoniczny stwórca (nie sposób oderwać oczu od świetnego Cezarego Studniaka), a z nim jego świta jaskrawych dziwolągów, tandetnie ubranych odmieńców w nazbyt ostrych makijażach. Demon po aramejsku śpiewa (do znakomitej muzyki Jakuba Ostaszewskiego) tekst średniowiecznego, heretyckiego apokryfu "Zapytania Jana Apostoła na uczcie tajemnej Królestwa Niebieskiego o porządku tego świata". To właśnie ten niespełna dwustronicowy tekst był inspiracją do powstania spektaklu - paraboli o fantazjach szatana i jego dzieciach - pysznych próżniakach, za którymi podąża krok w krok, śmieje się z nich za rogiem, stawia kieliszki z wódką, wkłada do rąk nóż, klepie po ramieniu, kiedy zdradzają i kłamią, wisi z ich dziećmi na trzepaku, sypie piachem na ich trumnę.