Magazyn

Jestem przedsiębiorcą. Podpisałem kontrakt ze sp. z o.o. Po pewnym czasie okazało się, że spółka ta znalazła się bez zarządu (wcześniej był on jednoosobowy). Z aktualnego odpisu z KRS wynika również, że nie ustanowiono żadnego prokurenta czy pełnomocnika. Spółka nie zapłaciła mi wynagrodzenia za wykonane prace budowlane, i to niebagatelną dla mnie kwotę ok. 60 tys. zł. Czy w tej sytuacji zasadne będzie wnoszenie powództwa o zapłatę przeciwko temu podmiotowi?

W ubiegłym wieku, gdy palenie było jeszcze modne, brytyjska telewizja nadawała serię zabawnych reklam cygar. Był to jeden z najlepszych przykładów humoru wykorzystujący stereotyp naszego stoickiego spokoju. Każdy odcinek przedstawiał historię nieszczęśnika, któremu przytrafiają się pechowe sytuacje. Historia zawsze kończyła się uspokajającą jazzową wersją „Arii na strunie G” Bacha w wykonaniu Jacques’a Loussiera, smugą dymu i hasłem: „Szczęście to cygaro o nazwie Hamlet”. Czy mogłaby to być metafora brexitu?

Zamiast garnituru – koszulka bądź golf. Biznesplan? To przeżytek. Teraz młodzi przedsiębiorcy chcą sprzedawać opowieść.

Być może Ryszard Petru za szybko mówi, jego myśli zbyt szybko płyną. I stąd te lapsusy. Ja, kiedy bardzo szybko mówię, to łapię się na tym, że mogę popełnić błąd, i zwalniam

Coraz dłuższe życie wywoła spore trzęsienie ziemi na rynku pracy. Dzisiejszy spór pracowników i pracodawców już za kilka lat będzie miłym wspomnieniem niewielkich problemów.

W określonych sytuacjach myślenie paranoiczne bywa racjonalną przenikliwością. Czujność i podejrzliwość mają wiele zalet. Ale jeśli ta orientacja zaczyna nam organizować kontakty z całym światem, wtedy robi się nerwowo.

Na naszych oczach temat uniwersalnego dochodu podstawowego (po angielsku UBI, Universal Basic Income) przechodzi z kategorii „fikcja” na półkę z napisem „ekonomiczne i polityczne non fiction”. Rozwiązanie rekomenduje nawet Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

Największą wartością tej książki jest to, że udało się wreszcie znaleźć formułę wydawniczą, która uczyni rozbuchane myśli Grzegorza W. Kołodki bardziej użytecznymi dla szerszego czytelnika.

Mniej więcej 15–20 lat temu producenci luksusowych, bardzo drogich rzeczy dostrzegli pewien problem – sprzedaż zatrzymała się w miejscu. Nigdy nie była duża, a jeszcze przestała rosnąć. A w pewnych przypadkach nawet spadała. Po prostu grupa najzamożniejszych mieszkańców Ziemi miała już szuflady wypchane ręcznie robionymi zegarkami po kilkadziesiąt i kilkaset tysięcy dolarów, garaże pełne ultradrogich samochodów w limitowanych seriach i sejfy pękające w szwach od biżuterii Cartiera.