Czym jest życie szczęśliwe?

Filmy Erika Gandiniego przypominają sadystyczne spektakle, podczas których twórca widowiskowo znęca się nad bohaterami, a przy okazji udowadnia nam, że w pełni zasługują na swój los. Na takiej zasadzie działała choćby świetna "Wideokracja" - perwersyjna mowa oskarżycielska pod adresem włoskiej popkultury, odpowiedzialnej za stworzenie fenomenu Silvia Berlusconiego. W "Szwedzkiej teorii miłości" reżyser bierze na warsztat zupełnie inne problemy, ale efekty jego działań pozostają jednakowo sugestywne i dające do myślenia.