Koniec zatrudnienia możliwy bez formalnego rozwiązania umowy

Sprawa dotyczyła obowiązkowego ubezpieczenia w ZUS pracownika spółki z o.o., który jednocześnie był jednym z udziałowców (miał prawie połowę udziałów) oraz pełnił funkcję wiceprezesa zarządu, na które to stanowisko spółka zawarła z nim umowę o pracę. Spółka funkcjonowała na rynku mniej więcej do 2015 r., później stopniowo ograniczała działalność, w ostatnich latach praktycznie już jej nie prowadziła (nie wystawiała faktur, a jedyne operacje na firmowym koncie to pobierane przez bank opłaty). Mimo to stosunek pracy z wiceprezesem trwał aż do stycznia 2016 r., kiedy to zawarto aneks do umowy o pracę, gdzie ustalono, iż przejdzie on na stanowisko dyrektora handlowego, z takim samym zakresem obowiązków. I tu do akcji wkroczył ZUS, który zakwestionował ważność tej umowy. Jak bowiem ustalono w późniejszym procesie, pracownik od wielu lat nie wykonywał żadnej pracy na rzecz spółki, niemal od początku zatrudnienia (tj. od 2012 r.) przebywał na zwolnieniach lekarskich, pobierając świadczenia chorobowe (zasiłki, świadczenia rehabilitacyjne). Zdaniem ZUS jego umowa co najmniej od 2016 r. nie powinna być traktowana jako podstawa do ubezpieczeń społecznych, bo nie była faktycznie wykonywana.