Asystent na miarę naszych możliwości?
W ubiegłym tygodniu kancelaria prezydenta Dudy przedstawiła do konsultacji (potrwają do 22 grudnia) projekt ustawy o asystencji osobistej. Oczekiwany przez stronę społeczną, bo dotąd takie usługi, czyli opieka asystenta nad osobą z niepełnosprawnościami, funkcjonowały w Polsce wyłącznie w formie programów. Dodajmy: do których samorząd mógł, a nie musiał przystąpić. Jednak strona społeczna mówi dziś, że projekt w tym kształcie jest nie do zaakceptowania. Dodaje, że to mizerny efekt prac, zważywszy na to, ile prezydent kazał na niego czekać. I skrupulatnie wylicza – 699 dni (od daty, którą sam wskazał jako tę, kiedy przekaże projekt do dalszych prac). Kluczowe jest więc pytanie: dlaczego teraz? Katarzyna Kotula (Lewica) mówi o drogim bublu prawnym.
Założenia projektu opisujemy szczegółowo w dzisiejszym wydaniu (na stronie B9). Koronny argument krytyków jest taki, że godzin asystenckich jest tam za mało. Z Pałacu Prezydenckiego słyszymy jednak, że to projekt na miarę możliwości, przy rocznym koszcie ustawy ok. 3,3 mld zł. A zdaniem Pauliny Malinowskiej-Kowalczyk, doradczyni prezydenta kierującej zespołem ds. osób z niepełnosprawnościami, jeśli rząd uzna, że stać nas na więcej, w jego gestii będzie podniesienie tej kwoty.
Jak ją wyliczono? W pierwszym etapie asystencja ma być dla osób z ustaloną potrzebą wsparcia (na podstawie skali wprowadzanej od przyszłego roku przy ubieganiu się o nowe świadczenie wspierające) między 85 a 100 pkt. Byłaby to grupa ok. 50 tys. uprawnionych. Przy wyliczeniu wzięto pod uwagę koszty wynagrodzeń asystentów osobistych, administracyjne oraz superwizji. Jeden etat asystenta ma wynosić ok. 4,7 tys. zł brutto. Zakładając, że owe 50 tys. osób będzie w tygodniu potrzebowało średnio 30 godzin usługi, konieczne jest zapewnienie 37,5 tys. pełnych etatów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.