Krótka historia plastiku

To był 1990 rok. Pracując już w londyńskiej centrali Visa, przyjechałam służbowo do Polski. Karty były wówczas akceptowane dosłownie w kilku miejscach w Warszawie, m.in. w Hotelu Europejskim przy Krakowskim Przedmieściu. Z tego dobrodziejstwa korzystali przede wszystkim obcokrajowcy, bo w Polsce nie wydano wtedy jeszcze ani jednej karty płatniczej. Jednak zagraniczni goście zazwyczaj nie używali ich do płatności, tylko do podejmowania gotówki. W tym celu musieli udać się do oddziału Orbisu przy ul. Brackiej, w którym autoryzacją transakcji zajmowała się grupka pań pracujących w dziale ds. legitymacji kredytowych. Bankomatów przecież jeszcze nie było. Inicjacja operacji polegała na tym, że do centrum rozliczeniowego we Frankfurcie nad Menem wysyłany był telefaks z zapytaniem, czy taki to a taki klient ma środki na rachunku i można mu wypłacić pieniądze. Następnie panie z działu legitymacji kierowały delikwenta - szczęśliwego posiadacza karty - do baru naprzeciwko na piwko lub dwa, bo procedura autoryzacji trwała nawet kilkadziesiąt minut, a jej koniec był oznajmiany dźwiękiem dzwonka telefaksu - tak z rozbawieniem wspomina początki swojej pracy w Visie Małgorzata O’Shaughnessy, dziś dyrektor zarządzająca regionem Europy Środkowo-Wschodniej Visa Europe.