Pisać jak Hemingway

Od początku istnienia kwartalnika literackiego "Paris Review" - wydawanego od 1953 roku - jednym z jego znaków rozpoznawczych był cykl wywiadów z pisarzami dotyczących tajników ich rzemiosła zatytułowany: "Writers at Work". Rozmowy te pojawiają się regularnie do dnia dzisiejszego, a w 2010 roku zostały udostępnione online. "Sztuka powieści" to tłumaczenie kilku spośród najważniejszych rozmów, m.in. z Julio Cortázarem, Gabrielem Garcíą Márquezem, Michelem Houellebecqiem czy Vladimirem Nabokovem. Wszystkie przeprowadzone według najwyższych standardów dziennikarskiej profesji. Przedstawiciele kwartalnika są świetnie przygotowani, na wyrywki znają twórczość swoich rozmówców, jej kontekst i - co najważniejsze - potrafią słuchać. Jeśli za kryterium przyjąć słowa Maxa Frischa: "Epoka kamienia, epoka żelaza, epoka wywiadu - to takie wulgarne. I wcale nie takie interesujące, te pytania i odpowiedzi. Trzeba nawiązać dialog", wywiady publikowane w "Paris Review" wywiązują się z tego zadania znakomicie. Pisarze nie zostają zmuszeni do komentowania wydarzeń pozaliterackich, a rozmowa z nimi nie jest wyłącznie jednym z narzędzi promocji książki. A na dodatek dostajemy wiele szczegółów z pisarskiego zaplecza: w końcu kto z nas nie jest ciekaw, ile ołówków o twardości 2 musiał zużyć Ernest Hemingway, by uznać twórczy dzień za udany. ⒸⓅ

@RY1@i02/2016/210/i02.2016.210.19600030a.801.jpg@RY2@

Anna Majchrowska