Wypłaty najdłużej przez 12 miesięcy

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wykorzystaniu pełnego okresu zasiłkowego(182 dni albo 270 dni - gdy niezdolność była spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży):

● jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie tej zdolności,

● został skierowany na badanie przez lekarza orzecznika ZUS w celu przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, a lekarz orzekł, że rokuje on odzyskanie zdolności do pracy.

O stanie zdrowia uzasadniającym przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego orzeka lekarz orzecznik oddziału ZUS, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ubezpieczonego. Od orzeczenia lekarza orzecznika przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej. Orzeczenie lekarza orzecznika albo komisji lekarskiej stanowi podstawę wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.

Do wniosku o świadczenie rehabilitacyjne złożonego na druku ZUS Np-7 należy dołączyć:

● zaświadczenie o stanie zdrowia wypełnione przez lekarza leczącego - druk ZUS N-9,

● wywiad zawodowy z miejsca pracy - druk ZUS N-10 (druk ten nie jest wymagany w przypadku gdy wniosek o świadczenie rehabilitacyjne jest składany przez osobę, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu ubezpieczenia albo przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność),

● protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy lub kartę wypadku - w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy,

● decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej wydaną przez inspektora sanitarnego w przypadku choroby zawodowej.

Jeżeli świadczenie rehabilitacyjne ma być wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, do wniosku o to świadczenie należy dołączyć również zaświadczenie płatnika składek na druku: ZUS Z-3 - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem, ZUS Z-3a - w przypadku ubezpieczonego niebędącego pracownikiem.

Dla udokumentowania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży, konieczne jest złożenie stosownego zaświadczenia stwierdzającego stan ciąży w okresie tej niezdolności.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. W praktyce świadczenie rehabilitacyjne może być przyznane na okres np. jednego, trzech albo ośmiu miesięcy. Ilekroć przy ustalaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego lub jego wysokości okres jest oznaczony w miesiącach, za miesiąc uważa się 30 dni.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje za każdy dzień niezdolności do pracy - również za dni ustawowo wolne od pracy.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie, która jest uprawniona do: emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, urlopu dla poratowania zdrowia. Nie przysługuje także w czasie: urlopu bezpłatnego, wychowawczego, tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem sytuacji, kiedy prawo do świadczenia wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli po ustaniu ubezpieczenia osoba:

● kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby,

● podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników,

● nie nabyła prawa do świadczenia w czasie ubezpieczenia.

Ubezpieczonego można pozbawić prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli: w okresie pobierania świadczenia wykonuje pracę zarobkową, przyznane świadczenie wykorzystuje niezgodnie z jego celem, zostanie stwierdzone, że niezdolność do pracy została spowodowana w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia popełnionego przez ubezpieczonego.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego - za okres pierwszych trzech miesięcy (90 dni) i 75 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za pozostały okres. Jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży świadczenie przysługuje w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.

Do obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego podlega waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji obowiązującym w kwartale, w którym przypada pierwszy dzień okresu przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego. Nie dokonuje się waloryzacji podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, jeżeli wskaźnik waloryzacji jest niższy niż 100 proc.

Jeżeli świadczenie rehabilitacyjne przysługuje z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje z ubezpieczenia wypadkowego, w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.

Pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie od 30 marca do 27 września 2009 r. - 182 dni. W tym okresie otrzymał wynagrodzenie za czas choroby od 30 marca do 1 maja 2009 r. (33 dni) i zasiłek chorobowy od 2 maja do 27 września 2009 r. Podstawę wymiaru wypłacanego wynagrodzenia za czas choroby i zasiłku chorobowego stanowiło przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres od marca 2008 r. do lutego 2009 r., wynoszące 2860 zł. Od 28 września 2009 r. lekarz orzecznik ZUS przyznał pracownikowi świadczenie rehabilitacyjne na okres sześciu miesięcy (180 dni). Do obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego została zwaloryzowana wskaźnikiem waloryzacji ogłoszonym na III kwartał 2009 r., wynoszącym 107,3 proc. Podstawa ta wyniosła zatem 3068,78 zł.

Pracownica pobierała zasiłek chorobowy przez pełny okres zasiłkowy (182 dni) od 6 lipca 2008 r. do 3 stycznia 2009 r. Podstawę wymiaru przysługującego jej w tym okresie zasiłku chorobowego stanowiło przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres od lipca 2007 r. do czerwca 2008 r., wynoszące 3,4 tys. zł Od 4 stycznia 2008 r. na okres 12 miesięcy lekarz orzecznik przyznał pracownicy świadczenie rehabilitacyjne. Ponieważ wskaźnik waloryzacji ogłoszony na I kwartał 2009 r., tj. kwartał, w którym przypada pierwszy dzień przyznanego pracownicy świadczenia rehabilitacyjnego, wynosi 99,5 proc., w celu obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego przyjęta została kwota stanowiąca podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, bez waloryzacji, wynosząca 3,4 tys. zł.

aneta.maj@infor.pl

Art. 18-22, art. 47 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z późn. zm.).