Marszałek nie dla idiotów

Marek Kuchciński miał jednak pecha, bo dziennikarze zaczęli drążyć temat w najmniej korzystnym momencie dla jakiejkolwiek partii. Jak zauważa Marcin Palade, zajmujący się układaniem prognoz wyborczych, po słynnej aferze nagrodowej w rządzie Beaty Szydło odbudowywanie wcześniejszego poziomu poparcia sondażowego zajęło PiS-owi ponad rok. Teraz tyle czasu nie ma, bo wybory już 13 października. Sytuacja może byłaby jeszcze do odkręcenia, gdyby afera Marka Kuchcińskiego pozostała jego aferą. Ale zaczęły wypływać kolejne nazwiska polityków, którzy korzystali z podniebnej taksówki. Afera marszałka zaczęła się przeobrażać w aferę PiS-owskich elit. Co gorsza, partyjne przekazy dnia przestały nadążać za tempem wydarzeń, a politycy PiS zachowywali się jak dzieci we mgle. Nastąpił hurtowy wysyp złotych myśli w stylu: „Przecież nie ugryzłem siedzenia ani nie popsułem samolotu” (europoseł Rzońca) czy „W wyjątkowej sytuacji marszałek Kuchciński żadnemu obywatelowi nie odmówiłby lotu” (poseł Piotrowicz).

Sytuacja zaczęła ewoluować w stronę tragifarsy. To już nie była afera KNF, z której przeciętny zjadacz chleba kojarzy dziś tylko termin „szumidło”. Ani sprawa dwóch wież, która okazała się bardziej niejednoznaczna, niż próbowała ją sprzedać „GW”. Tu mamy do czynienia z klasyczną aferą, której łatwo dokleić metkę o „dojeniu” państwa. Jedna z tych, która może wkurzyć kierowcę stojącego w kilkukilometrowym korku na autostradzie A1 w drodze nad morze. W internecie zaroiło się od memów, Polacy się rozdyskutowali, a opozycja poczuła krew.