Picasso naszych czasów

Jestem bardziej wpływowy od Boga", "nowy album nie jest jedną z najlepszych płyt w historii, jest Najlepszą", "to nie jest album roku, to wydarzenie życia" - to przykłady twittów Kanye Westa z ostatnich kilku tygodni. Raper, producent, projektant ubrań od lat słynie z wybujałego ego. Jego nazwisko można znaleźć na listach największych muzycznych megalomanów, obok Prince’a, braci Gallagher z Oasis czy Morrisseya. W ostatnim czasie ego Westa urosło jeszcze bardziej. Związane jest z premierą nowej płyty (według Westa miała nastąpić wczoraj), której tytuł zmieniał niemal tak często jak Liz Taylor mężów. Kanye ogłaszał już, że album będzie się nazywał "So Help Me God", "Swish", "Waves", "T.L.O.P", potem, że jeszcze nie zna ostatecznego tytułu, wreszcie rozwinął "T.L.O.P" w "The Life Of Pablo" (to wersja sprzed dwóch dni). Muzycznie zapowiadał historyczny album, nie po raz pierwszy zresztą, ale z fragmentów, których już można posłuchać, niespecjalnie bije ponadczasowość i geniusz Kanye. West nie penetruje niespotykanych wcześniej w jego twórczości rejonów, do tego posiłkuje się uznanymi gośćmi w stylu wokalistki i autorki wielu hitów dla innych wykonawców, Sia. Absurdalne tweety Kanye o jego boskości, wielokrotne zmiany tytułu, nowa linia ubrań - to wszystko zapewnia mu rozgłos, o jakim niemal wszystkie pozostałe muzyczne gwiazdy mogą pomarzyć. Muzyka jest za tym schowana, nie wychodzi z cienia, bo Kanye jest dzisiaj nie tyle gwiazdą muzyki, co popkultury. Nie zawsze tak było.