ZUS zakwestionuje outsourcing, ale pieniędzy nie odda

Od 13 czerwca 2017 r. na mocy nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa systemowa) ZUS uzyskał kompetencję do wydania decyzji ustalającej płatnika składek (szerzej pisaliśmy o tym w tygodniku Kadry i Płace z 29 czerwca 2017 r., DGP nr 124). W praktyce wydanie decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że płatnikiem składek jest inny podmiot aniżeli ten, który zarejestrował ubezpieczonych. Nowa regulacja określa także wiele konsekwencji prawnych związanych z wydaniem tej decyzji, w tym na mocy art. 38a ust. 4 kwestie rozliczenia składek uiszczonych przez podmiot zgłaszający ubezpieczonych do ubezpieczeń społecznych (dalej: zgłaszający do ubezpieczeń). Zgodnie z tym przepisem zgłaszający do ubezpieczeń został pozbawiony możliwości dochodzenia zwrotu nienależnie opłaconych składek, mimo że charakter prawny tych wpłat wynika wprost z brzmienia samego przepisu. Takie rozwiązanie różnicuje sytuację prawną płatników oraz zgłaszających do ubezpieczeń w zakresie możliwości dochodzenia od ZUS zwrotu nienależnie opłaconych składek, a także prowadzi do zróżnicowania majątkowej ochrony prawnej ZUS i zgłaszającego do ubezpieczeń, co może budzić uzasadnione wątpliwości konstytucyjne.