Podstawa wymiaru składek dla delegowanego nie niższa niż przeciętne wynagrodzenie

Zgodnie z ogólną zasadą płatnik odprowadza składki od przychodu, jaki osiągnął ubezpieczony, czy to pracownik, czy też zleceniobiorca. Od tej reguły istnieją jednak wyjątki określone w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (dalej: rozporządzenie). Jednym z takich wyjątków, od których składek się nie opłaca, jest część wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju za każdy dzień pobytu. Jako równowartość diet, także w przypadku pracodawców prywatnych, uznaje się kwoty określone w przepisach dla pracowników sfery budżetowej. Przychód podlegający oskładkowaniu, po odjęciu tak obliczonej równowartości diet, nie może być jednak niższy niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie. Gdy będzie wyższy, to właśnie od niego trzeba będzie odprowadzić składki. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie nie jest tu bowiem rodzajem ryczałtowej podstawy wymiaru składek (tak jak np. w przypadku przedsiębiorców, gdzie ustalono ją na poziomie 60 proc. tej kwoty), a tylko progiem, poniżej którego płatnik nie może tej podstawy określić.