Poldarkowie dadzą się lubić

Za sprawą stacji BBC serialowa opowieść o rodzie Poldarków zyskała ostatnio popularność nie tylko wśród Brytyjczyków, ale też Polaków. Na Wyspach proza Winstona Grahama zrobiła furorę tuż po drugiej wojnie światowej. Nic dziwnego: bohater serii książek kapitan Ross Poldark również był weteranem wojennym. On także wracał do zrujnowanego domu i próbował się odkuć w nowej rzeczywistości. Tyle że działo się to w epoce gwałtownych przemian i w perspektywie nadejścia XVIII-wiecznych rewolucji. Czy trudno się dziwić, że w latach 40. i 50. utożsamiło się z nim tylu Brytyjczyków? Prozę Grahama Winstona po raz pierwszy przeniesiono na ekran już w latach 70., a w rolę główną wcielił się wówczas Robin Ellis. Obecnie trwa dobra passa dla seriali historycznych w tradycyjnym angielskim duchu, nic więc dziwnego, że opowieść o Poldarkach w telewizyjnej wersji zdecydowano się odświeżyć. Serial, który zadebiutował w ubiegłym roku, ma wszystko, co podobna produkcja mieć powinna: piękne plenery, znakomitą scenografię i bohaterów, z którymi łatwo się zidentyfikować. Klimat sagi rodu Poldarków oscyluje między urokiem powieści Jane Austen a posępnością "Wichrowych wzgórz". Jeśli dodać znakomitą rolę znacznie przystojniejszego od poprzednika Aidana Turnera ("Hobbit"), trudno mieć więcej wątpliwości. W oczekiwaniu na drugi sezon serialu warto sięgnąć po trzeci tom sagi zatytułowany "Jeremy Poldark", który właśnie ukazał się w polskim tłumaczeniu. Graham Winston jako pisarz wykazuje pewne niedociągnięcia warsztatu. Zanadto koncentruje się na dialogach, zbyt mało miejsca poświęca budowaniu psychologii i głębi postaci. Jego powieści i tak jednak dadzą się lubić. To zresztą dopiero początek. Przed nami jeszcze dziewięć części sagi. ⒸⓅ

@RY1@i02/2016/210/i02.2016.210.19600030b.801.jpg@RY2@

Malwina Wapińska