Magazyn

„Nie mogłem żyć w kraju, który przestał mi być ojczyzną”, notował Sándor Márai. Jego „Dzienniki” to świadectwo przewrotności ludzkiego losu

Gdy piszę te słowa, w Sejmie trwa pierwsze czytanie nowelizacji prawa o prokuraturze. Kiedy czytelnik trzyma w rękach to wydanie Magazynu DGP, ustawa jest już z dużym prawdopodobieństwem uchwalona. Legislacyjne pendolino po szynach demokracji sunie nocą. I zmienia polski wymiar sprawiedliwości na gorsze.

Gdy dziś odwiedzamy miasteczka, widzimy fontanny, odnowione centra oraz parki. Na pierwszy rzut oka wygląda to pięknie. Ale gdzie jest dobra praca? Nie ma - mówi w wywiadzie dla DGP Przemysław Śleszyński, kierownik Zakładu Geografii Miast i Ludności w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN.

I co teraz? Po tygodniu zamieszania aż kusi, by poddać się nastrojowi grozy. Impulsywność i ignorancja prezydenta USA, lekceważenie przez niego sojuszników i podlizywanie się przeciwnikom wywołało w Waszyngtonie burzę na skalę niespotykaną od czasów afery Watergate.

Gdy Niemcy wygrywały I wojnę światową, Ukraina wyrastała na najważniejsze państwo Europy Wschodniej. Dopiero porażka Berlina sprawiła, że nad Dniestrem pomyślano o przyjaznych relacjach z Polską.

Choć nikt z Fideszu wprost nie mówi o rewizji granic, to państwo zaczęło mocno rozpalać mit Wielkich Węgier.

Polityka zagraniczna Donalda Trumpa grzęźnie w chaosie. Dlatego warto się przyjrzeć jej architektowi Johnowi Boltonowi, doradcy prezydenta ds. bezpieczeństwa narodowego.

Spotkałem znajomego, zdarza się. Ćwierć wieku temu miał plan, aby partia polityczna, której był aktywistą, w pierwszym punkcie statutu i chyba programu zadeklarowała: „Istnieje Bóg Wszechmogący”. Z postanowieniem tym wiązały się przeróżne konsekwencje, także dla Wszechmogącego, dziś mój dawny znajomy nie używa wobec polskiej prawicy innych słów niż nieparlamentarne. Gdyby teraz działał w jakiejś partii, to tylko w takiej, która program zaczynałaby od krótkiego: „PiS ma być w pierdlu, Jasna Góra na Madagaskar”.

Skończyłem dwutygodniowy urlop i wreszcie mogę sobie odpocząć w zaciszu redakcyjnego open space’u. Jeśli wyczuwacie w tym stwierdzeniu nutkę ironii, to niesłusznie. Po prostu nie macie małych dzieci. Ja mam ich trójkę i spędzenie z nimi wakacji to tak naprawdę połączenie obozu przetrwania i kursu psychologicznego, po których powrót do pracy jest kojący jak gorąca kąpiel w wannie.