Literackie nowości

Gdy Henning Mankell zakończył przygodę z Kurtem Wallanderem, nie skończył z pisaniem. Wydane w oryginale w 2009 roku "Włoskie buty" okazały się zwrotem od kryminału w stronę powieści obyczajowej. Były traktatem o starości, przemijaniu, degradacji ludzkiego ciała. Ich bohater, Frederick Welin, był samotnikiem z wyboru. Mieszkał w chacie na odludziu, żył jak purytanin i stronił od ludzi. Kiedyś jako wzięty chirurg popełnił niewybaczalny błąd. Po tym zdarzeniu sam wymierzył sobie karę i odizolował się od świata. Nie wszystko jednak był w stanie przewidzieć. W życiu Fredericka pojawiła się jego dawna miłość, Harriet, która niedługo przed śmiercią postanowiła upomnieć się o obietnicę, jaką przed laty złożył jej Welin. "Włoskie buty" zdawały się opowieścią skończoną. Pojawienie się Harriet wyrwało Fredericka z marazmu i zmusiło do przewartościowania własnego życia. Z jakichś powodów Mankell wrócił jednak do dawnego bohatera. Być może zwyciężyło w nim zamiłowanie do powieściowych serii. Zarówno zresztą we "Włoskich butach", jak i w "Szwedzkich kaloszach" Frederick Welin zdaje się mieć wiele wspólnego z Kurtem Wallanderem z ostatniej części cyklu bestsellerowych powieści kryminalnych. To człowiek świadomy upływu czasu, własnego przemijania i ograniczeń, jakie stawia ciało. Nie wiadomo zresztą, czy w jesieni życia można ufać nawet własnym zmysłom i własnej pamięci. Życie stawia przed bohaterem kolejne wyzwanie: w pożarze traci cały swój dobytek. Centralnym tematem znów jest nie tylko starość, ale też zawiłość relacji międzyludzkich, w tym ojcowskich i erotycznych. Daje też o sobie znać słabość Mankella do zagadek kryminalnych.