Magazyn

Warszawa to nie jest Polska. Zdanie to z pewnością wywoła oburzenie mieszkańców stolicy. Ale od niego właśnie muszę rozpocząć rozważania. Idzie o rzecz dosyć banalną z punktu widzenia nauki – o ile Warszawa jest oczywiście polskim miastem i w tym sensie jest fragmentem Polski, o tyle nie jest nim w sensie reprezentatywności, rozmaicie zresztą rozumianej (a to już chyba nie jest powód do obrazy, być może raczej do dumy).

Odchodzący rok zostawia Polaków w stanie przygnębiającego rozczarowania. W przypadku przeciwników dobrej zmiany najlepiej ujęła to Klementyna Suchanow. Specjalistka od Witolda Gombrowicza, która odkryła w sobie talent do rzucania jajami w rządowe limuzyny (taka przemiana na pewno zachwyciłaby autora „Ferdydurke”), oświadczyła podczas rozmowy z Dominiką Wielowieyską: „Ja się dziwię, że nie wydarzyło się do tej pory nic gorszego”. Opozycja nadal nie podkłada bomb, a władza nie przeprowadza masowych aresztowań. Ot, kolejne 12 miesięcy upłynęło bez sensu.

Ameryka stała się przedmiotem bezustannych gorączkowych rozmów, rozważań i pragnień. Wyjazd do niej był szczęściem niepojętym” – wspominał po latach nastroje polskiej wsi późniejszy premier, chłop, Wincenty Witos.

Uber jest firmą transportową. Obowiązują ją więc takie same reguły, jak inne firmy transportowe w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Tak orzekł tuż przed świętami Trybunał Sprawiedliwości UE. Werdykt jest istotny nie tylko ze zwyczajnego konsumenckiego punktu widzenia.

Nie lubię teatru interwencyjnego, mnie teatr jako trybuna nie interesuje – ani jako twórcy, ani jako człowieka. Ale przecież to jest konwencja, umowa między twórcą i odbiorcą, więc siłą rzeczy mówi także o polityce. Z Janem Englertem rozmawia Piotr Zaremba.

Napatrzyłem się na świat, który choć jest powtarzalny, to ludzie wciąż popełniają te same błędy, bo niczego się nie uczą.

Proszę sobie wyobrazić, że wkłada mi Pan szanowny nos do d... I ja mam nos w d... i Pan ma nos w d... Ale to przecież wcale nie jest to samo”. Powtarzam dykteryjkę Franca Fiszera, którą czytelnik znajdzie także we wstępie do książki Tomasza Szymona Markiewki. Który pokazuje, że przez ostatnich kilka dekad słowa takie jak „wolność” były hasłem powtarzanym niemal bez ustanku przez zwolenników liberalizmu gospodarczego. Jednak ich „wolność” to nie było to samo, o co walczył lud Paryża sześć razy w XIX w. wychodząc na barykady. Zupełnie nie to samo.