Dwa światy

Kiedy w kinach w 1976 roku debiutował "Rocky" Johna G. Avildsena, a cztery lata później "Wściekły byk" Martina Scorsese, najważniejsze - obok wyrazistego bohatera - było społeczne tło tych opowieści. Twórcom udawało się przede wszystkim uchwycić samotność pięściarzy. Ich dzieciństwo albo w domach dziecka, albo w rozbitych rodzinach. Tu i tu nie było dla nich wzorca męskości, który mogliby naśladować. Nic dziwnego, że kontestowali otaczającą ich rzeczywistość. Eksperymentowali z narkotykami i alkoholem, nie szanowali autorytetów, rozrabiali na ulicy, nie umieli kochać. Z rynsztoka wyciągał ich zazwyczaj trener, który kumulujące się w nich emocje pomagał im przekuć na sukcesy na ringu. Klub bokserski zastępował im dom, zwycięstwo w kolejnych walkach stawało się celem. Intensywne treningi pomagały zerwać z uzależnieniami. Boks okazywał się nie rozrywką, a szkołą życia, prowadził w stronę adaptacji do środowiska.