Środkowy palec Szwedów

Nie dalej niż w środę od sympatycznej Basi, dyrektorki przedszkola, do którego chodzi nasz trzyletni syn, odebraliśmy wstrząsającą wiadomość: "Miłosz się pobił. Z Pawełkiem". Reakcja moja i żony była niemal identyczna. Ona zapytała, czy nasz pierworodny chociaż oddał Pawełkowi, ja - czy wygrał. Okazało się, że młody pokłócił się z kolegą o książeczkę z naklejkami i faktycznie wdał się w szarpaninę. Wprost nie posiadaliśmy się z radości, że tym razem nie poprzestał na mazaniu się, tylko wziął sprawy w swoje ręce (i to dosłownie). Do tej pory bowiem unikał rozwiązań siłowych równie skutecznie i uparcie jak nasza redakcyjna korekta pisania nazw samochodów z dużej litery (ma na to swoje argumenty i teorię: coś z pogranicza fizyki kwantowej i neuropsychoanalizy). W każdej konfliktowej sytuacji najpierw próbował używać perswazji słownej, później płakał, następnie uciekał, a na końcu popuszczał w gacie. Dlatego jestem cholernie dumny, że wreszcie komuś przyłożył w obronie swoich interesów.