KINO DOMOWE

W świetle wydarzeń z ostatnich miesięcy w Turcji, łączących się z nieudanym puczem i prezydenturą Recepa Tayyipa Erdogana, ten film brzmi jeszcze donośniej. "Mustang" jest połączeniem zmysłowej opowieści inicjacyjnej w duchu "Przekleństw niewinności" Sofii Coppoli z rodzajem przestrogi, do czego prowadzić może zaostrzenie politycznego kursu. Punktem wyjścia jest świetnie opowiedziana historia o wchodzeniu w dorosłość pięciu sióstr. Ostatnie takie lato. Kończy się szkoła, bezwiedne igraszki, marzenie o chłopcach. Dziewczynki nie mają rodziców, są pod opieką babci i obleśnego wuja. Kontrapunktem dla niezwykłej przyrody tureckiego wybrzeża jest demoniczny lęk. Siostry stają się bowiem więźniami konserwatywnego, okrutnego pomysłu ich opiekunów. Koniec marzeń o dalszej edukacji, emancypacji, dyskotekach i szaleństwach. Czas na niemal hurtowe wydanie panienek za mąż. Zderzenie okrucieństwa tej tezy ze świetnie podpatrzonymi scenami budzenia się zmysłów, strojenia się, snucia dziewczyńskich marzeń, tworzy prawdziwie przejmujący ekstrakt.

Łukasz Maciejewski

Z różnych powodów ominęło mnie szaleństwo związane z grą "Angry Birds", czego nigdy nie żałowałem. A po seansie filmowej wersji przygód wkurzonego ptactwa nie żałuję jeszcze bardziej. Wątła fabuła - ptaki muszą obronić swoją rajską wyspę przed najazdem zachłannych zielonych świnek (przy okazji: padające pod adresem filmu oskarżenia o antyimigrancką retorykę wcale nie wydają się bezpodstawne) - nie jest w stanie udźwignąć pełnometrażowej opowieści. Znany duński producent klocków udowodnił niedawno, że można stworzyć świetny film inspirowany zabawkami, ale twórcy "Angry Birds" nie byli w stanie zaoferować niczego na podobnym poziomie. Widzowie dostają za to wymuszony humor, stereotypowych bohaterów i wyjątkowo mało emocjonującą historię. Owszem, zdarzają się tu momenty surrealistycznej brawury niczym z dawnych kreskówek o Kojocie i Strusiu Pędziwiatrze, kapitalna też jest oryginalna obsada, ale to wciąż zbyt mało, żeby dogonić konkurencję. W kinach sukces kasowy był, część druga wydaje się nieunikniona, ale oryginał to film na wzruszenie ramion.

Jakub Demiańczuk

Najnowszy film Todda Haynesa to prawdziwa uczta, nie tylko wizualna. Amerykański reżyser odkrył w powieści Patricii Highsmith (ze względów obyczajowych po raz pierwszy opublikowanej pod pseudonimem) rewers swojego fantastycznego filmu "Daleko od nieba". Tylko tym razem nie musi skupiać się na światopoglądowych deklaracjach, lecz całą uwagę może skoncentrować na historii miłosnej. Historia zakazanego romansu, który w latach 50. połączył zamożną mężatkę i skromną dziewczynę marzącą o karierze fotografki, urzeka subtelnością, urodą i inteligencją. Ma nieco staroświecki sznyt melodramatów Douglasa Sirka umiejętnie podkreślany przez stylowe zdjęcia i muzykę. Ale siłą filmu są wspaniałe, subtelne i magnetyczne zarazem role Cate Blanchett i Rooney Mary. To one nadają tej opowieści pełnię życia. W ich spojrzeniach, szeptach, przypadkowych dotknięciach zaklęte są piękno i siła, by rzucić wyzwanie purytańskiemu społeczeństwu.

Jakub Demiańczuk

Do dziś nie wiadomo, czy "The Knick" wróci na trzeci sezon - ostatnie, choć wcale nie takie świeże doniesienia mówią o premierze jesienią 2017 roku. Na razie Steven Soderbergh, siła sprawcza wyprodukowanego przez stację Cinemax serialu, postanowił wrócić po kilkuletniej przerwie do kina, więc być może na planie "The Knick" ktoś go zastąpi. Na razie jednak musi wystarczyć wydanie DVD drugiego sezonu. Warto, bo to jeden z najlepszych seriali historycznych, jakie w ostatnich latach mogliśmy oglądać. Soderberghowi udało się połączyć w całość thriller medyczny, dramat obyczajowy, psychologiczny i polityczny oraz drobiazgową rekonstrukcję życia wielkomiejskiej Ameryki u progu XX wieku. Losy pracowników i pacjentów nowojorskiego szpitala Knickerbocker układają się w fascynującą mozaikę charakterów i emocji. A Clive Owen jako uzależniony od narkotyków genialny lekarz John Thackery zagrał tu rolę życia.

Jakub Demiańczuk