Twarze Orwella

Powiedzieć, że coś jest "jak z Orwella", to posłużyć się wyświechtanym banałem. Nie ma w tym winy Orwella, obwiniać należy raczej rzeczywistość, która co i rusz nasuwa nieodparte skojarzenia z twórczością autora "Folwarku zwierzęcego". Nazwisko wielkiego Anglika przywołuje się dziś jako synonim współczesnych lęków, poczucia absurdu i zagrożenia w świecie, w którym człowiek traci poczucie kontroli. Istotnie, brytyjski pisarz pomylił się nieznacznie, by nie powiedzieć - nie pomylił się wcale. A pesymistą był niepoprawnym. "Pod koniec roku usłyszymy (...) uporczywe pogłoski, że Rosjanie już dysponują bronią nuklearną. Potem będą się rozchodzić kolejne pogłoski, że tak naprawdę nie chodzi o bombę, lecz o rakietę zdolną przenieść ją na odległość kilku tysięcy mil. Próby zastosowania energii jądrowej w celach przemysłowych skończą się fiaskiem, lecz arsenały atomowe będą nieustannie rosnąć. Profesor Joad oraz inni będą podpisywać deklaracje zawierające postulat, aby produkcję broni atomowej poddano międzynarodowej kontroli, ukaże się też wiele broszur z tezą, że energia atomowa, jeśli tylko zostanie właściwie wykorzystana, może stać się »dobrodziejstwem dla ludzkości«. Na nasz rząd będą wywierane bezskuteczne naciski, by zbudowano schrony głębokie na pięćset stóp" - wieszczył w ponurym horoskopie wystosowanym na rok 1946, zaznaczając, że to i tak dość pogodna wersja zdarzeń.