Odzyskać czas

Michał uważa, że jest chodzącym potwierdzeniem tezy, że szczęśliwi czasu nie liczą. Wprawdzie rok temu przekroczył czterdziestkę i powinien jakoś przygotować się na kryzys wieku średniego, ale - jak twierdzi - jemu to raczej nie grozi. Żyje chwilą i nie ogląda się na biologiczny zegar. Znajomi trochę mu zazdroszczą tego lekceważącego podejścia do codzienności, ale jakie Michał może mieć zmartwienia? Żyje sam, ma dobrą pracę, samochód, dwa mieszkania w Warszawie i dużo wolnego czasu, z którym nie zawsze wie, co zrobić. Wraca po pracy do domu i umiera z nudów. Zje kolację, poleży na kanapie przed telewizorem, czasem utnie sobie drzemkę albo wyskoczy z kimś do knajpy, jeśli znajomi akurat zadzwonią i radośnie zakomunikują, że ogarnęli zakupy, dzieci, mężów albo żony i mają wolne popołudnie. W weekendy stara się uciekać z domu - a to pojedzie w odwiedziny do rodziców, a to wyskoczy na kawę ze swoją dzieciatą przyjaciółką, która marzy o wyrwaniu się z kieratu choć na godzinę, a to spakuje torbę i ruszy na dwudniowe wędkowanie. Rozmowa z nim to czysta przyjemność. Ma się wrażenie, że połknął encyklopedię. Nic dziwnego, skoro nie rozstaje się ze smartfonem i ma pod dostatkiem czasu, żeby spenetrować najrzadziej uczęszczane zakamarki Google’a i później brylować w towarzystwie.