Magazyn

Jako obywatel patrzę na to, co się dzieje, z obrzydzeniem, jako katolik ze smutkiem

Ilu w Polsce jest lekarzy? Ile jest wolnych łóżek szpitalnych? Dlaczego w środku pandemii zmieniamy metodologię testowania na koronawirusa? I wreszcie: jak mamy leczyć, skoro nie umiemy liczyć?

Manifestanci zdominowali ulice pomimo pandemicznych zakazów. Także ulice w miasteczkach, których mieszkańcy głosowali w ostatnich wyborach na prawicę. Adresatem tych protestów nie jest Trybunał Konstytucyjny, choć to jego werdykt jest podważany. Trochę stał się nim Kościół. Ale tak naprawdę najmocniej wygraża się Jarosławowi Kaczyńskiemu.

Sympatycy Donalda Trumpa dziś – jeszcze częściej niż przed czterema laty – ukrywają, że go popierają.

Jeśli rolnicy idą dziś z kobietami, przyłączają się kibice, policjanci, to już jest sprzeciw wobec autorytarnej władzy. Władzy, która się przeliczyła. Spodziewała się polaryzacji społecznej, a tu ludzie okazują jedność.

Gniew na ulicach polskich miast i miasteczek ma różne twarze. Nie tak oczywiste, jak chcą to widzieć i władza, i jej przeciwnicy.

22 października Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok nie tylko w sprawie aborcji. Wydał przede wszystkim wyrok na siebie. Wypowiadając się w sposób sprzeczny z konstytucją i swoim dotychczasowym orzecznictwem (w szczególności z wyrokiem z 1997 roku, który jest teraz powszechnie błędnie interpretowany), wypowiadając tzw. kompromis aborcyjny, zmienił ustrój państwa. I z tego powodu trudno je nadal traktować jako świeckie.