Lekarski kryzys

Lekarz to zawód zaufania publicznego. Tym samym osoby, które chcą go wykonywać, mają podwyższoną poprzeczkę, również jeżeli chodzi o przestrzeganie standardów etycznych. Tyle teoria. Praktyka często jest jednak inna. Dla części lekarzy to, że jest ich mało (w Polsce mamy najmniej medyków wśród krajów UE przypadających na 10 tys. mieszkańców), a do tego są grupą zawodową, gdzie jest więcej osób powyżej 50 lat niż 30-latków, to dobra karta przetargowa. I korzystają z niej w rozmowach o warunkach pracy z dyrektorami szpitali. Nie ma w tym nic złego, jeżeli robią to ci, którzy ciężko pracują i walczą o wyższe wynagrodzenie czy lepsze warunki pracy. Problem pojawi się wtedy, gdy jest to wykorzystywane do zwykłego kombinowania. A że tak bywa, świadczą o tym przykłady, jakie ujrzały światło dzienne w czasie jednej z kontroli NFZ. Ten w ubiegłym roku sprawdził, czy w placówkach, gdzie powinno np. przez 6 godzin pracować trzech różnych specjalistów, tak faktycznie było. Wyniki były zaskakujące. Okazało się, że ten sam lekarz pracował w tym samym czasie w kilku różnych placówkach.