Jakie świadczenie wypłacić na przełomie roku

ekspert od zasiłków

Pracownik otrzymuje stałe miesięczne wynagrodzenie w wysokości 4 tys. zł brutto. Za pierwsze 33 dni niezdolności do pracy z powodu choroby w każdym roku kalendarzowym pracownik otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 92 k.p. Prawo do zasiłku chorobowego przysługuje od 34. dnia tej niezdolności.

Od 1 stycznia nowego roku za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy należy zawsze wypłacać ten rodzaj świadczenia z tytułu choroby, do którego pracownik miał prawo 31 grudnia poprzedniego roku. W analizowanej sytuacji, jeżeli niezdolność do pracy pracownika powstała 17 listopada i będzie trwała nieprzerwanie do wyczerpania pełnego okresu zasiłkowego, tj. do 17 maja 2011 r., a pracownik w 2010 roku nie chorował, wówczas ma prawo do następujących świadczeń:

● od 17 listopada do 19 grudnia 2010 r. (przez 33 dni) do wynagrodzenia za czas choroby,

● od 20 grudnia 2010 r. do 17 maja 2011 r. do zasiłku chorobowego.

Gdyby jednak w okresie niezdolności do pracy z powodu choroby powstała przerwa po 31 grudnia 2010 r., to z tytułu kolejnej niezdolności rozpoczętej w 2011 roku należałoby wypłacać najpierw wynagrodzenie za czas choroby (przez 33 dni), a następnie zasiłek chorobowy. Na przykład gdyby pracownik stał się niezdolny do pracy z powodu choroby 17 listopada 2010 r. i niezdolność ta trwałaby nieprzerwanie do 8 stycznia 2011 r., to za okres od 17 listopada do 19 grudnia 2010 r. pracownik nabyłby prawa do wynagrodzenia za czas choroby (33 dni), a od 20 grudnia 2010 r. do 8 stycznia 2011 r. do zasiłku chorobowego. Gdyby ponownie pracownik zachorował 22 stycznia 2011 r. i chorował do 20 kwietnia 2011 r., to za okres od 22 stycznia do 23 lutego 2011 r. (33 dni) otrzymałby wynagrodzenie za czas choroby, a od 24 lutego - zasiłek chorobowy.

W przypadku niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej na przełomie roku kalendarzowego ustalona podstawa wymiaru nie ulega zmianie wraz z nowym rokiem, nawet gdyby od 1 stycznia zmienił się rodzaj pobieranego świadczenia. Podstawy wymiaru nie ustala się bowiem na nowo, jeżeli w pobieraniu świadczeń - bez względu na ich rodzaj - nie ma żadnej przerwy, a nawet gdy jest przerwa, ale nie przekracza ona trzech miesięcy kalendarzowych.

W przedstawionej sytuacji podstawę wymiaru przysługującego pracownikowi wynagrodzenia za czas choroby, przysługującego za okres od 17 listopada do 19 grudnia 2010 r., ustalono na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wypłaconego za okres od listopada 2009 r. do października 2010 r. i wynosi ona 3451,60 zł (4000 x 13,71 proc.). Będzie ona stanowiła podstawę obliczenia zasiłku chorobowego przysługującego pracownikowi od 20 grudnia 2010 r. i nie ulegnie zmianie, także od 1 stycznia 2011 r., w razie nieprzerwanej niezdolności do pracy aż do wyczerpania pełnego okresu zasiłkowego (182 dni).

Art. 92 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 8, 36 ust. 1, art. 43. 61 ust. 4 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512).