Samotność z wyboru

Bruno jest samotny. Nie wyobraża sobie innego życia. Bruno jest jak Wiedeń, w którym mieszka: aseptyczny, schludny i wyjałowiony. Ma alergię na ludzi, na marne jedzenie, kiepskie filmy, na instytucję Kościoła, na pracę i brak pracy, na brata, na parę gejów, z którymi spotyka się na siłowni, na wszystkie kobiety tego świata. Na siebie też ma alergię, ale z nią jakoś nauczył się żyć. Aż Bruno rusza na ohydne, wstrętne, obrzydliwe wakacje. To trochę zmieni.