Przewodnia rola władzy wykonawczej

Na początek premier Beata Szydło rękami szefowej KPRM min. Beaty Kempy wstrzymała opublikowanie wyroku TK z 3 grudnia 2015 r. w sprawie K 34/15, czyli stwierdzenia niekonstytucyjności wyboru trzech sędziów do tegoż TK. Potem nowa ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa zawierająca zmianę sposobu wyboru do rady reprezentantów środowiska sędziowskiego, których wskazali politycy, a konkretnie posłowie. O całej przepychance wokół Sądu Najwyższego i w Sądzie Najwyższym nawet już nie wspominam. Niekonstytucyjność poszczególnych rozwiązań stwierdzali niejednokrotnie, także na tych łamach, specjaliści. Gra szła (i nadal idzie) o przejęcie kontroli nad władzą sądowniczą przez…

No właśnie, przez kogo? Ponieważ w sytuacji rządów większościowych wspieranych przez prezydenta z tej samej strony sceny politycznej często trudno odróżnić, kto sprawuje władzę ustawodawczą, a kto wykonawczą, najczęściej piszemy „rządzący”. Ale przecież – przynajmniej w teorii – są to dwie odrębne władze, co wprost wynika z art. 10 konstytucji (już nie wiem, obowiązującej czy byłej). Kiedy więc nie opublikowano specjalnej ustawy koronawirusowej, którą Sejm uchwalił, a prezydent Andrzej Duda podpisał, znaleźliśmy się w sytuacji, rzekłbym, otrzeźwiającej. Myliliśmy się, myśląc, że dwie władze idą ręka w rękę! Wiem, chodziło o naprawienie pomyłki Sejmu. Ten bowiem przyjął jedną z poprawek Senatu przez pomyłkę właśnie. Tak przynajmniej założył premier. Chyba na tej podstawie, że dotychczas posłowie partii, która go na stanowisko desygnowała, nie fundowali mu takich niespodzianek. A jeśli nie? Czyżby władza wykonawcza zasadzała się już nie tylko na pozycje władzy sądowniczej, lecz przyznawała sobie prawo wyższości nad ustawodawczą? To chyba nie byłoby konstytucyjne?