Cesarzowa zjeżdża do Krakowa

Editę Gruberovą często nazywa się królową belcanta. To nieporozumienie. Tytuł taki nosiły i noszą - nie zawsze na wyrost - niezliczone śpiewaczki. Królowych jest wiele, Gruberová jest cesarzową. Tytułu nie odziedziczyła, prawo do niego sama sobie wywalczyła w niezliczonych kampaniach, z których najpowszechniej wspominana Królowa Nocy z Mozartowskiego "Czarodziejskiego fletu" była tylko śmiałą rozpoznawczą wycieczką. Do najważniejszych należały też choćby Zerbinetta z "Ariadny na Naksos" - jednej z najbardziej fascynujących oper minionego stulecia - z jej najwspanialszą chyba arią koloraturową powstałą po połowie wieku XIX, Elvira w "Purytanach" Belliniego, Łucja, Anna Bolena czy Maria Stuarda Donizettiego, a wreszcie Lucrezia Borgia w operze tego samego kompozytora. Kiedy Gruberová zaśpiewała jej partię w 2009 r. w Monachium, dała ostateczny dowód, że na tytuł cesarzowej zasługuje jak nikt. Dramatyczna rola wsparta wciąż (po z górą 40 latach od debiutu) nienaganną koloraturą zapierała dech w piersiach publiczności.