Wiatraki żyją w dwóch światach

Byliście pewnie świadkami takiej sytuacji wiele razy. Pojawia się, na przykład w autobusie, dziwny człowiek. Spotyka z drugim. Machają rękami oraz robią miny. I wydają osobliwe odgłosy. Nie rozumiecie, o czym rozmawiają. Ich ręce są jak wiatraki. Ich twarze, niczym buzie plastelinowych ludzików zaanimowanych na potrzeby filmu, wyrażające dziesiątki emocji naraz. Więc spuszczacie wzrok. Wycofujecie się. Ucieczka wydaje się najlepszym rozwiązaniem. Gdyby to była ślepa staruszka wahająca się, czy przejść przez skrzyżowanie, sprawa byłaby prosta. Za mankiet i na drugą stronę. Gdyby to był człowiek na wózku inwalidzkim niemogący się wspiąć na schody, bo architektowi zabrakło rozsądku na tyle, żeby zrobić podjazd, mielibyście ułatwione zadanie.