Sąd Najwyższy po raz kolejny podważył legalne działanie płatnika

Ukazało się uzasadnienie do wyroku z 3 października 2017 r. (sygn. akt II UK 488/16), w którym Sąd Najwyższy uznał, że w przypadku spółek działających w ramach grupy kapitałowej Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma prawo ustalić podstawę wymiaru składek z tytułu umowy o pracę zawartej ze spółką córką z uwzględnieniem wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu umowy-zlecenia zawartej ze spółką matką. Rozstrzygnięcie dotyczyło sprawy, w której spółka córka działająca w branży informatycznej na mocy zawartej umowy o współpracy ze spółką matką za określonym wynagrodzeniem udostępniała jej usługi swoich specjalistów. Wyrok został wydany w odniesieniu do pracownika spółki córki zatrudnionego na podstawie umowy o pracę jako koordynator ds. projektów. Z tym pracownikiem spółka matka zawarła kilka umów-zleceń. Wynagrodzenie uzyskiwane przez informatyków z tytułu realizacji umów-zleceń znacznie przekraczało wynagrodzenie zasadnicze uzyskiwane z tytułu umowy o pracę, niemniej jednak w związku z istniejącym zbiegiem tytułów do ubezpieczeń społecznych składki na ubezpieczenie społeczne zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa systemowa) były odprowadzane wyłącznie od przychodów uzyskiwanych z tytułu stosunku pracy.