...według Meryl Streep

Zacznijmy od filmu Stephena Frearsa. Przyznaję, że trochę się go bałem, chociaż na materiale oparty był więcej niż efektownym. A może właśnie dlatego... Przypomniałem sobie w mgnieniu oka, jak Meryl Streep zagrała kilka lat temu Margaret Thatcher, zgarniając zresztą za tę rolę swego trzeciego Oscara. W "Żelaznej Damie" na wysokości zadania stanęli nawet charakteryzatorzy, upodobniając aktorkę do brytyjskiej premier do tego stopnia, że chyba bardziej się nie dało. Streep miała więc na ekranie makijaż Thatcher, jej garsonki, jej sposób chodzenia i cedzenia słów. Rola stała się prawdziwym wyczynem, tyle że w mniejszym stopniu aktorskim, a w większym arcydziełem imitacji. Biorąc pod uwagę, że artystka miewała już podobne ciągoty (chociażby w filmie "Julie i Julia", gdzie wcieliła się w słynną kucharkę Julię Child), można się było jej ostatniego występu obawiać. Tym bardziej że Florence Foster Jenkins to rola wręcz pisana na techniczny popis. Arystokratka, która stała się powierniczką takich sław, jak dyrygent Arturo Toscanini. Aktywistka, która postanowiła zarazić muzyką nie tylko sobie najbliższych, nie szczędząc na to sił i pieniędzy. Pasjonatka, która tak bardzo kochała śpiewać, że nie słyszała własnego głosu i nie dostrzegała ograniczeń. Oszukiwana przez sowicie opłacanych nauczycieli, przekupywanych przez życiowego partnera krytyków realizowała więc miłość swego życia. Aż wreszcie wystąpiła na najbardziej prestiżowej ze scen - w nowojorskiej Carnegie Hall.