Jak, pomagając większości, nie stracić mniejszości

Mam dwóch synów trenujących piłkę nożną. W grupie młodszego – sześciolatka – wszyscy na boisku biegają za piłką jak stadko kurczaków, którym ktoś rzucił ziarno. U starszego – dziewięciolatka – już rozumieją, jak ważne jest być nie tylko tam, gdzie akurat znajduje się piłka, lecz także tam, gdzie zaraz może ona trafić. Dlaczego o tym piszę? Kiedy czytam komentarze polityczne, mam wrażenie, że ich autorzy zbyt często zachowują się jak ta młodsza grupa – skupieni na tym, co się właśnie stało, a nie na tym, co się może stać wkrótce.