MAGAZYN

Byliście w Dubaju? Jeśli tak, przeczytajcie reportaż Anny Dudzińskiej. Jeśli nie, to przeczytajcie go tym bardziej.

Moje pokolenie musiało być pomysłowe. Do tej pomysłowości mam po latach niesłabnący sentyment.

Indolencja naszych instytucji już wszystkim tak spowszedniała, że w większości przypadków wywołuje tylko wzruszenie ramion, jakby ta nieporadność była wynikiem odwiecznych praw natury albo, co chyba nawet bardziej do Polski pasuje, dopustu Bożego.

„Pokojowi, wolności i bezpieczeństwu 90 proc. ludności świata zagraża pozostałe 10 proc.” – stwierdził prezydent Franklin Delano Roosevelt w słynnym przemówieniu z 1937 r. Ani razu nie padło w nim słowo „Japonia”, ale nikt nie miał wątpliwości, o jaki kraj chodzi

Możemy gdybać, możemy puszczać wodze wyobraźni, dyskutować. Powstanie było finałem tragedii, która się zaczęła w 1939 r. Gdyby rozkaz nie padł, my i tak byśmy walczyli.

W jednej z aplikacji pomagających w codziennym życiu dostałam wybór kupna usługi oraz kupna tejże samej usługi wraz z niewielką darowizną na cele społeczne. I choć w pierwszym momencie poczułam wzruszenie z powodu odpowiedzialności społecznej biznesu, to już po chwili w mojej głowie pojawiły się wątpliwości. Bo skąd mam mieć pewność, czy rzeczywiście przekażą darowiznę? Jak rzeczona organizacja społeczna może sprawdzić, czy otrzymała wszystkie datki? I jak usługodawca może udowodnić, że nawet grosza nie wziął na pokrycie opłat manipulacyjnych?