Magazyn

Założę się, że część z państwa skrycie marzy o tym, by liderować, a nie tylko zarządzać. Bycie liderem brzmi dumnie, godnie i wzniośle. A zarządzanie? Na kilometr pachnie ciężką i niewdzięczną robotą, długimi godzinami spędzonymi w pracy oraz wiecznie niezadowolonymi współpracownikami. Czy można przedzierzgnąć się w lidera? Susanne Madsen przekonuje, że tak. Warto wysłuchać, co ma do powiedzenia.

Jak co roku przyznaję tytuł Ekonomisty Roku. To oczywiście nic innego jak wyraz czysto subiektywnych preferencji niżej podpisanego. Symboliczne wyróżnienie ma również od lat charakter autorskiego podsumowania mijających 12 miesięcy w światowej ekonomii.

Realizm jest piękną cechą. W połączeniu z pewną dawką odwagi (bo jak inaczej przejść przez życie?) i chociażby zarysowaną wizją przyszłości jako szansy, a nie wyroku, zwiększa nadzieję, że widok własnej twarzy w lustrze nie będzie brzydził. W grudniu niejednemu się wydawało, że realizm podpowiada kapitulację: owszem, Solidarność brzydka nie była, ale ruscy nie pozwolą, SB nie pozwoli, poza tym u nas to zawsze się nie uda.

Stwierdzenie, że nie wszystko, co robimy w pracy, jest nagradzane, nie budzi kontrowersji. Większość z nas zgodzi się, że istnieją zadania fundamentalne dla procesu produkcyjnego oraz takie, które są z tego punktu widzenia nieistotne. Gdzieś pomiędzy znajdują się zadania „społeczne”. Są one ważne dla dobrego funkcjonowania firmy, ale osobiste korzyści z ich wykonywania są nieznaczne.

Nowy rząd zamierza się kierować „havlowską zasadą wspierania demokracji, praw człowieka oraz społeczeństwa obywatelskiego”. To złe wieści dla Chin i Rosji, ale być może też dla Węgier i Polski