Śmierć, siostra Snu

Spośród wszystkich opowieści o Sandmanie zawsze najbardziej lubiłem te, w których Śmierć odgrywała główną rolę. Jak fenomenalnie Neil Gaiman wymyślił tę postać! Choć być może w przypadku Śmierci trudno używać określenia "wymyślił". Raczej ulepił ją na nowo z mitów, snów, wyobrażeń, fantazji. Nie tylko nadał jej nadspodziewanie atrakcyjne oblicze, obdarzył ją też wyjątkową empatią, wdziękiem i poczuciem humoru. To ona, chyba nawet w większym stopniu niż tytułowy bohater serii, pozwoliła Gaimanowi eksplorować tematy samotności, żałoby, smutku, pogodzenia z losem. W stworzonym przez brytyjskiego pisarza świecie Nieskończonych jest postacią najpotężniejszą, a zarazem najbliższą ludziom. Szybko stała się dla czytelników nie tylko wyrazistym punktem odniesienia, lecz przede wszystkim ulubioną bohaterką. Brytyjski pisarz poświęcił jej więc kilka osobnych historii, zebranych w solidnym albumie (w stosunku do pierwszego polskiego wydania sprzed blisko dekady wzbogaconym o ponad 100 stron). Znalazły się w nim znakomite miniserie "Wysoka cena życia" oraz "Pełnia życia", uzupełnione pojedynczymi epizodami publikowanymi na łamach różnych antologii.

"Śmierć" - podobnie jak cały "Sandman", swoją drogą jedna z najważniejszych serii w historii komiksu - wymyka się gatunkowym podziałom. To filozoficzna opowieść grozy, pełen kulturowych odniesień i aluzji, a jednocześnie psychologiczny dramat podszyty czarnym humorem. Osadzony w tradycji popularnego komiksu - w końcu Gaiman musiał swoich bohaterów umieścić w tym samym uniwersum, w którym funkcjonują Batman, Superman czy John Constantine - napisany z epickim rozmachem i olbrzymią wrażliwością. Lektura obowiązkowa.

@RY1@i02/2016/136/i02.2016.136.19600080b.801.jpg@RY2@

Jakub Demiańczuk