Zajedzeni na kredyt

Kiedy Iwona (imię zmienione), lat 36, podnosi rękawy szyfonowej bluzki, na chwilę zamieram. Blizna na bliźnie. Bledsze to te z początku choroby. Różowawe z czasów, kiedy przyszło kolejne załamanie, a krwistoczerwone są sprzed tygodnia. To wtedy Iwona po raz kolejny musiała coś poczuć. Wyładować swój żal, frustrację i niemoc na umęczonym ciele. Terapia czasem pomaga, czasem nie działa w ogóle. Zależy od dnia. Od tego, czy Iwona dostanie opieprz w korpo, gdzie pracuje, czy będzie miała udaną pierwszą randkę i czy matka nie zadzwoni z pretensjami, że nie pomaga jej tak, jak ona by chciała. U Iwony wszystko zależy od dnia. I tego, czy zje odmierzone przez lekarza posiłki, kęs po kęsie, przeżuwając wolno i próbując się tym smakiem pocieszyć. Czy też pożre wszystko, co tylko ma pod ręką. A potem zadzwoni do kilku knajp, zamówi jedzenie z dowozem, za które zapłaci kolejną kartą kredytową z kolejnego banku. I tak spędzi najbliższą noc. Zażerając się.